Samuël een zoon der Wet.

17

Hier en daar verlichtten de kaarsen van den lezenaar een enkel gezicht, of weerkaatsten het licht in mooi gevormde, donkere oogen. En hij staarde vooral lang naar een bijzonder mooie vrouw, die over haar gebedenboek heen op de hoofdbewegingen der mannen neerzag. Door zijn blik dwong hij haar, om naar hem te kijken, maar voor zijn vurigen blik trok zij zich toch weer terug. Hij kon nooit zich in iets verheugen zonder het ook te begeeren : maar zij was een gehuwde vrouw ; immers, jonge maagden betreden de Synagoge alleen op Grooten Verzoendag.

— Ook zijn vader, de koopman, nam alles vanaf zijn plaats eens goed op, en woog de ervaringen, tot nu toe opgedaan, tegen elkander af. Nog wist hij niet, of hij wel veel en goede reden had om blij te zijn. Hij was toch eigenlijk slechts om der wille van de anderen, en omdat hun heele dorp haast leegliep, mee weggetrokken, alsof water, dat wegstroomde, ook hem met zich meesleepte. Of hij hier zijn bestaan zou kunnen vinden op dezelfde wijze, als bij hem gebruikelijk was, moest op den duur nog blijken.

Samuel, die naast zijn pleegvader had plaats genomen, was zeer diep ontroerd. Hij was van der jeugd aan door Sinaï opgevoed tot geloof in de Schrift, en door zijn pleegmoeder tot innige Messiaansche vroomheid. Daarom had reeds op weg naar het huis des gebeds zijn zielstoestand hem met stomheid geslagen, want hij was van meening, dat de eerste godsdienstoefening in het vaderland iets heel bijzonders zou moeten zijn, en aan alle vormen een nieuwen inhoud zou moeten geven. Vurige dankbaarheid jegens Jehovah vervulde hem, en een onuitsprekelijk vertrouwen ten opzichte van al het goede, dat Deze aan al Zijn naar huis teruggekeerde kinderen zou bereiden. Nu bedroefde het hem echter, dat er in zijn geheele gebedenboek geen enkele spreuk stond die aan deze gevoelens uitdrukking gaf. Slechts één groote smeeking, om terug te mogen keeren, ging daar doorheen, doch de vervulling van dit verlangen had daar nog geen uitdrukking gevonden. Hij had zoo 't gevoel, dat hier de gansche gemeente als in koor haar dankbaarheid in gloeiende lofprijzijig had moeten opzenden, en dat dit niet gebeurde, benauwde zijn hart. Hij begreep niet, hoe het mogelijk was, dat deze menschen hier in dit land precies dezelfde gebeden uitspraken, die zij in de verstrooiing hadden gebeden. Het moest nu iets nieuws zijn.

En over den twaalfjarige kwam in een overmaat van gevoel een begeerte en verlangen naar den Eeuwige zelf, nadat God nu zijn begeerte naar het land had gestild.

In het gewirwar van woorden, teekens en letters, dat zijn boek vertoonde, scheen het hem onmogelijk God te vinden, en voor de eerste maal scheen hem dit gebedsritueel eer een staketsel tusschen God en den biddende, dan dat het een verbinding bewerkte.

Hij dacht er over na, welke oorzaak dat kon hebben, en het leek hem toe, dat er voor de gemeente te Haifa zeker wel iets heel groots nog te hopen moest zijn overgebleven, daar zij terwille van het reeds bereikte elke omvorming van haar Godsvereering nog ongeoorloofd achtte. Nu verzonk hij in zoo diep gepeins over datgene, wat ontbrak, — dat — terwijl zijn blik als in een droom over de samenkomst heen ging, — tijd en ruimte voor hem schenen te verdwijnen, en het gesproken woord verklonk, alle uiterlijke werkelijkheid verdween, en alleen de innerlijke beteekenis der gebeurtenissen zich nog als in gelijkenissen voor zijn oogen stelde. De menschen leken wel op dat transport half-begenadigde gevangenen, die hij een keer in Rusland door hun stadje had zien trekken. Zij werden wel naar hun woonplaats teruggebracht, maar nog waren zij niet vrij.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen