NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 101)

„Goeden avond, Melle", was het wederwoord, en daarop aanstonds maar het doel zijner komst mededeelende, vervolgde hij : „'k Had gehoord van hetgeen door moeder en jou is beleefd, gedurende de laatste tijden, en nu meende ik, dat het mijn plicht was, hier eens te zien. 't Verheugt mij zoo, te vernemen, dat de Heere het zoo goed gemaakt heeft. Uw zuster is weer mogen herstellen en de familie Santema zorgt voor arbeid, wat ook een voornaam ding is, me dunkt, er is alle reden om de dankbaarheid voor dit alles ook te toonen in een toegewijd leven en bijvoorbeeld, evenals Liesbet, voortaan ook op den Dag des Heeren naar de kerk te gaan om met de gemeente samen te komen''.

„Ja, dominé", zei Melle.

„Dus je voelt daar óok wel voor ? "

„Jawel, dominé, ik kom ook wel in de kerk".

„Dat is waar, jongen, maar moeder zie ik daar niet veel".

'k 'Heb het al zoo vaak gezegd, dominé, maar moeder meent dan, dat zij niet kan. En 't is ook wel eens zoo geweest, maar tegenwoordig is moeder flink, en behoeft zij dit ook niet om andere dingen te laten''.

„Zullen wij dan maar afspreken, dat ik voortaan jullie beiden onder mijn gehoor heb ? " lachte Ds Buitenveld, terwijl hij hen vriendelijk aankeek.

Even aarzelde vrouw Paulussen. Als zij „ja" zei, dan moest dit gebeuren, want tegen een dominé oneerlijk zijn, dat leek haar iets vreeselijks toe. Toen beet Melle de punt er af. „'t Zal gebeuren, hoor, do­mine ; ik zal er wel voor zorgen. Als moeder maar één keer geweest is, dan wordt het vanzelf den tweeden keer gemakkelijker en Pier Boukes zal nog wel 'n plaatsje weten".

„Ja, maar als ik dan zoo'n rheumatiek heb'' — bracht moeder nog in.

,,Als wij ziek zijn, hebben wij wettige verhindering van den Heere en zal Hij ons thuis Zijn zegen ook niet onthouden, maar anders is onze plaats op Zijn Dag in het midden der gemeente".

„M'n floddermuts is ook niet gewasschen. Melle kan wel gauw iets beloven, maar die muts ligt nog precies zooals ik toen uit Amsterdam kwam, en zonder déze kan ik toch niet naar de kerk".

„Maar die kan toch vóór Zondag nog wel weer schoon gemaakt", lachte dominé. Doch nu was de beurt aan vrouw Paulussen om zich te vermaken. Wat wist een dominé nu van een floddermuts ! Alsof dat zoo maar één-twee-drie ging. Dat kon nooit voor de volgende week, of zij zou een nieuwe moeten koopen, en dat zat er niet aan. Bovendien, wat zouden de menschen zeggen, als zij dit laatste deed. Zij zouden zeggen, dat bij vrouw Paulussen het schip met geld was. aangekomen en de armmeester zou er over gaan spreken en op zijn ergst zou het haar nog het kamertje kunnen kosten. Neen, dat zou niet gaan. Maar als de volgende week de muts klaar was, dominé moest niet vergeten, dat zij óók moest worden opgemaakt, dan wilde zij het wel eens probeeren om met Melle naar de kerk te gaan.

Wat zou Ds Buitenveld hiertegen zeggen ! 's Lands wijs, 's lands eer, en in het bloote oorijzer naar de kerk te gaan was iets, wat althans op de klei zoo goed als nooit voorkwam. Daarom werd de afspraak gemaakt voor den volgenden! Rustdag, en Melle wreef zich van louter pleizier reeds in de handen, toen hij er aan dacht, zóó met zijn moeder naar de kerk te zullen gaan. Vanaf dit uur nam zijn hoogachting en toegenegenheid voor den dominé nog belangrijk toe.

Daarop ging het gesprek nog even over allerlei andere dingen, terwijl vrouw Paulussen de koffie klaar maakte en Ds Buitenveld mede werd ingeschonken, 't Was haar nog nooit gebeurd, dat een predikant bij haar een kop koffie dronk. Wat zouden de buren zeggen, als zij dit hoorden! Melle kwam nog eenmaal los over die groote reis naar Amsterdam en hetgeen hij daar gezien had. Dat was wat geweest! Eerst over die zee, en dan in den nacht. Hoe was het mogelijk, dat men op zoo'n groot water den weg vinden kon, terwijl alles rondom donker was en niets gezien werd dan flonkerende sterren en water. Maar ze hadden het knap gedaan en waren mooi aan den wal gekomen. Toen in zoo'n electrische tram de stad door. Allemaal groote huizen, en wat een winkels! En toen dat ziekenhuis. Reusachtig, wat een gebouw ! Hij was eerst wel naar, toen hij daar kwam. 't Rook daar zoo vreemd en de menschen liepen daar allen even haastig, maar je kon ze niet hooren loopen. Allemaal van die Zusters, precies gelijk gekleed. Die ééne, die hem bij Liesbet gebracht had, was zoo vriendelijk en goed. Zij leek wel op Nienke van Gurbe Schoenmaker, maar dan veel ouder. Eerst zag hij niet eens, dat het Liesbet was, toen hij bij haar bed kwam, zoo bleek en mager zag zij en dan van die groote oogen. Maar zij was ook zoo ziek. Hij had nooit gedacht, dat zij weer beter zou worden, 's Middags waren zij er nog eens geweest om te zien, en toen had de dokter een beetje hoop gegeven. Toen 's avonds weer die zelfde reis. Verbazend, wat was er toen een volk op de been. Precies alsof ergens een kerk uitkwam. Hij was blij, dat moeder en hij weer goed en wel op de boot waren, maar zou niet graag die reis willen overdoen. Liever een geheele week op de kleikluiten bij Santema, dan zoo'n tocht te ondernemen.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen