Ook de andere ambten

Het getuigenis der kerk gaat niet alleen uit van de prediking, maar ook van de andere ambten : van het ouderlingschap en het diaconaat. '

Het gaat n.l. niet alleen om het getuigenis door het Woord, maar ook metterdaad, zooals in de regeering en de verzorging der gemeente. In de kleinere kerkeraden pleegt een en ander door ouderlingen en diakenen in gezamenlijk overleg te geschieden. Men houdt daarbij wel de onderscheiding der ambten in het oog, aangezien den ouderlingen bijzonderlijk de regeering en den diakenen de verzorging der nooden is toebetrouwd. Toch is het goed, dat deze dingen in gemeenschappelijk overleg geschieden. En in het algemeen blijken de kleinere kerkeraden verkieselijker dan de groote kerkeraden in de stadsche gemeenten. Op meerdere gronden kan men het voordeel der kleinere gemeenten verdedigen, zooals wij zullen zien. Daarom pleiten wij altijd weer voor de kleinere stadsche gemeenten. ledere predikant in de stad behoorde zijn eigen gemeente en kerkeraad te hebben.

Aard en wezen der kerk stellen aan haar regeering geheel andere eischen dan waaraan een bestuursorganisatie kan beantwoorden. Zij brengen mede, dat een kerk ter plaatse, waar die verschijnt, een zelfstandige openbaring is van het lichaam van Christus.

Voorts is de kerk niet gebonden aan een bepaald volk of een bepaalde landstreek, want de Heere heeft geboden: predikt het Evangelie aan alle creaturen. De verscheidenheid der volken neemt de eenheid in Christus niet weg, maar ook deze eenheid en gemeenschap neemt de verscheidenheid niet weg. Zoo zullen ook in hetzelfde land de kerken en gemeenten, ondanks de eenheid des geloofs, toch weer verschillende toestanden, nooden en behoeften vertoonen, zoowel geestelijk als stoffelijk. Dit alles kan niet door reglementeering der besturen worden geregeld, maar moet aan het beleid van de plaatselijke kerk worden overgelaten.

Zonder twijfel zijn er algemeene zaken, waarin de kerken overeenkomen. Zij hebben den Dienst van Woord en Sacramenten te onderhouden, acht te nemen op de geestelijke verzorging, op de catechisatie, op de nooden van armen en zieken, maar ook op de bijzondere belangen en nooden der gemeente, en daarin naar vermogen voorziening te brengen.

In de gemeenschappelijke roeping der kerken kan men bij onderling overleg gemeenschappelijk handelen. De toelating tot het predikambt b.v , is een gemeenschappelijke zaak der kerken. Daaraan raakt onmiddellijk de opleiding tot het predikambt. Evenzoo behoort de taak der Zending gemeenschappelijk onder de oogen te worden gezien, zoodat niet iedere groep van menschen of iedere gemeente op eigen gelegenheid deze zaak aangrijpen.

Noemen wij in dit verband nog de opleiding van den Zendeling, zijn ambtelijke plaats niet alleen op het Zendingsveld, maar ook ten aanzien van de kerken, die hem uitzenden. De Zendeling mag niet gemaakt worden tot een soort hulpkracht, niaar zijn roeping stelt hem het naast aan degenen, die naast de Twaalf Apostelen in de Schrift apostelen worden genoemd.

Verstaan wij het wel, dan maakt de Schrift onderscheid tusschen de Twaalf in hun geheel bijzonder ambt en anderen, die ook apostelen, uitgezondenen, gezanten of zendelingen worden genoemd. Daarom achten wij het woord zendeling op zich zelf zeer juist, doch gelet op de bevoegdheden, welke hij op het zendingsveld heeft en de moeilijkheden, welke hem daar ontmoeten, is het noodig, dat zijn opleiding bij die van den predikant niet achterstaat. Zij stelt daarenboven verschillende eischen, die nog afzonderlijk aandacht verdienen.

Hier is nog wel een en ander, dat de algemeene aandacht der kerk behoeft om op een schriftuurlijke wijze naar den aard van het werk geregeld te worden. Dit echter terloops.

De regeertaak van den kerkeraad ligt in de gemeente. Hij zal zich daarbij aan de algemeene overeenkomst houden, maar zij draagt een meer bijzonder karakter in overeenstemming met de gesteldheid der gemeente. Daar komt de geestelijke verzorging voor allerlei vraagstukken, welke in de eene gemeente heel anders liggen dan in de andere. Het is daarom zoo van belang, dat de kerkeraad ter plaatse vrij is, zooals dat bij een zelfstandige openbaring van Christus' kerk behoort. Die zelfstandigheid sluit, zooals men weet, de gemeenschap der kerken niet uit, integendeel, de zelfstandiglheid der plaatselijke kerk wordt altoos gezien in verband met de gemeenschap der kerken. Daarom ook behoeft het een kerkeraad niet te ontbreken aan advies en raad. Hij kan bij de naburige kerken zijn licht opsteken en heeft ook altijd beroep op de vergadering der classis.

Deze vergadering komt eerst goed tot haar recht, als de kerkeraden hun vragen en aangelegenheden daar kunnen bespreken om elkander van raad te dienen. Maar ten slotte is de kerkeraad verantwoordelijk voor de eigen gemeente en daarin steekt te meer een reden om hem ook de vrijheid en het beleid over te laten, opdat hij zich van die verantwoordelijkheid kan kwijten.

De kerk is nu eenmaal niet een vereeniging met afdeelingen, maar zij heeft een geheel eigen karakter. Zij wordt niet bestuurd naar de regelen van een reglement, maar de Heere Christus zelf regeert haar door Zijn Woord en Geest. De ouderlingen, die in het koninklijk ambt staan, zijn ook geen plaatsvervangers van Christus, als waren zij kleine pausjes, maar zij zijn geroepen om opzieners te zijn over de kudde des Heeren tezamen met de ouderlingen, die in het Woord arbeiden. Uit dien hoofde kan hun ambtsvervulling getuigenis zijn, indien zij overeenkomstig haar roeping geschiedt. Immers dan zal de kerk verschijnen als openbaring van Christus' lichaam.

Zoo is de kerkeraad ter plaatse geroepen te waken over de zuiverheid van leer. Hij zal geen ander Evangelie op den kansel mogen toelaten dan het Evangelie van Christus, dat naar de Schriften is. Doch men begrijpt, dat de kerkeraad dan ook de bevoegdheid heeft om leeringen, die met Schrift en belijdenis in strijd zijn, te weren, en dat hij die bevoegdheid moet kun nen uitoefenen. De orde der kerk behoort daarom rekening te houden met de rechten en bevoegdheden van den kerkeraad en met zijn verantwoordelijkheid, m.a.w, zij moet uitgaan van de zelfstandigheid der plaatselijke kerk.

Met de zorg voor de zuivere prediking en het toezicht op de bediening der Sacramenten is de verantwoordelijkheid niet afgedaan. Zij gaat ook over de gemeente en haar leden. De geestelijke verzorging vraagt niet alleen dat de kerkeraad de leden der gemeente kent, dat hij ze bezoekt en leidt in het overgeleverd geloof, maar ook door hen af te manen van dwalingen en valsche leer. Ook dit geschiedt naar het voorbeeld der Schrift en daarom kan het noodig zijn, dat de opzieners der gemeente degenen, die volharden in hun dwaling, uit haar midden verwijderen. Daar spreekt weer een bevoegdheid, welke de opzieners naar het Woord hebben, en welke zij geroepen zijn te gebruiken, maar welke zij dan ook moeten kunnen gebruiken, als het noodig is. Hoe anders zullen zij de verantwoording, welke op hen rust, kunnen dragen, om naar den regel van Gods Woord over de leer te waken ?

Geroepen om leiding te geven in zoovele omstandigheden als zich dagelijks voordoen, zal de kerkeraad vrijheid van handelen en beleid noodig hebben om de gaven en krachten, die in de gemeente zijn, aan te wenden tot bevordering van de dingen van het Koninkrijk Gods.

De Schrift leert, dat alle krachten en gaven door den God der kerk worden geschonken, opdat zij dienstbaar zullen zijn aan het groote werk der bediening van Christus. Dat beteekent niet, dat alle krachten en gaven ouderlingen en diakenen moeten zijn, maar het beteekent wèl, dat zij worden ingeschakeld in het werk als hulpen van predikanten, ouderlingen en diakenen. Op deze wijze wordt de gemeente bij de gemeenschappelijke roeping als openbaring van Christus' lichaam betrokken.

Van de ambten komen wij alzoo tot de hulpen. Dat wil niet zeggen, dat een predikant, ouderling of diaken, zich op eigen gelegenheid een of meer hulpkrachten aanneemt. Daarom noemden wij het woord ingeschakeld. Die hulpkrachten staan wel niet in het ambt, maar zij dienen toch in het werk, dat aan de ambtsdragers is toebetrouwd en door hen. wordt geleid. Een godsdienstonderwijzer b.v. is geen Dienaar des Woords, maar Ihij dient toch in den arbeid des Woords. Hij is een hulpkracht van het profetische ambt. Zoo staat een diacoon of diacones niet in het diakenambt, zij zijn niet een soort diakenen, maar zij dienen toch het werk der Christelijke liefde en vormen hulpkrachten in het priesterlijk werk. Zoo is er meer te noemen. Deze dingen behooren kerkelijk geregeld te worden, zoodat deze hulpkrachten onder leiding der ambten kunnen arbeiden en niet slechts onder het organisme der kerk, maar ook in het instituut worden begrepen.

Een en ander zal niet alleen medebrengen, dat er een veel nauwer contact tusschen kerkeraad en gemeente is, maar dat de gemeente zich meer als een levend lichaam openbaart. Als één lid lijdt, lijden alle leden. Draagt elkanders lasten. Een iegelijk is schuldig zijn krachten en gaven aan te wenden tot welzijn en tot zaligheid van den naaste. Deze en dergelijke woorden zullen hun kracht bewijzen, zoo zij niet alleen woorden, maar daden worden in de gehoorzaamheid des geloofs, een iegelijk in zijn roeping.

Die roeping wordt centraal in het groote werk der bediening van den Heere Jezus Christus. Doch een iegelijk heeft daarin zijn bijzondere roeping. De predikant, de ouderling, de diaken, de ouders, enz., doch deze hangt ook aan de gaven. Maar juist daarom is er menigvuldiglijk aanleiding elkander bij te staan in de vervulling van zijn roeping. En wijl God niet is een God van verwarring, maar van liefde, moet dit met orde en in den geest der Christelijke liefde geschieden.

Vandaar dat het opzienersambt hier een taak heeft, opdat niet een iegelijk maar aangrijpe wat hem goeddunkt, maar opdat er leiding zij en degenen, die bekwaam zijn, hun krachten en gaven tot welstand en bevordering der  gemeente aanwenden kunnen.

Daarop wijst ook het formulier tot bevestiging van ouderlingen en diakenen. Het eerste en voornaamste punt betreft het opzicht houden over de gemeente. Maar dan volgt het tweede : acht te nemen op alle voorvallende zaken, die den. welstand en de goede orde der kerk betreffen.

Hierin wordt dus een bijzondere taak van den kerkeraad aangewezen, die zeer verschillend kan zijn, aangezien er wordt gesproken van voorvallende zaken. Dat zijn dus zaken, die zich in het leven der gemeente voordoen, allerlei belangen, die behartiging vragen en wel naar den aard van die voorvallende zaken. De kerkeraad kan die niet laten begaan, maar heeft er op acht te nemen en orde te stellen. Dit tweede punt vraagt dus beleid, raad en zorg van den kerkeraad en heeft daarvoor noodig te beschikken over de bevoegdheden, die hem zijn toebetrouwd. Wat alzoo onder de voorvallende zaken kan vallen, komt nog wel nader ter sprake, doch dat zijn uitteraard vaak dingen, die niet gereglementeerd worden. Vandaar de eisch dat de ambten niet tot bestuursfuncties mogen worden gemaakt, maar in hun rechten worden erkend, opdat zij aan hun roeping kunnen voldoen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen