Genezing

Vanwaar zal men genezing verwachten ? Vele geneesmeesters hebben daaraan gewerkt en geven daaraan nog steeds veel zorg en moeite. In ieder geval blijkt daaruit, dat er behoefte is aan genezing. Een zieke, die zijn krankheid niet gevoelt, roept niet om een dokter. Alleen het behandelen van een zieken patiënt is nog wat anders dan het bedokteren van een zieke kerk. Een zieke doet gewoonlijk wel zich aan zijn geneesheer toe te vertrouwen en hij komt er vaak niet goed af, als hij zijn eigen dokter wil zijn. Zien wij echter op de kerk als een kranke, en het is gewoon geworden van de kranke kerk te spreken, dan wordt men wat gereserveerd tegenover al het bedokteren, waarbij de kerk lijdend voorwerp moet zijn. Wij willen de beeldspraak niet doorvoeren en zeggen, dat nu juist deze patiënt zich zelf moet bedokteren, want zij heeft slechts één Heiland of Geneesmeester, n.l. Christus.

De kerk kan geen lijdend voorwerp blijven. Zij heeft noodig door kracht van den Heiligen Geest, die haar is toegezegd, op te staan uit haar verval. Zij moet uit haar midden wegdoen, wat haar in den weg staat om zich te openbaren overeenkomstig haar wezen.

Dat wil niet zeggen, dat er ook uit haar midden geen mannen zullen opstaan, die haar dien weg wijzen. Door alle tijden heen heeft de Heere zich bediend van menschen. Doch bet advies, dat vertrouwen verdient, zal altoos weer vermanen tot gehoorzaamheid aan den Heere der kerk.

Alleen, wanneer zij schuilen wil onder de vleugelen van Hem, zal er genezing zijn van haar krankheid. Vele zijn de beloften. Hij heeft gezegd : Ik zal u geen weezen laten. Ik ben met u tot aan de voleindiging der wereld. Het is u nut, dat Ik heenga. De Vader zal u een Trooster zenden. Die zal u in de Waarheid leiden.

De Heere regeert Zijn kerk door Zijn Woord en Geest. Zijn Woord heeft Hij haar toebetrouwd en Zijn Geest maakt woning in het midden der gemeente. Woord en Geest zijn nimmer gescheiden. Waar Zijn Woord wordt gezocht, daar zal Zijn Geest het openbaren als een levend Woord.

Terug naar de Schrift. Dat beteekent tevens terug naar de belijdenis. Immers in de belijdenis geeft de kerk getuigenis van haar leven. Zij begint reeds onmiddellijk met de belijdenis aangaande de Heilige Schrift. Deze ontvangt zij als Gods Woord. Zóó heeft zij dat uit den mond des Heeren door apostelen en profeten ontvangen.

Men is zoo spoedig bereid om te spreken van dogma. Zoo ook van het dogma der Heilige Schrift. Het is echter niet op grond van een kerkelijk besluit, dat de kerk de Heilige Schrift als Gods Woord belijdt. Een dogma ontstaat, indien er over eenig stuk der religie in den boezem der kerk verschil is, zoodat de kerk geroepen wordt om een beslissing te nemen.

Men dient echter onderscheid te maken tusschen de leer, welke met de Heilige Schrift, d.i. met het Woord Gods, werd overgedragen van geslacht tot geslacht, en een dogma. Het is geen kerkelijk dogma, dat God een Drieëenig Wezen : Vader, Zoon en Heilige Geest, is, maar dat is goddelijke openbaring. Zij is met en door de Heilige Schrift gegeven.

Over dit stuk op zich zelf kan in de kerk geen verschil zijn. De kerk gelooft en belijd dat, omdat God zich alzoo heeft geopenbaard en omdat zij de werkingen in het hart gevoelt.

Wel is er verschil van meening in de kerk opgekomen aangaande de verhoudingen der Drie Personen. Daarover heeft de kerk zich moeten bezinnen om onschriftuurlijke inzichten af te wijzen en voor zooveel zij vermocht te beslissen overeenkomstig de leer der apostelen en profeten. Deze en dergelijke beslissingen geven aanleiding om van dogma te spreken.

Het zou dus mogelijk zijjn, dat de kerk aangaande de verschillende meeningen omtrent de Heilige Schrift tot beslissingen werd gedreven om haar belijdenis getrouw te blijven. Men spreekt van Schriftprobleem en dat onderstelt vragen en vraagpunten, die beantwoording eischen uit het standpunt des geloofs. Maar dat geloof zegt, dat de Heilige Schift Gods Woord is. Dat is de leer der apostelen en profeten en daarvan kan de kerk geen afstand doen.

Inderdaad zijn er in de kerk, d.w.z. onder de menschen, die bij de kerk behooren, onder de predikanten en mitsdien ook onder de volgelingen verschillende meeningen, die als zoodanig bezwaar inhouden tegen de belijdenis der kerk : de Heilige Schrift is Gods Woord. Sommigen ook zouden deze uitdrukking wel willen behouden, of zich daarmede tevreden stellen, hoewel zij dat op hun wijze verstaan. In wezen zijn zij het toch niet eens met wat de kerk daaronder verstaat.

Het is niet noodig, op de verschillende opvattingen nader in te gaan om te doen begrijpen, dat de grondregel der genezing, waarop wij wezen, door deze feiten een krachtelooze aanprijzing moet worden.

Om gehoorzaamheid te brengen, moet men niet alleen eenstemmig weten aan Wien, maar ook in welke zaken. Hoe zal men Zijn Wil kennen, zoo deze niet is geopenbaard en, indien deze is geopenbaard, gelijk wij ook gelooven, hoe zal men eenparig zulk een gehoorzaamheid zoeken, indien niet vaststaat, dat de Heilige Schrift Gods Woord is ?

Denken wij b.v. aan het woord der apostelen. De Schrift leert, dat de Twaalf Apostelen tot een geheel bijzondere taak werden geroepen. Zij ontvingen de woorden Gods van Christus, zij hebben die aan de kerk overgedragen. De kerk ontving die door hen. Zij hebben het fundament der wereldkerk gelegd. Zij hebben het Koninkrijk Gods en Zijn toekomst gepredikt.

De Twaalf Apostelen nemen een geheel bijzondere en de geheele kerk aan alle plaatsen en in alle tijden, waarin zij tot openbaring komt, betreffende plaats in.

Staat de kerk nu voor haar openbaring in de wereld onder de leiding der apostelen, ja of neen ? Als wij de Heilige Schrift laten. spreken, zonder twijfel, Maar dan is zij ook den apostelen onderworpen en gebonden aan hun Woord, zijnde Gods Woord, dat hun door Christus is gegeven, die hen ook in de Schriften onderwezen heeft en — dat mag niet vergeten — waarin zij werden geleid door den Heiligen Geest.

Wat kracht zouden de reformatoren gehad hebben tegen de verwording van het kerkelijk leven en tegen het pausdom, indien zij in deze dingen geen klaar licht hadden gehad ? Daar om wilden zij leerlingen der apostelen zijn, omdat zij discipelen van Christus en van Zijn Geest waren.

Indien wij de reformatoren niet kunnen volgen, omdat wij het apostolische Woord berooven van het gezag, dat Christus daaraan heeft geschonken, dan zoekt men vergeefs de kerk te bouwen. Want het fundament, dat de Apostelen gelegd hebben, rust op het Fundament, Jezus Christus, de Heere. En de Apostelen, die zelf op dit fundament hebben gebouwd, hebben ook gezegd, hoe men daarop moet bouwen. Wat reden kan er zijn om den weg, dien zij gewezen hebben, niet te volgen ? En hoe zal men verwachting van zulk werk hebben, als men bedenkt, dat Christus gezegd heeft ; Ik bid ook voor degenen, die door hun woord in Mij gelooven zullen. (Joh. 17). Indien Christus Zijn hoogepriesterlijke voorbede zoo aan hun woord heeft verbonden, en daarmede hun woord zulk een hoog gezag heeft gegeven, alvorens het zelfs gesproken was, dan volgt daaruit, dat Hij voor dat woord borg wilde zijn en dat Hij hen alzoo heeft doen spreken, gelijk zij gedaan hebben.

Welnu, dan voegt het geen mensch de kerk te willen bouwen naar eigen inzicht, of haar een andere waardeering van dat Woord op te willen dringen.

De grondslag der reformatorische kerk is de grondslag der apostelen en profeten en deze is de door Christus bevolen weg.

Daarin hebben de reformatoren genezing voor de kerk van hun tijd gevonden en als wij die zoeken, zal die in denzelfden weg gevonden worden. Een kerk, die niet eenstemmig is in de onderwerping aan het Woord, waaruit en waarbij zij alleen kan leven, kan niet op krachten komen en gebouwd worden.

Dat is het voornaamste stuk van haar krankheid, want daaruit blijkt, dat zij omtrent haar eigen leven in onzekerheid is. Aangaande deze dingen zal de kerk zich klaar en duidelijk hebben uit te spreken, opdat het Woord Gods heerschappij hebbe. Dan ook zal blijken, of de belijdenis, zooals zij door velen wordt aangezien, een stuk dogmatiek is, of een getuigenis uit het leven der kerk, dat de kenmerken der Waarheid aan zichzelf draagt.

De profeten zijn den geest der profeten onderworpen en die iets nieuws wil brengen, zie toe, of hij den geest der profeten onderworpen is. Naar dien regel hebben ook de apostelen de ongeregeldheden in de gerneenten afgewezen, omdat zij door den hoogsten Profeet en Leeraar waren geleerd en niet wijs begeerden te ziin boven hetgeen men behoort te zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen