Samuël, een zoon der Wet.

„Wij hebben alles nagespeurd, maar wij weten slechts, dat hij een Joodsch kind is, en hebben gezien, dat hij een Joodsch hart heeft. Dat andere doet er eigenlijk niet toe. Maar hij zal wel uit een goed geslacht zijn. Ik vind, dat men dat wel aan hem zien kan ! Hij is onze troost in onzen ouden dag, en onze nieuwe Kaddisch nadat Schimmel is gestorven. De Heere make hem als Efraïm en als Manasse."

Ja, en mij moge Hij ook tot iets goeds maken, al ben ik maar een meisje, " zei Mannia een beetje smeekend.

Suze's hand greep naar het hoofd van de kleine, en zij legde die op heur haar. „Hij make jou als Lea en Rachel!"

De eenige cypres, die op die plaats stond, wiegde zijn takken in den wind ; men hoorde den wind zacht fluisteren. In de stal blaatte een jonge geit, en wroette met de pooten in het stroo onder haar. Een wat late bij zoemde over de bank en vloog tegen het vensterglas, waarachter een roos stond in een vaasje. En nu werd het weer heelemaal stil, alleen klonk daar binnen nog het vreedzame gehamer. Eindelijk hield ook dat op, — de zon zou zoo dadelijk ondergaan ; het scheen alsof daar binnen de Sabbat werd aangevangen. Suze dacht er aan, dat het tijd was, om voor datzelfde doel zich nu ook weer naar de herberg te begeven. Intusschen had dat nog geen haast, en zij wou graag ook nog een beetje van de Sabbatsviering van deze mensch hooren, die haar, zonder het te weten, gastvrijheid hadden verleend. Reeds bij haar komen had zij daar binnen nog de laatste tonen van een lied hooren klinken, — in de herberg zou men vandaag misschien niet mogen zingen, en zij hoorde godsdienstig gezang toch zoo graag ! Zoo zat zij voorovergebogen, op haar stok geleund, zij steunde haar voorhoofd met haar rechterhand, en hield met de linkerhand Mannia's hand vast, omdat die reeds wilde opstaan.

In het huis scheen men nu aan het opruimen te zijn. Man en vrouw liepen heen en weer, en bespraken nog iets. Toen trad de rust in, en de woorden van het oude en eerwaardige Minchagebed, dat van Suze's jeugd afaan iederen Sabbat-ingang had geopend, weerklonken. Hier als daar ginds onderhield men dat, daar als hier ! Suze was er erg blij om.

Nu begon er half-luid gezang, één mannelijke en één vrouwelijke. Het was een bekende Joodsche volksmelodie. De blinde luisterde zóó gespannen toe, dat zij bijna ieder woord verstond. Maar deze woorden klonken haar zoo vreemd in de ooren, en zóó sterk in strijd met de wijs, dat zij in hevige ontroering geraakte.

U Jeschua, U, heilig Kind van God, Vertrouw ik toe mijn gansche levenslot, U zij mijn leven nu voortaan gewijd. Ik kom tot U gevloón, gerust en blij. Breid toch Uw vleugel uit, ook over mij. En neem mij op in Uwe woning, op Uw tijd.

Ik nader thans Uw huis, niet zonder moed. Ik doe den schoen van mijn onreinen voet; Verstoot mij niet, maar neem mij, zondaar, aan. Uw bloed vergoot Gij ook voor mij, mijn Vriend, En toch, ik weet: ik had het nooit verdiend, Want ach, hoe veel en vaak heb is misdaan!

Suze zat met open mond, om beter te kunnen verstaan. Met van aandoening klanklooze stem riep zij, toen het uit was : „Wat is dat nu ? Zijn dat nu menschen van ons, of zijn het géén menschen van ons? Kan jij soms binnenkijken? "

„Zij branden de Sabbatslamp — dat zie ik, " fluisterde Mannia. Zij was nu opgestaan van de bank, en deed haar best, om, op haar teenen staande, door het gordijn heen iets te zien. „Zij hebben den zevenarmigen kandelaar op de tafel staan."

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen