Vertrouwen

Als men het oor te luisteren legt, moet men constateeren, dat de Generale Synode zich niet kan verheugen in het algemeen vertrouwen. De verschillende richtingen geven eer blijk van het tegendeel. De een vreest belijdenisdwang en de ander vraagt om de confessie. Een iegelijk gaat af op wat naar buiten treedt en oordeelt naar hetgeen hij vreest of anders verwacht heeft. En het een met het ander wekt spanningen en bezorgdheid, gelijk het ook oorzaak vindt in spanningen die er zijn.

Het geheel teekent een situatie, waarin het vertrouwen ontbreekt, hetwelk een Generale Synode niet kan fnissen. Dit werkt voorts ondermijnend op het gezag eener Synode en is niét zonder gevaar.

Zonder nog op het werk van deze Synode in te gaan, of daarover een oordeel uit te spreken, is het van belang er op te wijzen, dat deze situatie bedenkelijk is en geenszins bevorderlijk kan zijn aan het welslagen van de voornaamste taak, n.l. de voorbereiding eener presbyterigle kerkorde.

Daarom zal de Synode in haar geheel en in haar leden goed doen, zich van deze dingen rekenschap te geven en haar beleid onder de oogen te zien. Het ligt toch voor de hand, dat zij geen bemiddelend standpunt tusschen orthodox en vrijzinnig kan innemen.

Als hoogste vergadering der kerk heeft zij positie te kiezen in de confessie der kerk. De kerk wacht er op, want zij is naar haar aard confessioneel, zij wil orthodox zijn en orthodox geleid zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen