Die armer zijn dan wij

Er is nood in de getroffen gebieden van ons vaderland. Nood, welke zoó groot is, dat het persoonlijk aanschouwen daarvan stil en beschaamd maakt. Stil, omdat het zoo erg is, en beschaamd, omdat het in ons wakker roept de schuldvraag : hebben wij het ónze wel gedaan ? Ik vrees wel eens, dat de getroffen gebieden niet de aandacht hebben, waarop zij recht hebben. Als zij daarginds alles verloren, moet alles gedaan worden door regeering en particulieren, wat maar eenigszins mogelijk is. Maar dan moet er nog iets bij komen, wat ons strikt persoonlijk raakt: ons gebed en onze geheele levenshouding. Nemen de slachtoffers van den oorlog in ons gebed nog een plaats in?

Of laten wij hen ook in dit opzicht verkommeren? Leven wij maar ons eigen leven, zonder er rekening mede te houden, dat terwille van ons — want daarom ligt toch een deel van Nederland in puin — zooveel geleden wordt ? Zijn wij nu reeds vergeten dat uit dat getroffen gebied, toen de geesel van den oorlog daar overheen sloeg, gebeden is om ons behoud?

Wat zijn wij arm, als wij het gebed nalaten en zelfzuchtig leven temidden van onze kleine ergernissen en verdeeldheden.

Wat zjjn zij slecht af, die armer zijn dan wij, als zij het alleen moesten hebben van onze trage voorbede en onze gerantsoeneerde naastenliefde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen