De kerk drijft geen politiek

De profetische roeping der kerk is niet beperkt tot een zekere zielezorg, die met het aardsche gewemel der menschenkinderen niets van doen heeft. Zij gaat over het gansche levensterrein en over den geheelen mensch, zoodat zij niet onverschillig kan zijn voor den gang van zaken in het openbare leven. De kerk staat in de wereld met het uitgesproken bevel: Predik het evangelie aan alle creaturen, dezelve doopende in den Naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes.

Zij staat daar als de getuige van den Christus der Schriften midden in de worsteling der geesten en voert den strijd tegen de geestelijke boosheden, die in de lucht zijn. Derhalve heeft zij met haar geestelijke wapenen den strijd aan te binden tegen alle ongerechtigheden en haar stem daartegen te verheffen. En als zij dat doet, heeft zij zulks te doen in gehoorzaamheid aan en in overeenstemming met het profetische Woord, opdat zij spreke in den Naam van haar Koning en Heere.

Zoo is er in de wereld geen macht buiten de kerk van Christus, welke met zoo hoog Gezag en zoo onbeperkt zich richten kan tot volk en overheid, als de kerk, mits zij daarbij, volkomen getrouw aan haar roeping, geen ander oogmerk heeft dan de eere Gods. Geen partijschap of bijoogmerken mogen daarbij een rol spelen, op gevaar af, dat zij God zelf tegen zich zou vinden en haar gezag zou inboeten. En de vervulling van haar roeping zal met name in zeer moeilijke omstandigheden eischen, dat zij haar waardigheid in de schaal werpt, een daad van geloof en een niet anders kunnen en mogen. En daarom moet zij zuiver en onpartijdig staan onder de menschen, dienende geen ander dan haar Heere alleen.

Alleen zoo, kan zij zich onthouden van allerlei bemoeienis en inmenging, welke haar niet past en die zij aan de minsten der broederen overlaat. Zoo ook wordt zij weerhouden van politiek te drijven, waartoe zij licht verleid kan worden, als zij haar profetische roeping niet wel verstaat. Want de kerk kan en mag niet onverschillig staan jegens het leven in staat en maatschappij, maar zij is geen politieke partij en drijft geen politiek.

Ten allen tijde zijn er geesten geweest, die de kerk buiten den alledaagschen gang van het leven wilden houden, omdat zij godsdienst als een bijkomstige en particuliere aangelegenheid waardeeren. Een eeuw van voortgaande ontkerstening heeft den invloed dier geesten niet slechts uitermate versterkt, maar heeft er niet weinig toe bijgedragen, dat de Hervormde Kerk, reeds gebonden door de organisatie van 1816, als zoodanig werd geneutraliseerd. Evenals zoovele kerkelijke aangelegenheden aan het particulier initiatief welden gelaten, ontbrak ook de geestelijke leiding der kerk ten aanzien van het sociale en politieke leven en werden ook hier de leidslieden gevolgd, die zich opwierpen. Een en ander voerde tot de politieke-partij-situatie, waarin wij verkeerden, toen ons land werd overweldigd. De kerkelijke activiteit gedurende de bezetting heeft er zeker toe bijgedragen, dat men de onhoudbaarheid van de synodale organisatie algemeen leerde inzien en op verbreking dier banden bedacht werd. Er ontstond een bedrijvigheid, als wilde men op korten termijn al den achterstand van meer dan een eeuw inhalen. Vele krachten werden ingeschakeld in het kerkewerk, dat zich in alle richtingen en relaties ging ontplooien en uit den aard der zaak in onmiddellijke aanraking kwam met het volksleven in zijn sociale verhoudingen en vertakkingen.

Het is ook begrijpelijk, dat degenen, die voor dezen arbeid bijzondere belangstelling aan den dag leggen en zich daaraan geven, ook het sociale en politieke leven binnen het gezichtsveld der kerk brengen. De een gaat hier in verder dan de ander, doch in het algemeen loopt men in zijn haast de kerk als zoodanig vooruit. Met een min of meer achtelooze uitdrukking over beginselen, kan men dit niet goed pralen. Hier dienen wel degelijk de beginselen overwogen, waarvan de kerk behoort uit te gaan en daaromtrent moet overeenstemming zijn. Het is er verre vandaan, dat die er is, terwijl de richting door sommigen aangewezen, op een hoogst bedenkelijke wijze onrecht doet aan het positieve Christendom.

Het ontbreekt voorts niet aan symptomen, die de vlees wettigen, dat men van zekere zijde de kerk aan de verwezenlijking van een politiek ideaal wil dienstbaar maken, dat kerkelijk allerminst verantwoord mag heeten.

Wij wijzen in dit verband slechts op het artikel: "Christendom en Humanisme" in hel officieel orgaan der Hervormde Kerk van 1 September j.l, waarin o.m. de stelling wordt geponeerd, dat Christendom en Humanisme gelijkwaardige grootheden zijn. Wat is Christendom anders dan een ingewikkeld stuk menschelijke, zij het op God gerichte, cultuur, zoo de schrijver, als hij die beide onder een noemer tracht te brengen.

Indien degenen, die aansprakelijk zijn voor de leiding en voorlichting der kerk dat voor hun rekening nemen, verraadt dat een even groot gebrek aan inzicht in het wezen van het Christelijk geloof als gemis aan kerkelijk besef.

Als de kerk politiek gaat drijven heeft de politiek de kerk. En zij, die op deze wijze de wereld willen kerstenen, zullen ter kwader ure ervaren, dat zij de kerk aan een proces van verwereldlijking hebben blootgesteld, waarbij haar waarachtige geestelijke kracht tot schade voor heel ons volksleven zal worden uitgebluscht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen