MEDITATIE

Zoo nadert weer de adventstijd, waarin de kerk gaat denken over de voorbereiding tot de komst in het vleesch van den Heere Jezus. Een groote plaats als wegbereider nam in Johannes de Dooper, maar niet de eenige plaats. In zekeren zin zijn alle profeten wegbereiders geweest en onder hen niet het minst Mozes. Kostte het aan sommigen moeite om Johannes los te laten voot Jezus, niet minder moeilijk was het met name voor Joden-Christenen om Mozes los te laten voor Hem. Voor hen heeft de Hebreënbriefschrijver de taak opgevat, om te laten zien het voorbereidende van al het Oud Testamentische en tevens hoe Christus dat al overtrof en vervulde. Zoo laat onze tekst zien de waarde en het betrekkelijke van het werk van Mozes.

Mozes is getrouw geweest in geheel zijn huis. Het zou de moeite van verhandeling loonen, aan te toonen hoe hij getrouw was in zijn eigen huisgezin, maar daar handelt Hebreen 3 niet over. Hier gaat het over het huis, waarvan de Zoon Gods bezitter was, n.I. over Israël. Als dienstknecht Gods bewees Mozes zijn trouw, door boven de schatten van Egypte te verkiezen de smaadheid van Christus, door n.I. partij te kiezen voor het yolk des Heeren, en toen hij na veertig jaren wachtens dat volk niet vergeten was, maar op Gods bevel zich opmaakte om Israël te verlossen. Nauwkeurig en met levensgevaar vervulde hij den last des Heeren aan het hof. Voor het leven van zijn voik waakte hij tegen den verderfengel door de instelling van het Pascha. Van het heele volk mocht geen klauw achterblijven. In den nood aan de Roode Zee bracht de geloofstrouw van dezen knecht redding. Veertig jaren lang, tot aan zijn dood, zal hij trouw op zijn post blijven bij een opstandig volk. Zelfs zal hij in den twist tusschen den Heere en het volk zich aanbieden om met zijn leven borg te zijn voor Israël : „Delg mij uit Uw boek !" Maar dat kan niet, mag niet, hoeft niet, dat zal een ander doen. Niet de knecht, maar de Zoon. De waarde van Mozes' werk ligt echter in het ontvangen en opleggen van de wet. Daarin vooral is hij getrouw geweest in gehéél zijn huis. Voor al de nageslachten zelfs is hij geweest de drager van de rechten des Heeren. Als het nageslacht hem eerde, dan was het niet als de vrijheidsheld, maar als de man van de wet. Zelfs noemde men de wet kortaf Mozes. En déze figuur is het, die met klare ernst van geheel Israël geëischt heeft ongebroken heiligheid. En hiernaast heeft deze man het offer der verzoening ingesteld naar 't voorbeeld, op den berg getoond als heenwijzing naar Christus en ten overvloede de Messiaansche profetie gesproken : „Een profeet uit uwe broederen, gelijk mij, zal de Heere verwekken".

Zoo is dan Mozes' werk niet anders geweest dan een groote voorbereiding voor de komst van Christus; hij is zoo geweest de dienaar in dat huis, dat de Zoon als eigenaar bewonen zou. Israël heeft dit niet verstaan, maakte den dienaar tot meester en deed intusschen niet, wat hij zei. Alleen dat Godgeheiligd zaad, dat ijverig de geboden betrachtte, leerde door de wet zien eigen tekort en zonde, leerde vragen naar het offer, leerde uitzien door het geloof naar de komst van Hem, van Wien Mozes gesproken had.

Maar Christus als de Zóón is getrouw geweest over Zijn eigen huis.

Al wat Mozes deed, deed Hij in alovertreffenden, borgtochtelijken zin. Had Mozes de schatten van Egypte verlaten om Israel's smaad te aanvaarden. Deze verliet grooter heerlijkheid om in te gaan in den smaad der zonde Zijns volks, niet, om die met hen te dragen, maar om ze van hen te dragen. Spaarde Mozes de eerstgeborenen door het Pascha uit te richten, Deze werd dat Pascha en liet Zich als den Eerstgeborene veler broederen slachten, opdat zij door Zijn sterven den verderfengel zouden zien passeeren. Wilde Mozes geen klauw doen achterblijven, ook Deze zal zorgen dat van Zijn gekenden niemand ontbreke, want het geldt Zijn eigen huis. Het gansche volk gaat Hem ter harte, groot en klein. Droeg Mozes de wet in zijn hand, Hij draagt ze in Zijn ingewand, niet om ze in te zetten, maar te vervullen. Bood Mozes zich aan om te sterven voor zijn volk, ook Deze deed dat reeds in den stillen raad des vredes, en toen kon het, mocht het, moest het, omdat geen ander dat kon doen. Door Hem werden de op Mozes' bevel gebrachte offers op eenmaal ingewisseld, zoodat door dat ééne offer allen, die gebukt gingen door zondeschuld of nog gaan, zouden verzoend worden. Bleef Mozes trouw op zijn post te midden van een murmureerend volk tot aan zijn dood. Deze werd getrouw bevonden tot in den dood, eveneens voor klagers over hun lot en morders tegen God. Zoodat als één recht heeft op Israël om het te noemen Zijn huis. Zijn eigen huis, dan is het. Christus. Hij was het, die door Mozes was aangewezen. Die van Mozes het werk overnam. Die deed wat Mozes niet doen kon. In Zijn wonden draagt Hij het eigendomsrecht op Zijn volk en in het bloed der verzoening draagt Zijn volk het eigendomsbewijs.

Door Mozes den knecht, tot Christus den Heere. Deze adventslijn volgt ook de Heidelberger Catechismus. Buiten de wet geen kennis der zonde, buiten schuldbewustzijn geen behoefte aan Christus. Werd de wet ons reeds in haar veroordeelende, verdoemende kracht openbaar? O, laten wij toch niet meenen dat het met een weinig wetsbetrachting wel gaan zal. Wie overtuigd wordt van zonde, zal zeker nauwgezet gaan leven naar alle geboden, maar zal ook, naarmate hij zich schuldiger gaat gevoelen, omzien naar een borg voor zijn schulden en als hij bankroet gaat, neemt Jezus zijn zaak op als de Borg. En in die borgtocht verstaan dan ook wij en roemen met Hebreen 3 : „Wiens huis wij zijn". Het gaat door advent naar Kerstmis, aan Mozes' hand tot Jezus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen