Samuël, een zoon der Wet.

16

Fanuël daarentegen, zijn groote zoon, was in zijn eentje de stad doorgeslenterd, had zijn oogen en ooren gebruikt, en zag er uit, als had hij een besluit genomen, maar hij vertelde nog niets. Van den heelen troep was Fanuël de eenige, over wiens toekomst in het vaderland Tulpenbloesem zich het minst een voorstelling kon vormen. De jonge man wierp zich op een stoel, en monsterde ongeduldig de spijzen, die op tafel stonden.

Mandel en Rea waren de laatsten. Hij had haar na zijn bad, dat hem ook uitwendig had verfrischt en knapper gemaakt, van de begraafplaats afgehaald. Dat was de eenige plaats, waar hij zonder jaloersche vermoedens zijn mooie vrouw een langeren tijd alleen durfde laten. Verder had hij haar buitenshuis zoo lang als zij getrouwd waren, nauwelijks uit zijn oogen laten gaan, en een brutale blik of mal woord van een voorbijganger deden hem reeds buiten zichzelf geraken. Vaak prees hij zichzelf gelukkig, dat zijn schoenmakerij hem in staat stelde, zijn schat thuis goed te bewaken. En Rea lachte. Zij wist, wat zij daarvan had te denken en was niet wreed of listig genoeg, om hem opzettelijk, te plagen.

Sinaï vroeg aan niemand meer iets ; het was hoog tijd, om den avond te besluiten. Hij liet allen in dezelfde volgorde aan tafel gaan, waarin zij 's middags hadden gezeten ; alleen mocht Mandel nu naast zijn vrouw zitten. Zonder dat het haar gezegd was, had de meid de Sabbatslamp reeds gebracht. Eenige bekers met landwijn waren over de tafels verdeeld, een schaal met broodjes stond nog in Sinaï's nabijheid verdekt opgesteld. Hij deed het heiligingsgebed, en allen dronken. Daarna nam hij het servet van het brood af, terwijl hij sprak : „Geprezen zijt Gij, Eeuwige Koning der wereld, die brood uit de aarde doet voortkomen, en hij deelde daarna de broodjes rond. Hierop namen allen van de spijzen, die meer bepaald tot verzadiging bedoeld waren.

Na het slotgebed uit de Thora nam Sinaï zijn dochter, zijn schoonzoon en Samuel in een hoek, en deelde hun zachtjes mee, welk een nieuwen aanval van zwakte de blinde dien middag had gehad. Zij schrokken daar erg van, en Rea wou dadelijk naar haar toe, maar de oude man hield haar daarvan terug. Hij gebood den zijnen streng, om haar volkomen met rust te laten en op haar fantasieën in geenen deele in te gaan. Hij liet Rea alleen een handje helpen, om haar voor dien nacht op een houten brits neer te leggen. Een beetje knoflook als middel tegen hoofdpijn liet hij door den stil weenenden Samuel bij de waardin halen. Toen nam hij de kleine Mannia Zalig apart, en zei heel streng tegen haar, terwijl zij erg verschrikte oogen opzette, dat zij een dwaas kind was, en dat zij over al die verkeerde dingen, die zij gezien had, geen woord meer over haar lippen mocht laten komen.

Den volgenden morgen gingen allen naar de Synagoge. Zij deden lange gebeden, kusten het bontfluweelen omhulsel van de gebedsrol, die daar werd rondgedragen, en vernamen van den lezenaar de lange hoofdstukken uit den Pentateuch naast de zegenspreuken, welke die gedeelten onderbraken. Fanuël Lemberger, die niet ver van Tulpenbloeesm verwijderd stond, zei de gebeden wel snel en plichtmatig op, maar toch zweefden zijn gedachten de vergadering rond, waar hij heel wat menschen uit den kring der Joodsche handeldrijvers van Haïfa herkende. Onwillekeurig knoopte hij allerlei toekomstplannen aan hen vast. Langs de eiken stutbalken liet hij zijn blik ook gaan naar het houten vrouwengestoelte, waar in dichte rijen de vrouwen zaten.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen