Gave en taak

Het volk Israël was door den Heere rijk bevoorrecht. Want God had zich tot dit volk in een bijzondere betrekking willen stellen. Hij had hun Zijn Woord geschonken. Door de aartsvaders en de profeten heeft Hij Zijn Getuigenis doen uitgaan. Ten laatste heeft Hij Zich geopenbaard door Zijn Zoon. Wat 'n rijke gave, wat een bizonder voorrecht was hierin geschonken. De Heere gaf Licht in de duisternis, een Redder in de verlorenheid, het Lam, dat de zonde der wereld wegneemt. De Israëliet moest zijn gezin in dit Woord Gods opbrengen. De kinderen moesten hierin onderricht ontvangen. Het volk moest naar dit Woord Gods vragen en leven. Dat was de taak, de roeping Gods, die met de gave ten nauwste verbonden is. Ja, het volk moest zijn een licht, temidden der heidenen. Een getuige van den God van Abraham, Izaak en Jacob.

Wat is hiervan echter terecht gekomen ? Inplaats dat de gave tot verootmoediging leidde en deed wandelen in de vreeze Gods, ging men in hoogheid des harten er zich op verheffen. Men werd er groot mee. Men was toch „Gods volk". De borst ging omhoog. Zoodoende kwam er van de taak niets terecht. Hoe zou het kunnen ! De waan leefde, dat men veel beter en heiliger was dan alle heidenvolkeren tezamen. Met het leven in de vreeze Gods was het echter droevig gesteld. Inplaats van het heidendom terug te dringen, werd Israël zelf door 't heidendom overwonnen. Voor allerlei afgoden werden de knieën gebogen. Ook al vinden we na de ballingschap geen afgodsbeelden meer onder de Joden, toch tiert de afgodendienst welig. In breede lagen komt er vervreemding van God en Zijn dienst. De Christus wordt verworpen. Het nageslacht wordt niet opgebracht in de vreeze Gods.

Dit leidt tot ontbinding op allerlei terrein. Als Gods banden worden afgeworpen, dan blijft er alleen een zondige binding over. Dan blijft alleen het touw des Satans en der ongerechtigheid.

Het oordeel des Heeren kan dan ook niet uitblijven.

De gave wordt veracht. De taak niet volbracht. Dan treedt in werking wat de Heere eens gesproken heeft :

Maar zoo zijn kind'ren ooit mijn zuivere wet verlaten, Zoo 't richtsnoer van mijn recht ter regeling niet kan baten, Zoo zij ontheiligen wat Ik heb voorgeschreven Zoo mogen zij gewis voor mijne straffen beven

Datzelfde geldt ook thans nog van ons. De kracht hiervan is in geen enkel' opzicht verzwakt. Door Gods genade is het Woord ook tot ons gekomen en geslacht na geslacht heeft de Heere dat Getuigenis onder ons gelaten. Ook in deze landen heeft Hij Zijn Kerk willen stichten. Het volk, dat in duisternis wandelde, heeft een groot licht gezien. Wij allen zijn bekend gemaakt met den eenigen weg der zaligheid. Dat is Gods gave aan ons voorgeslacht en aan ons. We zijn in zoovele opzichten rijk bevoorrecht, 't Is waarlijk niet overbodig elkaar daarop telkens te wijzen. Wij toch heschouwen zoovele genade-voorrechten als gaven, die ons vanzelfsprekend toekomen. In 't opgroeien vonden we de Kerk op onzen weg, leerden wij, dat wij in de gemeente waren geboren, stond de School met den Bijbel. Alles zoo „vanzelf". En de ouderen vinden het ook al „vanzelf". De gave wordt zoo vaak niet meer als gave gekend en gewaardeerd. Het werd alles, in 't algemeen gesproken, niet meer beleefd als gunst van God. Waarom ? In oppervlakkigheid en wereldgelijkvormigheid werd er langs heen geleefd. Wat het Woord zegt, werd niet gehoord en gehoorzaamd, niet beluisterd en gedaan. De waarachtige godsvrucht ontbrak en ontbreekt. Dan kan de vorm nog wel lang standhouden. De traditie kan nog veel bewaren. Maar als de geest der wereld gaat doordringen, dan worden vorm en traditie doorbroken. Zooals dit de laatste tientallen jaren op ontstellende wijze is geschied. En dan wordt openbaar, dat practisch duizenden reeds lang leven zonder God en zonder Zijn Woord. Wat zou er dan van de Kerk terechtkomen ? Niet veel. We doen „wat" aan zending, uitwendige en inwendige. We sturen onze kinderen naar een school met den Bijbel en . . . . . .  we meenen zoo ongeveer klaar te zijn. Wat wilt ge nog meer !

Dat is de dood in de pot. Waarop Gods oordeelen niet uitblijven. Duizenden zijn aan hun lot overgelaten. Ouderen en kinderen. Die op 't land verblijven of de zeeën en binnenwateren bevaren. In eigen land en daarbuiten. De oorzaak ? Niet leven uit den wijnstok Christus. Of als dit leven er was, het in slaap gevallen zijn van Gods Kerk op aarde. Daarom wil de Heere nog wakker schudden. Ook thans. Ontwaakt, gij die slaapt . . . . . . . . .

Nog is er de gave Gods. Het Woord. De vriendschap des Heeren, die nog geboden wordt. Is dat niet een onnaspeurlijk wonder Zijner barmhartigheid ? We hadden toch al lang verdiend te : zijn geworden als Sodom en Gomorra. Die lankmoedigheid Gods is er nog, opdat er nog tot bekeering geleid worden. Alleen in dezen weg komt er heilige verwondering over het feit, dat de Heere Zich nog met ons, goddeloozen, bemoeit. Ons nog roept tot Zich.

Maar ook alleen zóó zal er waarachtig besef kunnen komen voor de taak, ons opgelegd. Het Evangelie moet gepredikt aan alle creaturen. Aan kinderen en grijsaards. Overal. Te land en te water. Hier mag geen lauwheid zijn. Omgordt de lendenen en laten de lampen brandende zijn !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen