Samuël, een zoon der Wet.

21

Hij kon het niet anders verstaan dan dat God hem hier door een teeken wilde toonen, hoe dit land nog steeds het oude land van zijn vaderen bleef. En hij wist nog niet, dat wat hier gebeurde, heelemaal niets zeldzaams was.

Nog een klein eindje hooger steeg hij de spaarzamelijk begroeide rotsklip op, hij zag weer de zee, keek over helling en voorgebergte heeft, en zag toch geen enkel huis, geen enkel schitterend zeil, en niets dan bergtoppen, heuvelkammen, geglans van de zee en van den blauwen hemel. Dit was de eenzaamheid, die hij zocht. Hij wierp , zich op de knieën, raakte met zijn voorhoofd den grond aan, zooals dat op den Verzoendag in de Synagoge gebeurde, en bad met diepen eerbied. Voor het eerst in zijn leven bad hij met eigen woorden — stamelend, zonder eenig voorafgaand overleg. Het was in naam van het land, vermetel en tegelijk kinderlijk. Zijn binnenste wilde zich over alle grenzen heenzetten en Gode te voet vallen. Hij uitte zijn vurigen dank voor het hem verleende, en ook een hartstochtelijke smeeking, dat God de eeuwige beloften aan Israël, Zijn volk — dat alles smolt voor hem samen. De tijd verdween voor hem — alles was nu heden. Zoo bad hij, langen tijd.

In Rusland hadden Joodsche gebeden niet tot den hemel kunnen doordringen, want hun wortel lag hier. Zeker zouden zij Hem eerst hier kunnen bereiken ! Hij ontketende zijn geest tot een storm en zijn gemoed was één en al bewogenheid. Het was alsof hij begeerde zijn ziel naar boven te zenden, opdat zij voor den troon des Eeuwigen altijd zou verkeeren.

Het was de vermoeidheid, die hem een einde deed maken aan de houding, waarin hij zijn gebed had gedaan. Eindelijk hief hij zijn gelaat niet meer van den grond op, maar strekte hij zijn heele lichaam op den bodem uit, en rustte. Hij meende, dat hij op antwoord moest blijven wachten. Was niet Palestina het hart van de aarde, waar men het bloed kon hooren bruisen ? Was niet Palestlna's geschiedenis het gezang van de aarde? De stemmen der profeten heeft de natuur gehoord, en zij geeft die terug van den eenen zomer tot den andere, 't Plantenzaad trotseert den tijd en het draagt ook heimelijk het getuigenis voort van datgene, wat God hier tot Zijn volk heeft gesproken.

Samuël drukte slaperig zijn oor tegen den aardbodem, die nog de hitte van den middag deed uitstroomen. Het was alsof de kleinste schepselen wegkropen in spleten en gaten. Van den zeekant en ook in de boomen ruischte iets van den levensadem van den Schepper, en door de zon zag het oog Zijner goedheid op de wereld neer. Dat alles vormde met elkander één schoone harmonie als de snaren van 'n ver verwijderde harp. Zijn zinnen sliepen, terwijl zijn hart voortging met luisteren. Een gevoel als van een verre herinnering nam hem geheel in beslag ; als lag hij nog aan de borst zijner moeder, en voelde hij haar in- en uitademen. Of was 't dit land, welks lichaam in zware ademhaling op en neer ging ? En was het misschien de volheid der voorbijgegane jaren, die ruischte als een korenveld ? Zonden verre geslachten uit het duister van hun toekomst een verlangen uit naar hem — Samuël — dat hij hen helpen zoude ? Waarom hij niet? Was er dan één profeet, één veldheer, die niet ook eerst 'n knaap was geweest?

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen