Samuël, een zoon der Wet.

14)

„Maar zij hebben toch een lied gezongen over dien, dien men niet noemen mag."

„Dat zal jij zeker verkeerd hebben verstaan, dat is onmogelijk."

„Bij mijn moeder, de vrede zij met haar! — ik heb het toch vast en zeker gehoord !"

„Dan heb je het Mincha-gebed niet goed gehoord, en dan zijn zij afvalligen — de Heere doe het hun op hun hoofd wederkeerenr! Het een óf het ander !"

„Ik zweer bij mijn leven, dat ik ook het Mincha-gebed gehoord heb."

Reb Sinai gaf het op, haar tegen te spreken, en hij keek haar bedroefd aan, zooals men iemand aanziet, die plotseling ziek is geworden. In plaats van Mannia, trok hij nu haar arm door den zijne. Nu wist hij dan, dat de oude vrouw in een gevaarlijken geestestoestand was geraakt, die noodig maakte, dat zij werd ontzien, en hij deed dus alleen maar zijn best, om haar gauw mee naar huis te krijgen. „Je bent wat overstuur, " zei hij, „de reis was zeker te veel voor je. Morgen zal het wel weer in orde zijn, als je geslapen hebt. Mannie, malle meid, die je bent, ga eens kijken, of je Samuel ook in de buurt ziet, en zeg hem, dat hij hier moet komen. Wij zullen ons een licht verschaffen, en de Handalah lezen, en niet meer aan die menschen, daar in dat huis, denken. Iedereen heeft genoeg met zich zelf te stellen." Hij sprak net zooals men met een ziek kind praat.

Door haar groote vermoeidheid begon Suze zelf te gelooven, dat haar zintuigen haar, terwijl zij toch goed wakker was, hadden bedrogen, en zij schrok over dit nieuwe kruis, dat haar werd opgelegd, want na die opbruising van toorn bij Reb Sinai waagde ook het kind het niet meer, om eenig getuigenis te haren gunste af te leggen. Zij uitte een zucht, zonder verder iets te zeggen, in de hoop, dat deze toestand niet zoo zou blijven, haar zelf en dengenen, die haar na bestonden, tot last en schande. Hoeveel geduld had zij al niet van anderen moeten eischen terwille van haar gebrek en haar ouderdom! Mocht nu toch maar spoedig de ware rust haar deel worden!

In de zaal van de herberg gekomen, ging zij op een bank liggen, kreeg een bundeltje onder haar hoofd, een deken over haar voeten, en dronk een beetje van den wijn, dien men terwille van den feestdag reeds had klaargezet.

Samuel, die tenslotte van zijn pleegvader was weggegaan, om nog wat meer van de stad te zien, was nog niet terug. Daar Sinai Tulpenbloesem nog met zijn vrouw alleen was, ging hij bij haar zitten, en vertelde hij haar, wat zij hadden gedaan. De beste tijding was, die hij bij de vertegenwoordigers van de vereeniging „Nehemia" had vernomen over grond in de nabijheid, die bebouwd kon worden, en over de eerste stappen, die in verband daarmee bij de Kaimakam moesten worden gedaan. Voor iedere familie was het mogelijk gemaakt, een stuk land te verwerven, en wel door aanknooping bij een reeds voorhanden-zijnde akkerbouw-kolonie ; Baitjisrael, op zoo'n manier, dat de grenzen van dit gebied later nog landwaarts in naar de nu nog in een toestand van halve woestenij zich bevindende vlakte van Jizreël konden worden uitgebreid. Zijn menschen konden bij elkaar blijven, en dus samen een nieuwe kolonie vormen. De toestand van den bodem, en de ligging — zoo tusschen den Kison en het Karmelgebergte was gunstig. Sinai Tulpenbloesem was gelukkig, deze zekerheid den eersten Sabbat mee in te kunnen nemen. Binnen drie dagen zou men reeds kunnen verhuizen.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen