Samuël, een zoon der Wet.

1. De eerste sabbat in het land der Vaderen.

Op de Joodsche begraafplaats aan de Noordoostelijke helling van den Karmel stonden, op een zonnigen dag in het begin van September, een aantal armelijk gekleede lieden van allerlei leeftijd om den doodgraver, die in den steenrijken bodem met houweel en spade een kleine groeve uitholde. Een ruw getimmerde houten kist zonder een streekje verf en zelfs zonder handvat, stond daarnaast. Deze kist had ook niet den vorm, dien men anders aan een lijkkist pleegt te geven, doch zij droeg evenals deze heele plechtigheid 't karakter van iets, dat men met haast en uit noodzaak in elkaar had gezet. Daar, in die kist, rustte het lijkje van den kleinen Schimmel, die nog niet eens één jaar oud was geworden, en die als slachtoffer was gevallen van de bezwaren, verbonden aan een reis heelemaal uit Zuid-Rusland. Hier werd dan de belofte aan hem vervuld, waarmede men in de beide dagen van zijn ziekte zoo vaak zijn weenend stemmetje, al zingend en liefkozend, tot zwijgen had gebracht; — immers men had gezegd, dat hij mee het land zou binnengaan. Ook al had de knaap niet geweten, wat dat inhield, zoo begreep hij toch wel, dat het iets goeds en ook een soort tegenprestatie waard was, en daarop vertrouwde hij, en het beteugelde eenigszins zijn smart en ongeduld. Toen hij op den vijfden dag van de reis, bij het doortrekken van het Tatra-gebergte overleed, mocht het hem eens gegeven woord niet worden gebroken.; het zou niets dan bedrog zijn geweest, waarmede men de reis naar het vaderland zou hebben ontwijd.

Zijn vader, de jonge schoenmaker Mandel Lemberger, droeg sedert dien dag in een grooten trommel, dien men zich in een schuilhut in het hooggebergte had aangeschaft, het heel wat keeren omwikkelde kleine lichaampje op zijn rug over gevaarlijke en vermoeiende bergpaden, tot aan de Poprad-vlakte, verborg dien trommel voor de spoorbeambten onder al de pakken en zakken, en smokkelde hem bij nacht te voet de grens van de Balkanstaten over. Onder zijn hem los over het lijf hangenden kaftan droeg hij, wegens een schampschot van een Servisch grensjager, den linkerarm nog in een slordig geknoopt verband.

Aan zijn zijde stond, slank en hoog van gestalte, zijn jonge vrouw, Rea, de mooie dochter van den Thora-schrijver Sinaï Tulpenbloesem, die de aanvoerder was van het heele gezelschap uit 't verre land hiernaartoe. Het is waar: over haar schoonheid en jeugd lag nu wel de grauwe sluier van leed en ontbering, en hier was niemand in de stemming, om de bekoorlijkheid van haar gelaat daaronder te zoeken. Al deze uitgemergelde gestalten hadden pas dezen morgen, toen zij te Haïfa landden, den bodem van het aloude vaderland betreden. Vóór al het andere hadden zij zich de toestemming van de Joodsche gemeente verschaft tot het begraven van hun kleinen doode. Zij hadden nog niet gegeten, noch gedronken, zóó veel was er hun aan gelegen, om eerst de handen vrij te krijgen. Toen de kist was neergelaten, en de laatste hoek daarvan verdwenen was onder de naar beneden geworpen aarde, welke elk van de aanwezigen haar nog met de schop nazond, maakte een uitdrukking van opluchting op menig gelaat, dat het gansche gezelschap al heel weinig-leek op een vergadering van rouwdragenden. Men had werkelijk voor dit kind genoeg gedaan ! Eenigen traden reeds van het graf terug en begonnen over andere dingen te spreken.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen