De wandel voor Gods Aangezicht

De ongerechtigheid heeft scheiding gemaakt tusschen den Heere en Zijn volk. De Heere hoort niet als er tot Hem geroepen wordt om verlossing van Zijn oordeelen. Integendeel, de Heere komt nog met verzwaring van Zijn straffen. De eenige oorzaak is, dat het hapert aan de wandel voor Gods Aangezicht. We kennen allen het woord door God eenmaal tot Abraham gesproken : Wandel voor Mijn Aangezicht en wees oprecht. Dit woord geldt niet alleen voor den „Vader der geloovigen", maar ook voor alle kinderen Abrahams, voor alle geloovigen, ook van onzen tijd. Wordt dit woord Gods in praktijk gebracht ? Wat Comrie schrijft van zijn dagen kunnen we ook voor onzen dag overnemen.

Hij noemt n.l., in de eerder genoemde preekenbundel ,,de praktikale atheïsterij en indrukloosheid des harten, welke zich als een kanker en melaatschheid uitgespreid heeft over het erfdeel des Heeren." We verstaan wat met praktikale godloochening wordt bedoeld. Hiermee wordt niet bedoeld het spreken der dwazen : er is geen God. Dat niet. Maar wèl wordt bedoeld het leven van Gods kinderen, dat zóó kan zijn, alsof er geen God ware !

Zijn sterke, maar niet te sterke uitspraak, licht Comrie aldus toe : „Waar is het gezag voor Gods geduchte hoogheid ? het zetten van den Heere geduriglijk vóór zich ? het wandelen, in het openbaar en in het verborgen, als onder des Heeren oog en in Zijne tegenwoordigheid ? " Verder wordt nog gevraagd waar de nauwgezetheid is om het groote en kleine, openbare en verborgene kwaad, ja ook de schijn des kwaads te vlieden. Waar het teeder acht geven is op al de geboden des Heeren, om uit een kinderlijk ontzag voor den Heere niet te willen, en wegens de teederheid van zijn gemoed niet te kunnen leven in het verzuim van eenigen plicht, of in het bedrijf van eenige bekende zonde. Volgens Comrie was dit in zijn tijd zoo ver te zoeken, dat men van zich zelven en anderen moet zeggen, dat zij den meesten tijd leven alsof er geen God ware, en dat men menigmaal bidden moet, dat men eens recht gelooven mocht die eerste waarheid, in eens ieder hart ingeschapen, dat er een God is." Uit dit meestal leven alsof er geen God ware vloeit de losbandigheid en het weiden in de ruimte, als een ongewend kalf : Ook komt hieruit voort, dat er geen of ten minste zeer klein en weinig onderscheid bespeurd wordt tusschen burgerlijke beschaafden en vromen, in de openbare en verborgene Godsdienst, in den wandel en de verkeering. „O, hoe zeer zijn de kostelijke kinderen Sions, der aarden flesschen gelijk geworden."

Hier wordt wel de vinger op de wondeplek gelegd. Ook bij de geloovigen zoo vaak een leven, alsof er geen God is. Weinig teederheid op Zijn inzettingen. Vasthouden aan 't kwaad. Niet branden van ijver voor Zijn Huis. Geen haten en vlieden van de zonde. Niet letten op Zijn inzettingen. Althans wordt dit den meesten tijd zoo aangetroffen. Deze toestand wordt niet te donker geteekend. Ook bij degenen, die toch waarlijk door Godg genade werden wedergeboren, is zoo geweldig veel slordigheid en eigenwillige godsdienst. Vaak veel meer een letten op wat het eigen hart wil, veel meer acht geven op de begeerten des vleesches dan een alleen maar luisteren met geopend haft naar het Woord des Heeren. Dat wreekt zich op ieder terrein. En niet het minst in de Kerk. Dan wordt er gevonden een zich in hoogheid stellen boven die slechte, diepgezonken, toch maar ongeveer uit doode leden bestaande Kerk. Men gaat alleen staan of zoekt hel bij enkelen, die in dit opzicht hetzelfde denken. De breuk van Sion brengt echter niet tot verootmoediging en schuldbekentenis. Doet derhalve ook niet roepen om Gods ontferming over de vervallen Kerk. Anderzijds is men tevreden als het in eigen gemeente maar zoo'n beetje gaat. En er is geen bewogenheid over een kerkelijk leven, waarin niet gewandeld wordt naar de geboden en inzettingen des Heeren. Dit weegt niet zwaar op de ziel. Dit drijft niet naar den troon den genade. Was er in het persoonlijk leven meer teederheid van gemoed voor Gods Getuigenis, het zou er ook zijn op dit gebied en er zou smart zijn over het feit, dat breede lagen des volks naar den Heere heelemaal niet meer vragen.

Maar hoe zal dit recht gevoeld worden, als Gods kinderen voor zichzelf niet teer zijn op het Woord des Heeren. Als er doodigheid en geesteloosheid heerscht. Wanneer het niet hun spijze is om de wil van hunnen Zaligmaker te volbrengen. Dat er toch vooral hier opmerken moge zijn. Een weerkeeren tot den Heere. Een bedenken dat Hij er is en dat Hij eischt: wandel voor Mijn Aangezicht en wees oprecht.

Wat zou het rijke vruchten afwerpen, wanneer door de kracht des Geestes de schuld werd verstaan en er schuldbelijdenis voor God werd afgelegd met een hart, dat tot den Heere weerkeerde : Heere, hier zijn wij, want Gij zijt de Heere onze God. Dan zou er teederheid komen voor de geboden des Heeren. Ook voor de eischen Gods in het kerkelijk leven. Dan liet ons dit niet langer onverschillig. Maar een heilige ijver zoude geboren worden voor Gods Woord in Zijn Huis. Een heilige toorn zoude ontbranden tegen alles wat op koophandel lijkt. We zouden niet zoeken de weg van de minste weerstand, maar alleen de weg, die God behaagt. Dan alleen zal er hoop zijn, ook voor de Kerk. Dat een ieder zijn, haar, verantwoordelijkheid besef e. God de Heere verlevendige om Christus' wil, door Zijn Geest Zijn Kerk. En Hij verwekke een volk, dat Hem geduriglijk voor zich stelt. Want als wij niet spreken en wandelen naar Zijn Getuigenis, we zullen geen dageraad hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen