Hoe de vrijzinnigheid het ziet

kan men vernemen uit „Zwingli", twee-wekelijks blad in principieel Vrijzinnige Christelijke geest. Onder redactie van ds. H. v. Lunzen (Odoorn, Dr.) en ds. Joh. P. v. Mullem (Zuidbroek, Gr.). Voorts een uitgebreide staf van medewerkers.

Wij ontvingen een propaganda-nummer van dit blad, waaraan tal van vrijzinnigen hebben mede gewerkt. Deze propaganda voor de vrijzinnige beginselen uit zich in een gemeenschappelijk protest tegen „de nieuwe koers".

Dit bevreemdt ons met in het minst. Hoewel uit geheel ander beginsel kan de echte vrijzinnigheid „de nieuwe koers" evenmin volgen als de echte orthodoxie.

En toch — als men sommige artikelen leest, zou men den indruk krijgen, alsof de nieuwe koers regelrecht op een echt orthodoxe kerk aanstuurt. Het geheel is één oproep tegen een zich in het Protestantisme opdringenden belijdenis-dwang. Directe oorzaak van het ontstaan der Zwingliactie was het ontwerp om te komen tot een nieuwe kerkorde „in gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift en staande op den bodem der belijdenisgeschriften". Er ontstpnd verzet tegen deze „verorthodoxing" van de Hervormde Kerk. „Immers de Bijbel, hoe eerbiedwaardig ook, is geen Woord van God zelf, maar feilbaar menschenwoord over God. En de belijdenisgeschriften zijn aan een vroegeren tijd gebonden menschelijke „vonden" (overleggingen) met een Godsbeeld, een Christusbeeld, een wereldbeeld, een menschbeeld, een bijbelbeeld, die door het groeiend waarheidsbewustzijn van den menschelijken geest voor een groot deel onjuist en onzuiver zijn bevonden".

Dit is duidelijke taal, die ons echter onmiddellijk doet vragen : als gij er zoo over denkt, wat onderscheidt dan den Christelijken geest van het humanisme en op welken grond noemt gij u nog Christelijk ?

„Een andere stem geeft hetzelfde geluid en tevens het antwoord : „Wij achten het onmogelijk, gehoorzaamheid aan de Schrift toe te zeggen, die zooals de moderne Bijbelcritiek ons heeft bewezen, duizenden uitspraken bevat, die onwaarachtig zijn gebleken, en voort te bouwen op de Belijdenisschriften, die een geheel verouderd wereldbeeld veronderstellen. Wij belijden een Christen-humanisme, dat de grondgedachte van het Evangelie genoemd mag worden.

Jezus Christus is ons de Zoon des Menschen, de Heiland, die ons het hoogste geestelijke leven heeft leeren kennen." (G. Hulsman).

Ziedaar het getuigenis der echte vrijzinnigheid, die zich er klaar van bewust is, dat voor haar in een kerk, die den Christus der Schriften belijdt, geen plaats is.

Zij en duizenden met hen — de groote menigte des volks — zij zien in de zuivere Leer den eenigen weg der zaligheid. Zij houden vast aan de Schrift en staan op den bodem der belijdenisschriften. Jezus is hun God en Redder. Zijn bloed heeft de wereld verlost. Daar is maar één naam onder den hemel gegeven, waardoor wij kunnen zalig worden.

Als men dit werkelijk gelooft, dan kan men geen andere beschouwing dulden. Dan mag een Christen-Humanisme nog zoo goed en edel zijn — het hoort in de Hervormde Kerk niet thuis. (G. Hulsman).

Het betoog is duidelijk. De conclusie echter is eigenaardig: „Dan moet men uitbannen". Men wenscht dus de vrijheid om in de kerk tegen haar belijdenis in te getuigen en te ageeren in de wetenschap, dat zij zulks niet kan dulden krachtens haar geloof.

Waarom gaat men dan niet heen?

Hoe ook bekeken, het ambt is aan de kerk. Waarom begeert men het ambt van de kerk, als men haar belijdenis niet aanvaarden kan?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen