Christelijk

Het woord Christelijk wordt van de zijde der socialistische dominés aangevallen. Men wil dat van die zijde uitbannen. Geen Christelijke school, geen Christelijke vakvereeniging, geen Christelijke partij, geen Christelijke politiek, enz.

Men vindt, dat daardoor tegenstellingen in het volk worden gezet, die er niet mogen zijn. En wat wil men dan ?

Iemand onderstelt mogelijk, dat men het gansche volksleven naar Christelijke orde wil ingericht zien. Het schijnt zoo. Want verdedigt men dit standpunt niet met de zuurdeeg-theorie?

Uit den aard der zaak is dit slechts, schijn. Immers de strijd tegen het woord Christelijk geldt ook een Christelijke levensorde. Daarin komt evenzeer de antithese tot uiting. En men wil geen anti-these. Men wil de synthese. De tegenstelling moet wegvallen.

Het is er dan ook verre van, dat de verdedigers van deze houding opkomen voor een Christelijke levensorde. De Partij van den Arbeid is niet anders dan een nieuwe vorm van de sociaal-democratische arbeiderspartij.

Ons volk late zich dus niet verleiden door de predikanten, die zich bij die Partij van den Arbeid voegen. IJzer en leem is het genoemd, en terecht.

De strijd van deze menschen tegen de Christelijke organisatie, is alzoo een strijd tegen de onderscheiding van Christenen en niet-Christenen. En nu kan men het betreuren, dat niet het gansche volk naar de Christelijke levensorde wordt geregeerd, en daarnaar ook niet streeft. Dit kan echter bezwaarlijk worden bevorderd door den sociaal-democratischen geest. Integendeel kan men slechts verwachten, dat wij verder dan ooit van de Christelijke grondslagen zullen worden verwijderd, en dat men op een hellend vlak komt, dat ons naar de revolutie zal doen afglijden.

De reactie van het socialisme dier predikanten is dan ook verre van onschuldig. Daarachter ligt een miskenning van het geestelijk karakter der Christelijke religie, d.w.z. van de geestelijke werkelijkheid van het Christelijk geloof op aarde. In het stuk over de openbaring, waar het gaat over de kerk, hebben wij er op gewezen, dat de Heere God woning maakt in het midden der gemeente. Wie dit niet moedwillig verwerpt, zal toegeven, dat er juist daardoor onderscheid is tusschen geloof en ongeloof. En al kunnen wij die scheidingslijn niet trekken, de onderscheiding berust op de werking van den Heiligen Geest, en dat in deze bedeeling.

De Barthianen ontkennen deze geestelijke werkelijkheid en daaruit volgt, dat zij in feite ook geen inderscheid kennen tusschen Christen en niet-Christen. Alle menschen zijn immers volgens de Barthianen in deze wereld verloren (Ezau), aan de andere zijde verkoren (Jacob). In deze wereld dus geen onderscheid tusschen verloren en verkoren. In deze wereld geen twee soorten van menschen, geloovigen en ongeloovigen.

Het is alzoo duidelijk, dat men van Christelijke scholen en een Christelijke politiek niet wil weten, omdat men ontkent, dat er op aarde Christenen zijn. Het is dus volstrekt niet zoo onschuldig. Predikanten, die deze leer aanhangen, kunnen wel niet anders verwachten dan dat zij de kerk leeg preeken. Zij verdienen althans, dat het volk niet komt om steenen voor brood te ontvangen.

Indien deze dominé's overheerschenden invloed in de kerk zouden verkrijgen, zou dat geen ander gevolg hebben dan haar verroomsching. Onder den invloed der Lutheraansche theologie gedurende meer dan een eeuw voorbereid, schijnt het drijven der Barthianen er op gericht de verroomsching der kerk te voltooien. Heel gemakkelijk zal de eenvoudige kerkganger een en ander niet opmerken, omdat deze theologie, als zij niet in een onverstaanbare wartaal spreekt, — hetgeen in geschrifte nog al eens voorkomt — zich ook nog aandient in gereformeerd klinkende termen.

Dit maakt het drijven van deze Heeren nog minder, onschuldig. Kerkelijk kan het Barthianisme slechts de verroomsching der kerk bevorderen. Het ontbreekt thans al niet aan de teekenen, die er op wijzen. Politiek wil het ons volk in de armen van de revolutionaire partijen voeren, die voor deze gelegenheid bij elkander zijn gekomen met het kennelijk doel om het regeeringskasteel zoo mogelijk te bezetten.

Het is spijtig, dat er onder de Christenen ook nu nog zijn, die eigen belang of het belang van een of ander partijtje, vóór het nationaal belang laten gelden. In plaats te begrijpen, dat het voor de zaak van kerk en volk van het hoogste gewicht is, dat de Christenen op de hoofdzaak letten en alle stemmen zoo mogelijk in één bus brengen, gaat men weer snipper-politiek volgen als vóór den oorlog.

De kinderen der wereld zijn dikwijls verstandiger dan de kinderen des lichts. Zij sluiten bij elkander aan, maar de Christenen gaan weer hokjes oprichten, alsof zij met geweld de kracht willen breken.

Bij de velerlei dringende vraagstukken in onzen tijd, die terwille van het welzijn des volks om oplossing vragen, en waarvan wij toch ten slotte niets weten, komt het op de hoofdzaken neer. Tegen degenen, die van geen Christelijk willen weten, moeten wij het dubbel onderstreepen. Vóór alles opkomen voor de erkenning van de Overheid als Gods Dienaresse en voor de gelding van een Christelijke levensorde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen