Geloof en prediking

Referaat gehouden op de Jaarvergadering vetn den Gereformeerden Bond, 14 April 1944

Gaarne willen wij trachten aan het tot ons gekomen verzoek te voldoen om enkele punn ten aangaande de verhouding van geloof en prediking naar voren te brengen.

Overbodig mag het heeten er nog op te wijzen, dat er inderdaad verband tusschen geloof en prediking is, en derhalve tusschen het leven des geloofs en de verkondiging des Woords. Het woord prediking zelf sluit dat reeds in. Prediken — predicare — wil zeggen : getuigen. Christus zegt tot Zijn discipelen : Gij zijt Mijne getuigen. Evenals de profeten naar het Woord van Christus van Hem getuigen — onderzoek de Schriften, want die zijn het, die van Mij getuigen — zoo hebben ook de apostelen getuigd en aan dat getuigenis is met het heengaan dier apostelen geen einde gekomen.

Hoe zullen wij nu bet woord van Christus tot de apostelen : „Gij zijt Mijne getuigen" verstaan ?

Beteekent dit, dat zij slechts een historisch getuigenis hebben uit te brengen ? Zou de bedoeling zijn geweest, dat zij alleen hebben te vertellen en over te leveren, wat zij gezien en gehoord hebben ?

Ook dit. Daarvan spreekt ook Johannes in zijn evangelie. (Hfdst. 21 : 24 en 25). „En er zijn nog vele andere dingen, die Jezus gedaan heeft, welke, zoo zij elk bijzonder geschreven wierden, ik acht, dat ook de wereld zelve de geschrevene boeken niet zou bevatten". En hij besluit dit met een „Amen".

Twee dingen worden hier duidelijk.

1e. Dat er wel degelijk sprake is van een overleveren van de dingen, die Christus gedaan heeft. Men zou kunnen zeggen : de dingen, die geschied zijn.

Wat Johannes eohter verklaart, weerhoudt ons onmiddellijk van de conclusie, dat zij louter historie zouden hebben over te brengen. Indien alleen de bedoeling ware geweest, de gebeurtenissen aangaande den Christus aan de vergetelheid der tijden te ontrukken, dan zouden zij zich zeer ten deele van hun taak hebben gekweten. Dam is er veel verloren gegaan, want hoe gering is dan de omvang der evangeliën, die niet zelden nog dezellfde gebeurtenissen hevatten, bij dat alles waarover Johannes spreekt, zoodat de wereld de boeken niet zou kunnen bevatten ?

Neen, de discipelen zijn geen historieschrijvers en daartoe zijn zij ook niet geroepen. Goed begrepen. Wij bedoelen geenszins ruimte te geven aan de gedachte, dat hetgeen de apostelen aangaande den Christus mededeelen, niet historisch en werkelijk geschied zou zijn. Neen, maar de bedoeling strekte veel verder en het getuigenis wortelde veel dieper.

En dat is het 2e punt.

Als Johannes zegt, dat er nog vele andere dingen zijn, die Jezus gedaan heeft, zoo zelfs, dat de wereld de boeken niet zou bevatten, dan geeft hij duidelijk te kennen, dat hij in het geheel niet bedoeld heeft alles nauwkeurig te verhalen. Hij zou het ook niet hebben kunnen volbrengen, maar bovendien, wie zou het ondernemen een geschiedenis te schrijven van Hem, die ons wordt aangekondigd als het Woord, dat bij God was en God was. De Zoon des menschen heeft onder ons gewoond en er zijn vele dingen te zeggen en te schrijven van alles, wat Hij op aarde gedaan heeft, doch wie zou een geschiedenis willen schrijven van den eeuwigen God, bij Wien geen verandering of schaduw van ommekeer is ?

Het getuigenis der discipelen heeft een veel dieperen zim. Het bedoelt een profetisch getuigenis. Daarom spreekt de Schrift van het fundament der apostelen en profeten. Het getuigenis der apostelen en profeten is een eenheid, zijnde getuigenis van den Christus Gods en der menschen. De apostelen zijn de getuigen van de vervulling der profetie in en door het vleeschgeworden Woord. Het Woord is vleesch geworden en het heeft onder ons gewoond en wij hebben Zijn heerlijkheid gezien (Joh. 1:14).

Als de Christus nu beveelt, dat het Evangelie aan alle creaturen zal verkondigd worden, dan wordt dat getuigenis nader bepaald. Het gaat niet om alles wat de Heere Jezus Christus op aarde gedaan heeft, hoe belangrijk dat wezen moge, maar het gaat om de groote werken Gods, welke in het Evangelie zijn geopenbaard geworden.

En nu is het de wet van Christus, dat die groote werken Gods alom en door alle tijden heen tot de voleindiging worden gepredikt. Waarom ? Omdat die groote werken Gods betrekking hebben op de gansche menschheid en de zaligheid op het oog hebben van allen, die daartoe geordineerd zijn.

Zoo moest dat Evangelie de eeuwen door gepredikt worden d.w.z. het getuigenis moest de eeuwen door onderhouden worden. En daar God zelf dat getuigenis onderhoudt, heeft Hij gewild, dat er een getuige van Christus in de wereld is, die niet liegen zal, n.l. de Geest der waarheid, dat is de Geest van Christus, omdat Hij het uit den Christus neemt en van Hem en den Vader uitgaat. Hierin wordt het profetisch karakter van het getuigenis gekend. Het is dezelfde Geest, die ook de profeten heeft geleerd. Het Evangelie, zooals het daar ligt in de Heilige Schrift, wordt alzoo gedragen door den Geest der profetie. Het is maar niet een verhaal van al wat geschied is, maar zooals de apostel Paulus zegt : een kracht Gods tot zaligheid, een iegelijk, die gelooft. (Rom. 1 : 16).

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen