Geen verwachting

„Gij schrijft over de Paaschcollecte — maar ik heb geen verwachting van de Generale Synode en ik heb geen vertrouwen op al wat er gebeurt", zoo hoor ik een man hardop denken.

Verwachting van de Generale Synode? Wat hadt gij dan gedacht ? Dat de kerk op eens gereformeerd en presbyteriaal zou leven ?

Dat hebben wij althans niet verwacht en daarvoor was ook geen grond. Wij hebben dat de menschen ook nooit voorgehouden.

Maar hoe kan men voor zulk een verwachting grond hebben ?

Waar is het lichtend voorbeeld, het gereformeerd initiatief, waarop men, zou kunnen wijzen. Hoe kunnen wij nu verwachten, dat een groep van mannen, die, meerendeels niet van gereformeerden huize, in den tijd der bezetting geroepen werden of zich geroepen hebben gevoeld den noodstand van kerk en volk ter harte te nemen zoo maar van zelf bij de overweging van tal van vraagstukken in de lijn zouden gaan, die naar het gevoelen van onze gereformeerde menschen de goede en gewenschte zou zijn ?

Zal het niet een groote gunst van den Heere God zijn, als de Hervormde Kerk door al het wedervaren dezer jaren heen en ondanks alles mag wederkeeren tot het reformatorisch geloof en tot een presbyteriale kerkorde ?

Of dat gebeuren zal ?

En als dat niet voor de Hervormde Kerk is weggelegd, wat dan ?

Die geen verwachting hebben, mogen die vraag wel overwegen, want het geldt de geestelijke en kerkelijke belangen, zooals zij die zien. En, als zij dan geen verwachting hebben, beteekent dat, dat zij geen hoop hebben op een zoodanige uitkomst, als zij die zouden wenschen. En dat is niet alleen een zaak van persoonlijk geestelijk en kerkelijk leven nu en in de toekomst, maar ook het leven van ons gansche volk.

Als zij zich op die vraag bezinnen, zullen zij mogelijk begrijpen, dat allen, die zich op den grondslag der belijdenis stellen, niet mogen nalaten zich op de kerkelijke vraagstukken te richten en hun aandeel in de behartiging der geestelijk en kerkelijge belangen zullen hebben te brengen. Mogelijk zullen, zij dan hun verwachting op den Heere stellen, die machtig is de kerk te doen herleven en tot een bron van geestelijke kracht in het midden van ons volk te zetten.

Indien onze reformatorische vaderen op de menschen gezien hadden, hoeveel aanleiding zouden zij gehad hebben om den moed op te geven. En meent niet, dat zij ook op het terrein der kerk niet met velerlei verwarring en geestdrijverij hebben te kampen gehad. Meent niet, dat zij door het getal overheerschten. Maar het was het geloof, dat God Zijn kerk bewaren zal tegen alle geweld des duivels, dat hun de overwinning heeft gebracht over de geesten. En dat geloof was niet werkeloos. Zelfs werd het werk vaak als bij de hand afgebroken, zoodat alles tegen hen scheen te zijn.

Indien wij onze verwachtingen op menschen stellen, wacht ons teleurstelling, doch wie zijn hope stelt op den Heere, zal niet beschaamd worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen