Het Richtingsgesprek

Misschien is het nog niet tot alle lezers doorgedrongen, wat er onder het richtingsgesprek moet verstaan worden. Gemeenteopbouw adviseert, dat men in classicaal verband met elkander zal samenkomen als predikanten en ouderlingen van verschillende richtingen, om de dogmatische verschillen onder de oogen te zien. Gemeenteopbouw wil niet, dat men zal beginnen met elkander te oordeelen, of, nog minder, te veroordeelen. Vrijzinnigen en rechtzinnigen moeten allen zich weer stellen onder de tucht van het Woord Gods en van den Heiligen Geest.

De verschillende richtingen in onze kerk moeten niet langer begeeren aparte richtingen te zijn. Ze moeten elkaar met groote „bewogenheid" ' trachten te vinden.

Dat woord „bewogenheid" komen we telkens tegen in de literatuur van Gemeenteopbouw. Ook op de kerkelijke vergaderingen kunt ge telkens hooren spreken over „bewogenheid". Ook op de Veluwe, in de classis Harderwijk, hebben we zulk een samenkomst georganiseerd. Aan den vrijzinnigen predikant van Epe, ds. Stapert, is gelegenheid gegeven om uiteen te zetten, hoe hij dacht over de Heilige Schrift. Aan den secretaris van den Geref. Bond is gelegenheid gegeven om het probleem van het Schriftgezag vanuit gereformeerd standpunt onder de oogen te zien.

Reeds meerdere malen: heb ik in tal van vergaderingen, waar de mannen van Gemeenteopbouw tegenwoordig waren, gevraagd, wat er nu uiteindelijk moet gebeuren, als het gebleken is, dat er tusschen vrijzinnigen en rechtzinnigen inzake ; de groote heilsfeiten een kloof gaapt, die niet te overbruggen is.

Telkens kreeg ik weer hetzelfde antwoord te beluisteren. Men achtte het noodzakelijk om de vraag te stellen, of het ook aan de gewenschte bewogenheid had ontbroken, als men tot een dergelijke conclusie was gekomen. Heeft het richtingsgesprek wel biddend plaats gehad? Is wel al het mogelijke gedaan om in groote bewogenheid elkaar biddend te benaderen?

Daar ligt ongetwijfeld iets schoons in dit pogen van Gemeenteopbouw. Ik lees ook van den apostel Paulus, dat hij zijn medemenschen met tranen heeft vermaand. Hij heeft zijn hoorders gebeden en gesmeekt om zich met God te laten verzoenen. Het is inderdaad juist gezien, dat er vaak groote koudheid en lauwheid ten opzichte van elkander aan den dag kan worden gelegd. Maar eenzijdige opwekking tot deze noodzakelijke bewogenheid brengt ook groote gevaren met zich.

Er is ook nog een andere bewogenheid, waarvan de Heilige Schrift ons ook spreekt. Dat is de bewogenheid van den apostel Paulus met die gemeenten, die door de dwaalleeraars werden verleid. Die dwaalleeraars hadden het Evangelie van Jezus Christus verkeerd en verdraaid, zooals 't ook in onzen tijd wordt verkeerd en verdraaid. Telkens predikt het Woord Gods weer de noodzakelijkheid van bekeering en waarachtige levensvernieuwing. Zonder wedergeboorte zal geen zondaar het Koninkrijk Gods kunnen zien. Wat is er echter op menigen kansel overgebleven van de prediking van den rijken Jezus voor een arm zondaar? Een aanprijzen van de deugd en een opwekking om christelijke plichten te vervullen. Wat is 't toch verschrikkelijk, als zoovelen worden misleid op die groote reis naar het eeuwigheidsland. God, de Heere, zal het bloed van de zielen, die wij niet gewaarschuwd hebben, van onze hand afeischen. De apostel Paulus was dan ook ten zeerste vervuld van den ernst van zijn roeping om aan zondaren het evangelie des Kruises te prediken. Hij wist, dat hij eenmaal rekenschap moest geven van de zielen, die hij bearbeid had. Hij was van dat alles zoó diep doordrongen, dat hij het vreeselijk vond te moeten denken, dat dwaalleeraars de gemeente zouden overbrengen tot een ander evangelie.

„Daar is geen ander evangelie", zoo roept hij uit. „Maar daar zijn sommigen, die u ontroeren en het evangelie van Christus willen verkeeren. Doch al ware het ook, dat wiji, of een engel uit den hemel u een evangelie verkondigde buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt. Gelijk wij tevoren gezegd hebben, zoo zeg ik ook nu wederom : Indien u iemand een evangelie verkondigt buiten hetgeen gij ontvangen hebt, die zij vervloekt".

„Wat een scherpe uitspraak", zult ge zeggen. En toch kan hiertegen niet worden opgemerkt, dat het hem aan de eerstgenoemde bewogenheid zou hebben ontbroken.

Maar van een richtingsgesprek met de Judaïsten heeft de apostel Paulus toch blijkbaar geen verwachting gehad. Neen, neen, de dwaalleer der Judaïsten moest onmiddellijk worden gestuit. Het gaat om Gods eer en om het heil van zoovele zielen, die voor een eeuwigheid geschapen zijn. Helaas, van die bewogenheid heb ik in de gesprekken met de mannen van Gemeenteopbouw weinig of niets bespeurd. Men heeft met blijde bewogenheid getuigd van verschuivingen naar rechts onder de vrijzinnigen. Afgezien echter van de groote vraag, of we met die kleine verschuivingen naar rechts 't centrale punt van de waarheid Gods zullen kunnen benaderen, spreekt men verder niet over de vraag, wat we hebben te denken van de zielen, die tientallen jaren van de prediking naar Schrift en Belijdenis verstoken waren. Is men er over bewogen, dat ze zoo lang zijn verleid?

Als men hierover wat meer bewogen was, zou men stellig een ander geluid, in den geest van; den apostel Paulus, laten hooren.

En daarom, nóg eens : we vinden de bewogenheid van Gemeenteopbouw eenzijdig en daarom gevaarvol voor onze doodelijk kranke kerk.

Wij moeten allen ook weer leeren luisteren naar het woord van Jesaja : Tot de wet en tot de getuigenis! Zoo zij niet spreken naar dit woord, het zal zijn, dat zij geen dageraad zullen hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen