De Generale Synode

Woensdag, 31 October j.l., de gedenkdag der Hervorming, is een merkwaardige dag in de geschiedenis van de Hervormde Kerk. De afgevaardigden der classes zijn in het koor der Nieuwe Kerk te Amsterdam voor de eerste maal in Generale Synode bijeengekomen. Vele afgevaardigden van binnen- en buitenlandsche kerken woonden de openingszitting bij, gaven niet alleen daarin, maar ook door hun woorden blijk van belangstelling, medeleven en gemeenschap der kerken.

Uit de dagbladen hebben wij verder kunnen vernemen, dat de Synode bereids aan den arbeid is gegaan, verschillende commissies benoemde, en een motie uitbracht inzake Nationale Omroep.

Zoo is dan de eerste stap gezet op den weg naar een nieuwe kerkorde. De oude Synode is verdwenen, maar daarmede is nog niet alles nieuw geworden. Er is een begin gemaakt, dat op zichzelf van heel groote beteekenis kan worden. En welke factoren en invloeden hebben medegewerkt, dat men zoo algemeen bereid is geweest in beginsel te breken met de reglementaire organisatie van 1816, valt niet zoo gemakkelijk te zeggen. Men moet daarbij, zeker ook denken aan een gesteldheid, die men zou kunnen aanduiden als geest van den tijd. Daarbij wordt niet uitgesloten, dat de nood van den tijd temidden der onheilen, die over ons land kwamen, oogen en harten geopend heeft voor het gansch strijdig karakter der synodale organisatie met de roeping der kerk.

Eén ding mag althans worden geconstateerd, dat de druk der tijden de kerkelijke sleur heeft gebroken. Het besef is wakker geworden, dat de kerk een roeping heeft tegenover de wereld, welke zij schromelijk heeft verzaakt in de dagen harer verburgelijking. Ondanks de toenemende spanning in het leven der volkeren — welke reeds gedurende een halve eeuw en in steeds toenemende mate na den vorigen wereldoorlog de teekenen van een geweldige crisis vertoonde —, volhardden ook de kerkelijke menschen in een ongerechtvaardigd gevoel van veiligheid. Zelfs het uitbreken van den tweeden wereldoorlog vermocht bij de massa in ons land niet de stille verwachting te breken, dat wij andermaal buiten het conflict zouden blijven en onze koetjes op het droge houden.

Geen wonder, dat de gebeurtenissen van 1940 ons volk op een gevoelige wijze wakker riepen uit dien ijdelen droom, zoodat langzaam maar zeker onder de Duitsche bezetting de realiteit ging spreken. Volkomen ontwapend en verdrukt onder de wreede hand van den vijand, werd ons volk, gelijk ook de andere, aan een vuurproef onderworpen voor zijn geestelijken en zedelijken weerstand. En ofschoon geen overloopend volle kerken, geen uiterlijke teekenen van massa bekeering, geen duidelijke bewijzen van verootmoediging het openbare leven kenmerkten, is er toch in het verborgene gestreden, geleden en gebeden en heeft de Heere, die Zijn eer niet aan menschen geeft, wonderen gedaan.

In eenzelfden droomtoestand verkeerde ook het kerkelijk leven, toen de slag viel en de strijd der wapenen in enkele dagen werd beslist. Doch welk een voorrecht, dat er mannen zijn geweest, die gedreven werden door het besef, dat de caputulatie van de gewapende macht nog niet hetzelfde is als de uitlevering of non-actief stelling van de geestelijke wapenrusting.

Het was echter met onze geestelijke wapenrusting niet beter gesteld als met de toerusting tot den oorlog, en dat kon niet verborgen blijven, toen men genoopt werd haar te hanteeren.

Wij zullen dat stuk voor stuk niet nagaan. Men sla Efeze 6 slechts na en beproeve voor zich zelf, of en in hoeverre men daarin geoefend is. De strijd tegen de geestelijke boosheden, die in de lucht zijn, moest aanvaard en de kerken hebben door goed en kwaad gerucht heen gehandeld, zooals zij hebben gehandeld.

En zoo is men ook tot inzicht en overtuiging gekomen, dat de synodale organisatie in onverzoenlijken strijd is met het wezen der kerk.

Wij zijn niet van meening, dat de Hervormde. Kerk er nu is. Dat heeft nog niemand beweerd. Wij zijn óok niet van meening, dat zij geoefend uit den strijd is gekomen en dat zij gesierd is met de volle wapenrusting, die ons door den apostel wordt voorgesteld. Een ieder onderzoeke zichzelf, want de kerk is de vergadering der ware Christgeloovigen. Zij moge in Christus alle gaven der genade hebben, zij kan die slechts openbaren in en door haar leden, welke deze gaven deelachtig zijn. De opening van de Generale Synode moge een vrucht der verdrukking zijn, zij is niet het eind, maar veeleer het begin van een geestelijke worsteling, waarbij alle belijders van den Christus der Schriften betrokken zijn en worden opgeroepen om voor Zijn Naam en Zijn zaak de wapenrusting Gods aan te nemen. En als zij aan dien roep eendrachtig gevolg geven, zal de uitkomst niet ongezegend zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen