Benoemingen

Mijn vrees, dat de nieuwe koers in ons kerkelijk leven onder de auspiciën van Gemeenteopbouw leiden zal tot verdoezeling der beginselen moge blijken uit de benoemingen, die plaats hebben. In de redactie van „De Hervormde Kerk", het weekblad van den hervormden raad voor kerk en publiciteit is wel het vrijzinnig element vertegenwoordigd, maar voor een gereformeerd man is in die Redactie geen plaats.

In de synodale commissie vindt men vrijzinnigen en orthodoxen, maar ben ik wel ingelicht dan zit er geen enkele gereformeerdebonder in.

In de bewaringskampen van de politieke delinquenten werden hier en daar vrijzinnige geestelijke verzorgers aangesteld.

Op de Veluwe althans zijn in twee kampen vrijzinnige verzorgers aangesteld.

Deze gang van zaken verwondert ons niets. Er zijn reeds tal van menschen in onze kerk, die van richtingen niet meer spreken willen. Dat lijkt op een schoone leuze ; maar het is een holle phrase.

Men doet nu net, alsof men door middel van de richtingsgesprekken nog moet gaan onderzoeken, wie er nu eigenlijk gelijk heeft, Athanasius, die de Godheid van Christus leerde of Arius, die de goddelijke natuur loochende.

Men draait eigenlijk de klok van de kerk zestien of zeventien eeuwen terug.

Door humanisme, rationalisme, bijbelcritiek enz, enz. zijn de fundamenten van het Christelijk ge­loof zoodanig ondermijnd, dat men het noodig acht om weer bij elkaar te komen om weer opnieuw te komen tot gemeenschappelijk belijden. Al het geroep, dat men wil uitgaan van de aloude belijdenisgeschriften kan mij ook niet geruststellen.

Er is geen sprake van, dat al die richtingen in de kerk de Ned. Geloofsbelijdenis willen aanvaarden. Men wil van de leer der eeuwige-verkiezing, zooals de belijdenis die leert, niet weten. Voor de leer van het borgtochtelijk lijden van den Zoon van God is geen plaats.

Sterker nog, men is het zelfs niet eens met de Apostolische Geloofsbelijdenis. Die twaalf artikelen des Geloofs bezaten wel al, in den vorm, waarin we die nu hebben, in het jaar 350.

In alle kerken worden ze des Zondags voorgelezen. Maar wie aanvaardt ze? Er wordt aan menig artikel een heel andere beteekenis gegeven, dan het oorspronkelijk had. Er zijn enkele artikelen, b.v. dat van de maagdelijke geboorte waar ,,Umdeutung" (het geven van een anderen zin) niet mogelijk is. Daar zit men dan mee. Geen wonder, dat er zelfs in het zoogenaamde orthodoxe kamp reeds gevonden worden, die de maagdelijke geboorte loochenen.

Wat zien we dus eigenlijk gebeuren ? Datgene wat op grond van Gods Woord in die geweldige worsteling van de kerk van de eerste drie eeuwen onder de leiding van den Heiligen Geest is tot stand gekomen door het dogmatisch denken, wordt in twijfel getrokken.

Zoo is het ook ten opzichte van het werk der reformatoren. Wat hebben we een schoone belijdenisgeschriften. Ik voor mij ben er van overtuigd, dat de kerk Gods overal, waar ze tot openbaring komt, in die schoone belijdenisgeschrif ten de formuleering zal vinden van haar geloof, ook in deze twintigste eeuw, om de eenvoudige reden, dat ze geput zijn uit het Woord Gods. Dit is juist de groote verdienste van Johannes Calvijn, dat hij zich van elke wijsbegeerte heeft losgemaakt en enkel maar heeft gevraagd, wat Gods Woord hem had te zeggen.

In onze kerk behooren alleen te zijn degenen, die wenschen te staan op den bodem van Schrift en Belijdenis.

Daar dit wordt ontkend, wordt elke afwijking natuurlijk tot op heden geduld. Al gaat de ontkenning voort in nog zulke krasse vormen, er wordt tot op heden met alles geschipperd.

Eén bezwaar kan er tegen mijn artikel worden ingebracht. Men kan zeggen, dat ik het nog even moet afwachten. Pas op grond van een nieuwe kerkorde kan handelend worden opgetreden. Men is met de kerkorde bezig. Daar ligt een kern van waarheid in. Maar slechts een heel kleine kern. Wat voor nieuwe belijdenis, wat voor nieuwe kerkorde de nieuwe Synode met zijn verschillende richtingen ook moge samenstellen, voor ons, leden van den Geref. Bond, blijve de aloude belijdenis gehandhaafd. We hebben geen nieuwe belijdenis noodig. Ik heb oneindig veel meer eerbied voor het werk van de mannen der reformatie, die uit de Schrift hebben geleefd en die er hun leven voor hebben gegeven, dan voor het werk van elkander bestrijdende richtingen in de Hervormde Kerk, die met alle moeite iets trachten te vinden, waardoor men allerlei heterogene elementen bij elkaar houden kan.

Daarom verwondert het mij ook niet, dat het bij de benoemingen zoo wonderlijk toegaat. Men zei mij, dat vierendertig van de vijfenveertig Synodeleden orthodox waren. Een flinke meerderheid dus. Maar het is weer net als met de oude Synode. Daar was ook vaak een orthodoxe meerderheid. Maar lezers, dat baatte ook al niets. Alles bleef zooals het was.

Als het op een stemmen aankwam, stemden vele slappe orthodoxen op de vrijzinnigen. Onze vaderen zeiden ; liever Turksch dan Paapsch. Maar velen in onze dagen zeggen : liever vrijzinnig dan gereformeerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen