Gods Woord

Het kerkelijk gesprek gaat over vele zaken, die op zich zelf heel belangrijk zijn en het raakt van zelf ook Gods Woord. Hoe zou men over kerkelijke en geestelijke dingen kunnen spreken, zonder Gods Woord en zonder Gods Woord te raken, daaraan te ontleenen, daaruit te argumenteeren, daarmede te bevestigen of te verdedigen, daarop te gronden en daarnaar te reguleeren ?

Zoo kan men de belijdenis alleen bevestigen uit het Woord, maar men kan haar ook alleen met Schriftuitspraken aanvallen of trachten van haar kracht te berooven. Geloof en ongeloof, verstand en onverstand, gebruik en misbruik gaan dooreen, maar het is niet anders, ook de vijanden van Christus en Zijn Koninkrijk maken de Schrift tot een wapen tegen de kerk. Men kan nu eenmaal de geestelijke dingen niet aanraken, of men grijpt naar de Heilige Schrift. Ook de duivel bij de verzoeking in de woestijn kan niet nalaten tegenover het levende Woord de Schrift aan te halen : Er is geschreven.

Hier is een Auteur aan het woord, die niet afhankelijk is van de genegenheid of ongenegenheid om van Zijn Woord kennis te nemen. Hij heeft Zijn Woord gegeven en het zal zijn loop hebben om alles te doen, waartoe Hij het zendt.

Daarin is een oordeel, gelijk ook het levende Woord in de wereld is gekomen tot een oordeel, en wij allen door het Woord zullen geoordeeld worden.

Wij hebben het oordeel niet, want waarin wij een ander oordeelen, oordeelen wij ons zelf. Natuurlijk, want een mensch oordeelt altijd uit zich zelf en naar den mensch. En wij kennen ons zelf niet.

Dit heeft ons echter ernstig te bepalen bij Gods Woord, opdat wij wel rekenschap geven hoe wij dat Woord gebruiken of misbruiken. Want, indien wij uit ons zelven blijven redeneeren en onze eigene gedachten trachten te bevestigen met Gods Woord, neemt dat onze dwaling niet weg. De reformatoren maken ons bedachtzaam door er op te wijzen, dat ook een kerkelijke uitspraak kan dwalen.

Calvijn wijst er op, dat er een schijngeloof kan zijn, dat in alle deelen met het waarachtig geloof schijnt overeen te komen en nochtans geen waarachtig geloof is. Hij ontkent zelfs niet, dat aan zulk geloof zelfs een zekere verlichting kan gepaard gaan, waardoor het spreekt, zooals het spreekt.

Maar nu de hoofdzaak. De mensch vermeet zich ook tot een oordeel over de goddelijkheid van het Woord, over de mogelijkheid der Godsopenbaring, en verliest zich in allerlei waardeeringen en onderscheidingen aangaande Gods Woord : De Heilige Schrift is Gods Woord. Een ander zegt : Gods Woord in den Bijbel. Weer een ander wil onderscheiding van de goddelijke en de menschelijke factoren in den Bijbel, om maar eenige dingen te noemen.

Wij laten nog af van opvattingen omtrent het Woord Gods, die de waarde en beteekenis der Heilige Schrift geheel wegnemen.

Tengevolge van deze en dergelijke waardeeringen, weet men ten slotte niet meer, wat het beteekent als iemand Gods Woord noemt en zich daarop beroept. Men zou eigenlijk eerst moeten vragen : Hoe meent gij dat ?

Deze stand van zaken maakt het dus wel uiterst moeilijk om te spreken over kerkelijke en geestelijke zaken, omdat in de gansche wereld geen andere bron en geen andere regel te vinden is dan Gods Woord, waardoor wij naar waarheid over deze dingen kunnen spreken. Wat kan de vrucht zijn van allerlei overleggingen, zoo men niet uit één en hetzelfde geloof omtrent en in Gods Woord leeft, en zoo er geen Leidsman is in de Waarheid ?

Het allereerste bij alle besprekingen mocht dus wel naar overeenstemming gestreefd worden omtrent deze fundamenteele zaak. Men wil zich onder het Woord voegen, in het Woord vinden, misscihien daarbij neerleggen, maar wat verstaat men daaronder ?

Dit zou blijken indien men daarover een gesprek begon en het is te verwachten, dat men in de discussie bleef steken.

Toch zou met deze vraag aan de orde te stellen, gelijk ook de belijdenis ter tafel zijn gebracht. Het gaat er toch niet om wat deze of gene theoloog denkt over Gods Woord en op grond van welke overwegingen en argumtnten hij tot zijn opvatting komt. De discussie kan op die wijze niet tot een goed einde komen, omdat de autoriteit van Gods Woord nu eenmaal niet steunt op eenig aardsch gezag, maar op de kennis van den God des Woords.

Ook de erkenning en waardeering der Heilige Schrift is een Christelijk geloofsstuk. De kerk belijdt, dat zij de Heilige Schrift als Gods Woord ontvangt en beroept zich daarbij op het getuigenis des Heiligen Geestes, dat zij van God is.

De kerk getuigt alzoo uit den Heiligen Geest en dit getuigenis onttrekt zich ten eenenmale aan allerlei critiek. Zij gaat op de openbarende daad Gods zelf terug. De Heilige Schrift wordt door de werking van den Heiligen Geest als Gods Woord gekend en onderscheiden.

Zoo ligt het voor de hand, dat de kerk van Christus dit geloof en getuigenis niet kan loslaten zonder op te houden kerk te zijn en dat alle gesprek over haar geloof, haar taak en haar roeping, alleen op den grondslag van dit geloof in Gods Woord kan plaats hebben, zoo daarin eenige vrucht zal worden gevonden, die uit de Waarheid is.

Het ware daarom wel goed, met deze hoofdzaak eens te beginnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen