NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 122)

Maar reeds het volgende oogenblik klonk het uit den mond van vrouw Santema en Tjerk en Mimi en Liesbet: „Dat is zij ; dat is Nienke !" Natuurlijk wist men dat. Had men niet meermalen die zelfde foto gezien, als Gelske van Gurbe deze vol moedertrats toonde, om daarmede te laten uitkomen, hoe zij van kindsbeen af voor Nienke gezorgd had en hoe deze zich ontwikkeld had tot het meisje, zooals zij heden algemeen in Zevenhuizen gekend en óók geacht was ?

Nog even bleef het stil. Daarop sprak zij : „De moeder van Nienke ben ik !" En als bij vader Jakob, na jarenlange scheiding van den zoon zijiner liefde, jubelde het óók bij haar : „Ik zal mijn kind wederzien, eer ik sterf !" Toen scheen het Zuster Ina te veel te worden en brak ook zij in tranen uit . . . . . . . .

Wat daar toen dien avond verder gesproken is, kan onmogelijk weergegeven, doch laat zich denken. Welk een dag van openbaring en ontknooping was het heden, waarop blijde en droeve dingen als een panorama aan den geest voorbij gingen en niet nalieten hun spoor achter te laten. Aan het vertellen scheen geen einde te zullen komen. Alles, wat men van Nienke wist, moest thans meegedeeld en aller hart werd warm van de vlam der liefde, in het moederhart zoo tonge jaren onderdrukt, doch thans oplaaiend in stralenden gloed. Wie het diepst ontroerd en het meest verblijd was, viel moeilijk te zeggen, en hoewel over de vreugde, die soms in de harten tintelde, nog een donkere schaduw hing met het oog op het nog altijd dreigend gevaar, waarin het leven van Gabe verkeerde, werkte die zekere geloofsovertuiging van Liesbet op het heele gezelschap weldadig, toen zij met dezelfde kalmte als voorheen tot Zuster Ina sprak : „Gabe zal weer beter worden".

„Wat zou ik nu graag willen, dat Nienke hier óok was" — merkte Mini plotseling op. Maar allen gevoelden de juistheid van moeder's woorden, toen vrouw Santema sprak : „Het is beter, dat zij langzaam voorbereid wordt op hare blijde verrassing en dat de ontmoeting niet hier, maar in eigen woning en in tegenwoordigheid harer pleegouders plaats heeft". En daarop, gebruik makende van haren invloed als de oudste, zeide zij : „Laat dit nu eens aan mij en mijnen man over".

Onder voorwaarde, dat een en ander niet lang werd uitgesteld, en men, zoodra de toestand hier dit mogelijk mocht maken, daartoe aan den arbeid zou gaan, nam Zuster Ina dit aan.

Reeds den volgenden morgen zou Tjerk in elk geval, en, als het kon om Gabe, ook boer Sentema zelf, den terugweg naar huis aanvaarden, omdat hunne tegenwoordigbeid op de boerderij verlangd werd ; doch allen verbonden zich om geen enkel woord los te laten van alles, wat hier in zulk een korten tijd beleefd werd. Zelfs Tjerk zou, hoe zwaar het hem ook vallen mocht, nog eenigen tijd precies dezelfde houding jegens Nienke aannemen, tot het oogenblik daar was, waarop al de sluiers konden worden weggenomen en heel Zevenhuizen weten mocht, wie Nienke was. Nog even werd, vóór het afscheid nemen, door vrouw Santema met de Zuster kamer 16 bezocht, doch de patiënt lag in rustigen slaap. Na nauwkeurig de ademhaling en heel den toestand te hebben opgenomen, nam Zuster Ina hare nieuwe vriendin, met wie zij verder zoo nauw verbonden stond te worden, in den arm en fluisterde : „Met Gods hulp is het gevaar voorbij".

HOOFDSTUK XXI.

In de Pastorie.

Rustig rookend uit zijn langen Gouwenaar, zat Ds Buitenveld met mevrouw gezellig aan tafel, terwijl het theewater zachtkens zong. 't Was Vrijdagavond. De preek voor den komenden Zondag lag klaar, en zonder onvoorziene omstandigheden was de avond verder aan het gezinsleven gewijd, 't Was de eenige, dien Ds Buitenveld, met den Zaterdagavond, gewoon was voor zichzelf te houden. Vooral in dezen tijd van het huisbezoek zag men hem ternauwernood aan tafel om te eten en te drinken, zoodat een uurtje als dit op dubbelen prijs werd gesteld.

Met gemengde gevoelens, nog geheel onder den indruk van de verschillende bezoeken, deze week in zijne gemeente afgelegd, was de preek voor den komenden rustdag samengesteld en na volbrachte taak aan tafel plaats genomen. Mevrouw merkte het wel : zij, die hem zoo dóór en dóór kende en wist, dat alles, wat zich in de gemeente voordeed, zoo geweldig inwerkte op haren man. „Je trekt je veel te veel van de dingen aan", heeft ze meermalen gezegd. „Andere dominees doen dat toch óók niet zoo, en je moet meer over de gebeurtenissen heengaan". Doch zij wist óók, dat hem dit nu eenmaal niet mogelijk was. Kinderlijk blij kon hij wezen als ergens in een woning vreugde heerschte en de hoorn des overvloeds werd uitgestort over het levenspad, maar niet minder kon hij ook weenen met de weenenden, omdat hunne openbare en verborgen smart door hem werd gedeeld. Boven alles ging hem evenwel het eeuwig welzijn, de zielenood van de kudde, hem toevertrouwd, na aan het hart, en vandaar, dat hij vooral in den tijd van het huisbezoek, als de thermometer van het geestelijk leven werd aangelegd, zoo onder den invloed was van hetgeen huis-uit, huis-in werd opgedaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen