Samuël, een zoon der Wet.

Of men zoo een korten tijd gezeten had, of langer, — wist niemand van de slapenden, toen zij opeens opschrikten. Mandel was met een doffen dreun van zijn stoel gevallen — hij had geen tafel gehad om met zijn bovenlijf op te liggen, en hij had zijn verwonden arm ook niet kunnen ondersteunen. Hij wreef zich de oogen uit, keek half wakker om zich heen en nam in een beter beveiligde houding weer plaats om zijn dut voort te zetten. Eenige kinderen lieten even een klagend geschrei hooren, net alsof zij bang waren te zullen worden wakker gemaakt, — toen ademden zij weer rustig en diep en gelijkmatig voort. Alleen Saize, de blinde, was klaar wakker geworden Zij had maar een heel lichten slaap over zich, want zij had in Rusland en in vele gevaarvolle nachten steeds het oor van het huis moeten zijn. Zij verwonderde zich over het gesnork en het diepe ademhalen aan alle kanten om haar heen en deed zachtjes een vraag aan haar dochter. Daardoor hief ook Sinaï zijn hoofd op. Hij keek op zijn horloge en schrok er van, dat er zoó'n stuk tijd verloren was gegaan. Er moesten vandaag nog heel wat gewichtige dingen worden afgedaan, want morgen was het Sabbat, en om dien dag goed te kunnen ingaan, moest men zorgen vanavond met de allerdringendste zaken gereed te zijn. Luid sprak hij allen toe en herinnerde hen aan alles, wat men dien morgen vroeg had beraamd. Van eenige oudere mannen en vrouwen kwam nu bij stukjes en beetjes een nog half slapende toestemming, en zij begonnen al overeind te komen, terwijl de kinderen en de jongelui nog in hun haast doodsche volle zwaarte bleven voortdroomen. Hij schudde eens aan de tafel en riep hun namen „Wij mogen onzen tijd niet verslapen ! Het is tijd ! Wij moeten vóór den avond nog naar het wisselkantoor en naar de douane en naar het bureau van „Nehemia", en naar den Rabbijn, en naar de Sjoel — om eerst eens te weten te komen waar wij blijven zullen. De nacht is bovendien lang genoeg. Maandag moeten we reeds naar den akker. En dan zoo gauw als het maar kan ook aan 't werk, want wij mogen niet zonder nut ons geld uitgeven".

„En waarom niet? " mopperde de roodblonde Fanuël Lemberger, en rekte zijn vermoeide leden uit. „Kan dan de „Nehemia" ons niet een paar dagen hier in dit stadje onderhouden, zooals hij toch ook allen helpt daar, op het land ? Zoo, dat we eerst een beetje kunnen wennen? Hij noemde den naam van een vereeniging, die zich ten doel stelde de plaatsing en ondersteuning in Palestina van Joden, die zich op den akkerbouw toelegden.

„Zwijg!" riep zijn vader, de koopman. „Wat weet jij daar nu van? Zal je dan niet blij zijn om te kunnen gebruiken je handen en je verstand, waar wij zoo langen tijd op de reis alleen maar gebruikt hebben onze voeten? Kom, we willen gaan". Hij vatte hem, die dit standje van hem kreeg, bij zijn schouder, wat voor dezen een reden was, om, door snel op te staan, met kennelijke ontevredenheid zich aan zijn greep te ontworstelen.

Naast Sinaï Tulpenbloesem stond reeds Samuel vol vreugde, omdat hij met hem mee zou mogen. Hij wenkte de andere jongens, en in zijn wezen was zóó iets stralends, dat de anderen van zijn leeftijd ook vol verwachting werden en snel van achter de tafels te voorschijn kwamen. Reeds lang zagen niet alleen zij met een zeldzaam vertrouwen tegen hem op, maar ook de jongens, die jaren en jaren ouder waren dan hij, hechtten waarde aan zijn meening en aan zijn gezelschap. Wat hij goedkeurde, kwam in den loop van den tijd altijd als het juiste standpunt aan den dag, en wat hij als dwaas of verkeerd verwierp, hadden zijn kameraads reeds zooveel malen ook als zoodanig moeten erkennen, dat zij geneigd waren om reeds zonder het nemen van een proef, maar te kiezen als hij, en zoo kwam het, dat zij hem, zonder dat daarover eenig besluit was gevallen, hetzelfde leiderschap toekenden, dat zijn pleegvader voor de ouderen bezat, ofschoon beiden daar nooit ook maar een hand naar hadden uitgestoken.

„De vrouwen kunnen ook eens rondzien in de stad, zoodat zij den weg en de buurt wat leeren kennen", riep Tulpenbloesem uit. „Want wij zullen zeker niet ver hier vandaan komen te wonen en dus zullen zij menigmaal naar de stad hebben te gaan. Laten ze alleen niet onnoodig geld uitgeven! En jullie, kinderen, ook allen opstaan, hoor! Jullie kunt 's nachts genoeg slapen. Ze mogen meegaan, of in de herberg bij de oude menschen blijven spelen".

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen