Samuël, een zoon der Wet.

18

Wel waren de ijzeren handboeien, de teekenen van straf en smaad, hun afgenomen, wel droegen zij het hoofd hoopvol omhoog, wel kwam er reeds iets van vreugde voor den dag in hun afgestompten blik, maar toch waren hunne handen nog met een lichten strik gebonden, en waren zij nog niet aan hun doel. Hier maakten zij nu halt, hier, aan deze plaats ; en werd een rustpoos gehouden, en was het een vrije dag. Waarom nam de leider hun nu dien strik niet af, en stelde hij hen in de gelegenheid om té bidden — die Rabbijn daar, voor den lezenaar, die nu zijn handen over de gemeente uitbreidde? Samuel staarde naar die magere handen ; liep ook hier niet van den een naar den ander, de rijen langs, het zelfde grauwe koord, dat die allen droegen ? En was dan ook die Rabbijn, die leidsman, een onvrije? Waren zij allen met mekaar nóg niet aan het doel?

En toch waren zij in het Heilige Land!

Samuel ontwaakte, want hij moest zich nu als de anderen buigen onder den Aaronitischen zegen. Hij bladerde nog wat in zijn gebedenboek, en zocht op, wat dat toch voor een goed zou zijn, dat nog zou moeten worden afgesmeekt. Hij las : „Uw God herbouwe weder de stad op hare puinhoopen, en grondveste het heiligdom ; Zijn altaar bouwe Hij weder op, en Hij bereide een plaats voor het dankoffer. Vrijheid verkondige Hij aan Zijn volk ; vrij zal het zijn. Hij zende Zijnen Gezalfde, die zich met den gordel der gerechtigheid en der trouw omgordt, en die den zondaar met Zijnen mond als met een geesel doodt! Om dit wonder zet Israël, van druk bevrijd, een volkomen loflied in. Met eenen nieuwen Geest vernieuwt Hij ons, zoodat wij ons oor voor Hem neigen, en niet meer verstokt zijn !"

En hij las ook : „Moge het Uwe wil zijn, o Eeuwige, den heiligen tempel spoedig, nog in onze dagen, te herbouwen." En hij sloeg de bladzijde om, en vond het groote Sabbatslied van Salomo Halevi Alkabez :

„Richt op uit het stof uw hoofd, mijn volk,

En omgord uw lendenen tnet vroolijk gewaad!

Want zie daar nadert uit Bethlehem

De spruite van David, als Verlosser en Raad.

Dat, en méér dergelijke dingen vond hij haast op iedere bladzijde. Dat was het dus, wat nog op de vervulling wachtte ; het bloote zich vergaderen in dat land alleen kon de zaken des geloofs nog niet omvormen. De handboeien waren wel afgedaan, maar de strik was er toch nog . . . . . .

En dit was het dan, wat het volk nog moest bidden en afsmeeken, en eerst van allen de naar het land teruggekeerden, die reeds hun eerste schrede op den weg der vervulling hadden gezet.

Hoe verlangde hij terug naar het onmiddellijke en vertrouwelijke verkeer met de hoogsten des volks, als met de Chasidim, die Piëtisten, in de streek, waar zij vandaan kwamen, die dweepers, van wie zijn pleegvader, de nuchtere Talmudist, zoo afkeerig was. Menschen als de Zaddik van Wolmiercz, wiens zegen men op de heenreis nog had gevraagd en verkregen.

Voor het eerst in zijn leven kwam de gedachte bij hem boven, of het niet mogelijk en zelfs beter zou zijn, als hij geheel alleen en vrij van ieder voorschrift, in hoogste zinsverrukking, zou beproeven, den Eeuwige te bereiken. Zou dat hier in dit land niet op iedere plek mogelijk zijn — en wel heel gewis op de plaats waar Elia, de profeet, zijn wonderen had verricht? En hij besloot om 's middags in zijn eentje op den Karmel te gaan ronddolen.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen