MEDITATIE

Het volk van Israël scheen in de ballingschap te zullen ondergaan. Stad en tempel zouden worden verwoest. O, denkt het u eens in, wat dat voor den rechtgeaarden Israëliet te beteekenen had. Geen tempel meer ; geen geblaat van de kudden, die ter slachting werden geleid ; geen hallelzangen van Aaron's zonen zouden meer weerklinken op den Siomsheuvel.

En toch heeft de Heere juist in die droeve dagen den bedroefden profeet Ezechiël willen troosten met 't heerlijke visioen van een nieuwen schoonen tempel op den Sionsheuvel.

Nadat de profeet in de voorafgaande hoofdstukken een breede beschrijving heeft gegeven van den nieuwen ideëelen tempel, beschrijft hij hier in 't 47e hoofdstuk, wat zijn oog aanschouwde, toen hij voor de poort van den nieuwen tempel stond.

Ziet, van onder den dorpel van het huis des Heeren kwamen wateren te voorschijn. Ze vloeiden naar de plaats vlak hij het brandofferaltaar om dan in onderaardsche kanalen te verdwijnen.

Om zich er van te vergewissen, waar al dat water toch blijven moest, is de profeet de Noorderpoort uitgetrokken. En gekomen ten oosten van den tempelberg, zal hij duidelijk uit den rechter muur des tempels de wateren weer te voorschijn komen. Ze vormden reeds spoedig een kleine beek. Na den loop van de beek duizend ellen te hebben gevolgd, deed de man met het meetsnoer den profeet door de wateren gaan en ziet, de wateren raakten tot aan de enkelen. Doch de stroom nam zoo snel in diepte toe, dat de wateren duizend ellen verder zóó diep waren, .dat ze reikten tot aan de knieën. En weer duizend ellen verder raakten ze tot aan de lendenen. Nog eenmaal moesten de wateren gepeild worden, en ziet, nu kan de profeet geen grond meer voelen. Hij kan niet meer door de beek gaan. Het eenige, wat overbleef, was in de wateren te zwemmen.

En overal,  waar de wateren kwamen, verwekten ze nieuw leven. Allerlei heerlijk geboomte begon te groeien en te bloeien. Aan den Jordaan, die zijne wateren eeuwen lang had voortgestuwd naar de Doode Zee, was het niet gelukt om de zoute wateren zoet te maken.

Maar deze stroom van onder den dorpel van het Huis des Heeren maakte de wateren van de Doode Zee gezond.

Lezers, gij hebt het reeds gevoeld, dat hier sprake is van den stroom des evangelies, die zijn oorsprong alleen vindt in het eeuwig welbehagen Gods.

Zeiden niet de discipelen van den Heere Jezus : „Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad ? "

Ja, het is enkel souvereine genade, dat God de Heere nog naar arme zondaren heeft willen omzien. Had Hij gedaan naar recht, dan zou Hij voor eeuwig zijn hand van de goddelooze schepselen hebben kunnen aftrekken. In de redding en zaliging van arme zondaren is de Heere de eerste en de laatste. In de eeuwige gebouwen van Gods heiligheid vindt de vrije gunst zijn oorsprong, die Hem er toe bewoog om zich over het verlorene te ontfermen.

Heerlijk is de profetie van Ezechiël in vervulling gegaan op den Pinksterdag. Het was eerst maar een schare van honderd en twintig menschen. Na enkele uren wordt de bedding van de stroom der Genade en des Geestes weer al breeder en dieper. Drie duizend worden er toegedaan tot de kudde die zalig wordt. Nóg breeder wordt de bedding. De kruisbanier wordt geplant in Palestina en in geheel Klein- Azië. Maar de stroom blijft wassen. De geheele wereld moet worden gewonnen voor Koning Jezus. De aarde moet vol worden van de kennis des Heeren, gelijk de wateren den bodem der zee bedekken.

Die stroom van het water des levens vliet nog over de aarde. Waar van nature in de harten de dood heerschappij voert, daar verwekt de strooon der genade het leven, wat uit God is.

Niets kan die stroom stuiten. Immers de kracht van Gods Heilige Geest is onwederstandelijk. De uitbreiding van Gods Koninkrijk is tot aan de voleindiging der eeuwen te verwachten. Het wil niet zeggen, dat allen levend zullen worden.

In ditzelfde hoofdstuk staat geschreven, dat de modderige plaatsen en hare moerassen niet gezond zullen worden.

Met smart denk ik aan de eerste Klein- Aziatische gemeenten van Koning Jezus. Waar zijn gebleven ?

Voor het kruis kwam de halve maan in de plaats !

Verschrikkelijk is het, als de Heere de bedding van den stroom Zijner genade zou verleggen, dat ze niet meer door onze landpalen zou vloeien. En dit zal toch geschieden, indien ons volk zich onder de roepstemmen zou verharden.

Het is echter niet genoeg, dat we over de diepte van den stroom der genade of over het verleggen van deszelfs bedding met elkander zullen spreken. Neen, we lezen van den profeet, dat de man met het meetsnoer in zijn hand, hem door de wateren deed doorgaan. Ze werden niet door den engel met het meetsnoer gepeild. Dat moest de profeet zelf doen.

Het gaat in Gods Koninkrijk altijd om de persoonlijke vraag, of we zelf  den stroom der genade hebben gepeild. En naarmate gij meer aan de schuld van uwe zonden en ongerechtigheden werdt ontdekt, in die zelfde mate zult gij meer behoefte hebben aan den stroom van Gods genade in Christus Jezus.

Zalig de mensch, die in zichzelf niets meer vindt om op te leunen of te steunen, die van zijn eigen hart moet zeggen, dat het te vergelijken is met de Doode Zee, maar die nu ook leert zwemmen in de zee van Gods genade, om gezaligd te worden niet door iets, wat uit het schepsel is, maar alleen uit loutere genade, om de zoen- en kruisverdienste van den Heere Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen