NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 115)

Dezelfde man, die zich doodelijk geërgerd had, niet het minst ook na de hoontaal van Thijs Sangers, die begreep juist daardoor zijn grooten concurrent tusschen de gespen van 't pantsier te kunnen treffen, aan de wetenschap, dat Tjerk liefde had opgevat voor die pleegdochter van den blikken dominee, van wie men niet wist, vanwaar zij kwam en wien zij behoorde, — die zelfde man moest van eigen vrouw hier vernemen, hoe het buiten echt geboren kind van Liesbet Paulussen, uit het armvoogdij kamertje van Zevenhuizen, zijn bloed in de aderen had !

't Was om waanzinnig te worden ! Doch waarom zou zij, die zoo lang en zoo zwaar den beker des lijdens alleen en in stilte gedronken ad, hem druppelsgewijze toedienen, wat haar zelf in al de bitterheid van het leed op éénen dag aan de lippen was gezet ? Was hij dan niet de sterkere, die gewoon was, als de eik in het woud, in rechtopgaande gestalte zijnen weg te gaan. En moest zij haar tot bestens toe gevuld gemoed op deze wijze niet lucht geven, om te komen tot ontlading en ontlasting, om zóó binnen de norm van het leven de rust weer te vinden, waar haar vermoeide hart zoo naar snakte ? Was de boerin van „Doniastate" dan óók niet een mensch, die zich naar mede-lijden en mede-leven, het allereerst bij hem, met wien haar leven eens op het nauwst verbonden was geweest ? Maar die de laatste tijden, onder invloed van allerlei omstandigheden, zoo ver van haar had afgeleefd ? 't Was doodelijk stil in de kamer. Santema zat met gebogen hoofd als gebroken neer ; Tjerk staarde wezenloos naar buiten in den tuin, waar de herfstwinden speelden met de verdorde bladeren; Mini had haar gelaat in hare handen verborgen.

Toen ontwaakte in vrouw Santema de moeder : „Weet je nog die preek van Ds Buitenveld, over „Een zeker mensch ? " vroeg zij opeens. „Van dien man op de weg van Jeruzalem naar Jericho, die onder de moordenaren viel en toen werd uitgeschud en half dood geslagen, en toen neergeworpen ? En herinner jij je nog. Dirk, hoe toen gezegd werd, dat velen op den kerkweg aldus hopeloos neerlagen, zonder dat men, naar het scheen, hen zag en de hand uitstak om te helpen ? En herinner jij je nog, hoe in ons huis nooit over deze preek gesproken werd, omdat wij ons zoo doodelijk aan haar ergerden ? Nu heb ik het. Goddank, anders ingezien, Dirk. 't Is onze eigen jongen, 't is Gabe, die zoo onder de moordenaren gevallen is en niet één, die de reddende hand naar hem heeft uitgestoken. Of het moet zijn eene Zuster hier in dit huis, eene wonderlijke vrouw, die jullie vandaag nog nader zult leeren kennen en die, als ik mij niet vergis, ons óók nog iets te zeggen zal hebben. Zullen wij onzen jongen, al is het dan ook gebroken en bezoedeld, als die zoon uit de gelijkenis, met beide handen niet wederom aannemen en zal het misschien nu weer vrede worden in ons huis ? "

't Was in geen jaren gebeurd, dat vrouw Santema haar man bij zijn voornaam noemde. Gewoonlijk was het „Santema" of „de boer", en in den laatsten tijd „de koopman". In deze ure scheen het evenwel, of het lijden tot elkaar bracht. Herinneringen uit het lang verleden kwamen boven, toen zij elkaar met het vuur der jonkheid beminden en in elkanders nabijheid voor altijd gelukkig hoopten te zijn. Ach, wat was die illusie wreed verstoord. Langzaam maar zeker was daar tusschen die twee harten iets in geschoven, waardoor zij steeds meer van elkaar verwijderd werden, tot het leek, alsof zij in het geheel niet meer voor elkander klopten.

„Onder de moordenaren gevallen" — dat gold niet alleen van Gabe, die nu met een gebroken leven lag als aan den oever des doods, maar dat was óók van toepassing op den vader, die, zonder dit in den aanvang te beseffen, steeds meer van zijn eigen vleesch en bloed vervreemdde. Hoe was het mogelijk, dat hij dit niet eerder gezien had ! Dat hier, in déze ure, zoo vér van huis, onder zulke treurige omstandigheden, hem de schellen van de oogen gerukt moesten worden om te zien, wat door een ander al lang was opgemerkt en de naaste omgeving bovenal zoo diep had gevoeld! En om dan eene scheur in zijn leven te brengen, zoó breed en zoó diep. dat er heel wat tijd zou moeten verloopen, voordat de smart dier breking zou zijn geheeld.

Een pijnlijk zwijgen volgde, 't welk niemand den moed had te verbreken. Gelijk in het najaar de ruwe noordwester storm gieren kon over de vlakke velden rondom Zevenhuizen en de iepen en wilgen van „Donia-state" dan hunne kruinen bogen om dien machtige over zich te laten triumfeeren, zoo ging hier het oordeel over den schuldige, zonder dat ook maar even gepoogd werd zich daartegen te verzetten. Onbarmhartig kwamen de slagen, naar het scheen, neer, tot in het laatst gesproken woord, hoe vreeselijk dan ook, wat zijn inhoud betrof, iets straalde, dat als 'n enkele ster aan den nachtelijken hemel nog hoop op betere tijden gaf. Waren van dien ongelukkigen man, daar aan den weg van Jeruzalem naar Jericho, de wonden óók niet gebet en was hij toen niet liefderijk opgenomen en verzorgd ? En had zijne vrouw, die, als een leeuwin over hare welpen, ook in deze dagen over het leven van haar kind gewaakt, niettegenstaande de pijn en het verdriet, het moederhart op allerlei manier aangedaan, meteen niet gesproken van vrede, nieuwen vrede in eigen huis, waar deze den laatsten tijd wreed verbannen werd ?

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen