Samuël, een zoon der Wet.

15

Suze lag nog met gevouwen handen als versuft, en zij wenschte vurig, dat zij of spoedig weer met haar gedachten in het reine zou komen, of dat zij dat nieuwe leven niet meer zou behoeven te beginnen, waar toch alles nieuw zou moeten wezen, en in orde en gezond. Want als nu haar gehoor haar óók nog ging bedriegen, en zij kinderlijk lichtgeloovig zou worden tegenover opmerkingen als door Mannia waren gemaakt, als zij samen met een negenjarig kind zich opwond over voorstellingen, die niet op werkelijkheid gebouwd waren, dan leek zij heusch — dat vond zij zelf — op een oud en kapot meubelstuk, dat men toch niet naar een nieuw huis gaat overbrengen. Tot haar smart kwam het gehoorde haar weer iederen keer in den zin, terwijl zij toch met haar verstand haar man moest gelooven, die zei, dat het inbeelding geweest was, „Moge Hij de plaag van mij nemen, " mompelde zij, toen hij zijn verhaal gedaan had.

„Wat voor een plaag bedoel je? " riep Sinai wrevelig. „Ik vertel je toch iets goeds. De plagen zijn voorbij. Wij, ouden, zullen ze niet meer vergeten, maar de jongeren misschien wel, en dat zal goed wezen, — wij willen hun daar niet veel meer van spreken. En die hier geboren zullen worden, die zullen heel andere menschen zijn, héél andere! Als Rea weer een zoon mag hebben, die zal een echte Israëliet zijn, en geen verachte, vervolgde Jood meer. Wat praat jij dus van een plaag ? Neem nog eens een teug; dat is goed voor je hoofd, en doe dan je oogen dicht."

Hij zag, dat een hoekig voorwerp in dien zak onder haar hoofd haar hinderde, en nam het er uit. Het was een klein zwart boekje, dat een kruis op de kaft droeg, een geschenk van een medereiziger in den trein in Hongarije. Om de vriendelijkheid, waarmede deze man hem en zijn menschen met raad had ter zijde gestaan, had hij het niet willen afwijzen, en de profetische zegenwensch, die er mede gepaard was gegaan, had hem tot nu toe ook verhinderd, om het boekje te vernietigen. Zoo had hij het in het geheim meegenomen, net als Lemberger deed met zijn botten, en hij had zich alleen in acht genomen, om het verder te bekijken. „Israël, moge het welgaan dengenen, die U liefhebben !" had die man bij het afscheid gezegd. Tulpenbloesem dacht nu aan hem, en hoopte dat dit woord van Koning David aan hem in vervulling mocht gaan. Maar met dezen wensch kocht hij als het ware tegelijk het recht af om het boek nog langer te moeten sparen. Snel ging hij er mee naar de keuken van de herberg, waar de Fellah-meid bezig was, het avondeten gereed te maken, en daar wierp hij het in den gloed.

Daarna ging hij in de voorkamer aan het door al het stof slecht doorzichtig geworden venster staan, en zag toe, hoe de reismakkers allen terugkeerden. Als twee of drie samengingen, spraken zij met levendige gebaren tot elkander. Allen schenen geheel onder den indruk van datgene, wat zij hadden gezien of verricht. Men zou hebben kunnen denken, dat er iets minder goeds was geschied, maar toen zij uit de schemering van de niet verlichte straten binnentraden, kon hij op al de gezichten lezen, dat zij heel tevreden waren.

Dit zou nu zeker wel heel verschillende oorzaken hebben, Lemberger bijvoorbeeld had een pak meegenomen, en hij kwam met eenige spoedig verdiende koperen para's terug. Hij had zijn eerste zaken gedaan, en al had het ook nog niet veel om het lijf, hij zag daar toch een goed teeken in, Chaim was met hem mee geweest, en die had een heel nuttig lesje gekregen.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen