MEDITATIE

Nog enkele dagen, en, zoo de Heere wil, vieren wij weer Kerstfeest. Dat is het feest van den waren vrede. Wij mogen dit doen in een tijd van vrede, nu, dank zij des Heeren ontferming, de oorlogsfakkel is gebluscht, althans in ons werelddeel. In het verre Oosten flikkert die fakkel nog en wij zien met reikhalzend verlangen er naar uit, dat het ook daar vrede wezen zal. Geve de Heere dat ook spoedig daar, opdat wat neergeslagen is worde opgericht, wonden worden geheeld en allerwege rust moge komen.

Maar, is het dan werkelijk vrede ? Is het nu hier, waar de strijd zoo verbitterd heeft gewoed, is het voor ons, die in het oorlogsleed en de vele ellende min of meer liebben gedeeld, nu ook waarlijk vrede ? Kennen wij niet de uitdrukking, dat niet enkel de oorlog moest gewonnen worden, maar dat nu ook de vrede moet worden veroverd ?

Inderdaad, wij zien feitelijk nog de worsteling om den vrede. Het is in velerlei opzicht nog op velerlei wijze strijd.

Is er waarlijk vrede te verkrijgen ? Ja, waarlijk, daar is ware vrede. Hij is reeds lang verworven. Hij is niet van de aarde en toch op de aarde. Hij zal niet eenmaal komen, maar mag nu reeds worden gesmaakt. Dit is de ware vrede, zonder welke er eigenlijk nooit vrede is. Van dien vrede hebben de Engelen in Bethlehem's dreven in hun hemelsch lied gezongen. Hij is wel menigmaal miskend, geloochend, veracht, maar eveneens door velen reeds geleend en genoten.

In de oudheid werd er van geprofeteerd en in de volheid des tijds gewrocht. Door de sedert vervlogen eeuwen heerlijk reeds genoten. En ook in de laatste tijden. Daar zijn er onder de gevallenen, door wreed heerschersgeweld vertredenen, die daarvan hebben getuigd, en waardoor zij te midden van al de verschrikkingen zijn gesterkt om tenslotte in vollen vrede en volkomen overgave het jammerdal van bloed en tranen  — deze aarde  — tooneel van leed en rampen, te verlaten.

Daar is een lange reeks van getuigen, die in de werkelijlheid van dezen vrede hebben gedeeld, die leefden uit de Goddelijke belofte en van hen, die de vervulling daarvan hebben gezien. Van het eerste spreekt onze eerste tekst en van het andere de tweede Schriftplaats.

Ja, wij gaan in onze gedachten terug tot vóór den tijd van Micha. Hoevele profeten vóór hem hebben daarvan gesproken ! Om maar op iets te wijzen. Van dezen vrede mocht Jacob reeds getuigen op zijn sterfbed. Hij zag dit en genoot daarvan in dien Silo, die uit den stam van Juda voort zou komen en in Wien alleen de ware vrede wezen zou. Daarop ziende, verlaat hij rustig dit moeitevolle leven.

Hoe mocht Jesaja daarvan gewagen in het schoone 11de hoofdstuk van zijn profetie ! Wat zal het dan een heerlijke tijd zijn, wanneer die Vredevorst zal optreden. In een machtig beeld teekent hij, dat alle leed zal wijken, alle vijandschap zal verdwijnen. „De wolf zal met het lam verkeeren en de luipaard bij den geitenbok nederliggen", enz. „Men zal nergens leed doen, noch verderven op den ganschen berg Mijner heiligheid".

Van dien Vredevorst, die dezen vrede brengt, mocht Micha profeteeren, een van de latere profeten : „deze zal vrede zijn". Dat hij waarheid gesproken heeft, wordt van den hemel bevestigd door hemelsche zangers : ,,Vrede op aarde".

Maar let wèl op, Hij brengt dien vrede en is het zelve. Hij is het Godsgeschenk, waardoor alleen ware vrede ontstaat. Hij waarborgt dient, want straks spreekt Hij tot Zijne discipelen : ,,Mijnen vrede geef ik u, Mijnen vrede laat ik u. Niet gelijkerwijs de wereld hem geeft, geef Ik hem u". O neen, want de wereld verstoort zelve haar vrede. Terwijl zij den vrede werkt, brengt zij tegelijk weer allerlei oorzaak van onvrede. De worsteling van onze dagen bewijst het maar al te zeer.

Die ware vrede is in den Heere Jezus Christus. Daarom moet die Christus aan de wereld gepredikt worden als de eenige, van Wien de echte, storelooze vrede mag worden verwacht. Dat de vredes-boden uitgaan altijd, ook nu, in deze wereld van zooveel onvrede, opdat de belofte moge worden vervuld : „Hoe liefelijk zijn op de bergen de voeten desgenen, die het goede boodschapt, die den vrede doet hooren". Geen vrede voor volkeren in 't algemeen en voor ieder mensch persoonlijk dan door Hem. Micha zag het reeds in Hem, de Engelen getuigden het van Hem en Paulus mocht het daarna verklaren : „Hij is onze vrede". Hij is het, die den middelmuur der scheiding tusschen de volkeren verbrak en door het Evangelie vrede verkondigde hun die verre en hun die nabij waren.

Het mocht schijnen en het lijkt velen zoo paradoxaal, alsof Christus zelve dit profetisch woord en deze Engelengetuigenis afweerde, toen Hij sprak : „Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard". Doch, dit is om te verstaan, dat door den strijd heen Hij, als vrucht daarvan, den vrede bestelt en werkt. Daarom trad Hij in het strijdperk om dien vrede te veroveren. Daarom zet Hij in den strijd allen, aan wien Hij dezen vrede deelachtig maakt.

Kent gij dezen vrede, dan weet gij het, dat hij door den strijd heen verkregen werd. Wenscht gij dien vrede, houd u er dan op voorbereid dat gij in den strijd moet. Maar zoo komt er waarlijk vrede, in ons, rondom ons, met God zelfs, en niet voor een tijd, maar tot in eeuwigheid.

Vrede van deze aarde en gezocht voor hen, die haar bewonen, was en is zoo menigmaal een vrede, waarbij de oorzaak van onvrede bleef bestaan. Daarom wordt het hier nooit echt vrede.

Zoovelen leven in vermeenden vrede. Zij hebben mogelijk zoo lang reeds het Engelenlied met hun lippen nagezongen : ,,Vrede op aarde". Maar zij hebben, helaas, nog nimmer in dien vrede gedeeld. Zij hebben het niet noodig ook. Zij leven hun eigen vredeleven, van den valschen vrede, waarvan de Heere Jezus sprak : „Wanneer een sterk gewapende zijn hof bewaart, zoo is al wat hij heeft in vrede". Maar dat is schijn-vrede, valsche vrede, de rustige rust van den dood, de vrede van den vorst der duisternis.

Velen hebben zoo allicht reeds jaren Kerstfeest gevierd, het feest des vredes. O, dat zij toch in hun vrede mochten worden gestoord en in onvrede mochten komen !

Laat elke worstelaar om waren vrede het nergens anders zoeken dan in Hem, van Wien het alleen geldt : „Déze zal vrede zijn". „Hij deelt den liefelijken vrede, zelfs aan de verste grenzen mede". Alom en overal in de gansche wereld, ook in het Verre Oosten, wil Hij dien vrede werken en in de harten, die het verst van Hem verwijderd waren.

De vijanden mogen dezen vrede nog menigmaal zoeken te verstoren door onverhoedsche overvallen, door openlijke bestrijdingen, door ondergrondsche belaging, geen nood voor allen, die dezen vrede reeds hier mochten smaken, straks, als de Vredevorst in heerlijkheid verschijnen zal, zal het volle vrede wezen in hemel en op aarde. Ja, dan komt de volle werkelijkheid van het Engelenlied volheerlijk uit : „Vrede op aarde". Want 't zachtmoedig volk zal eens den vollen vrede genieten, in de zoetste rust verblijd".

„Let toch en zie op vromen en oprechten. Want, wat men denk' van d' uitkomst hunner paan, God kroont met vree het einde Zijner knechten".

Schenke de Heere ons van dezen vrede vervuld te zijn als een rijke, verbeurde Kerstzegen.

(Hierden)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen