NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 102)

Met aandacht luisterde Ds Buitenveld naar dit ongekunsteld verhaal, 't Was het groote wereldbeweeg, beschouwd met den blik van een eenvoudigen landman, die nooit verder was geweest dan eigen omgeving. Met niet het geringste besef van wat daar buiten plaats heeft in het bonte leven van een wriemelende menschenmassa, waar elk zijn eigen strijd voert en in den deinenden golfslag óp- of ondergaat, al naar een onzichtbare hand het leven leidt, de hand van den Almachtige, die aller menschen wegen gadeslaat en zelfs aan „wolken, zee en winden, wijst spoor en loop en baan...."

't Was in Zevenhuizen al donker, toen Ds Buitenveld opstond om heen te gaan. Nog nooit had hij zóó lang in een Armvoogdijkamertje vertoefd. Na nog eens herinnerd te hebben aan de gemaakte afspraak, vertrok hij. Had hij hier niet iets verricht van het Samaritanen-werk?

Zacht ging bij de buurvrouw de deur, welke op een kier stond, open, om hem na te zien.

Wat zou daar bij buurvrouw Paulussen aan de hand zijn? Dan kwam dat meisje van Gurbe hier weer, en dan soms die Gabe van „Donia-state", en nu de dominé ! Wat dat alles mocht inhouden, in elk geval zou buurvrouw nu haast ook wel naar de kerk móéten, nu zij met zulke voorname en vrome menschen in aanraking kwam. Of dat alles in verband stond met die Amsterdamsche reis ? En nu van­ avond óók de post alweer met een brief. Maar zij zou wel zien het gewaar te worden, was het vanavond niet, dan morgen wel. Buurvrouw kon dit alles onmogelijk voor zich zélf houden, en anders zou zij zien uit Melle te krijgen, wat zij wilde weten.

Maar deze had daar aanstonds geen plan op. „Mondje dicht, moeder", zei hij, met iets vaderlijks, alsof hij zich hoe langer hoe meer bewust werd welk een beteekenis en roeping hij hier had. Daarop werd nog lang nagesproken over de verrassingen, die vanavond de een na den ander bereid werden en over dien goeden Ds Buitenveld, die zoo hartelijk en eenvoudig was en zelfs de koffie niet weigerde. Vrouw Paulussen zou dat kopje, waaruit de dominé gedronken had, netjes in het glazen kastje zetten en er niemand meer uit laten drinken, om dan bij komende gelegenheden te kunnen zeggen, dat dit nu het kopje van Ds Buitenveld was. Of het moest wezen, dat Liesbet nog eens thuis kwam ? Dan was het voor haar.

Dien nacht droomden moeder en zoon beiden van de groote gebeurtenis, die zoo'n glans over hun leven had gebracht.

Hoofdstuk XVII.

Hettelegram.

't Was een zeldzaam mooie herfstmaand, gelijk dat soms in September kan zijn. Elken dag werd het vriendelijke landschap overgoten door koesterende stralenbundels uit een wolkeloozen hemel. Wel lag in de morgenvroegte een nevel over de velden, zoodat het fijne weefsel van de spin tusschen het stervend groen zwaar hing van den nachtelijken dauw en 't was alsof de zon slechts langzaam uit haar slaapkamer verrees, maar wanneer zij dan ook dóórbrak en de sluiers, welke haar bedekt hiel­den, wegschoof, dan was het alsof aan elke bloemkelk een parel schitterde. Dag in, dag uit, kon zonder stoornis de nog te veld staande vrucht worden geoogst, of rijpte deze tot haar volkomenheid. Zelden hadden de akkers zóó veel opgebracht, dank zij ook de kunstmest, waarmede men wonderen kon doen, zooals boer Piersma placht te zeggen, terwijl de grasopbrengst in de weiden zoó buitengewoon was, dat er eiken dag gekuild kon worden. 't Glanzend vee genoot van het sappig voedsel, dat in overvloed groeide en gaf als loon een zeldzaam goede hoeveelheid melk, zoowel wat qualiteit als quantiteit betrof. Alleen de boomgaarden hadden ditmaal beneden het middelmatige geleverd, zoodat de ooft schaarsch was, doet dit beteekende in de zware klei niet zooveel, omdat de grond daar andere producten voortbracht.

Geen wonder, dat van den morgen tot den avond de handen zich repten om op tijd met alles klaar te zijn. 't Buitenland trok wel aardig ; er konden goede prijzen besteed en men wist niet of het vasthouden van de productie voordeel bracht. Slechts enkelen, die het waagden in schuur of schelf of aan de hoop op het veld, op te tasten wat groeide, in de verwachting, dat een volgend voorjaar nog grooter winsten zouden kunnen gemaakt. Zooals b.v, boer Santema van „Donia-state", die het niet noodig had tegen alle prijzen te verkoopen om daardoor geld te ontvangen voor het betalen van de pacht of voor het uitgekeerde werkloon en het zaaisel. Om dat hij boer op eigen hoeve was, en dus niet zoo afhankelijk als Piersma en anderen, die blij waren als zij den oogst konen elk het zijne te kunnen geven.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen