Te veel

Te veel schaadt, zelfs een teveel aan geld.

De Kerk heeft te veel. Te veel aan Raden, werkgroepen, commissies en sub-commissies. Geboren uit den nood der achter ons liggende jaren, en uit den frisschen aanpak van zaken, dreigt dit alles met het gevaar van topzwaarte, overwoekering en nevenregeering.

ledere Raad en werkgroep vindt zijn arbeid belangrijk en zijn vernieuwende strekking voor de Kerk onmisbaar. Het eischt alles een belangstelling ten koste van het gewone werk der predikanten en kerkeraden, sticht verwarring, wekt critiek, veroorzaakt moeheid in de Kerk en overlaadt het agendum der Synode.

Sommige Raden zullen zonder twijfel een blijvende taak kunnen vervullen. Wij noemen in de eerste en voornaamste plaats den Raad voor Uitwendige Zending.

En het spreekt vanzelf, dat de Generale Synode, die telkens na haar vergadering uiteengaat, verschillende werkzaamheden en de uitvoering harer besluiten niet zelf kan doen en aan het moderamen en commissies zal opdragen. Maar dat is heel wat anders dan die zwerm van werkgroepen, die wij op het oog hebben. Een man, die alles tegelijk overhoop haalt, komt ten slotte tot niets.

En zoo kan de Synode ook niet werken.

Om tot de centrale geestelijike belangen te kunnen komen en de hoofdzaken aan de orde te kunnen stellen, zal de Synode goed doen paal en perk te stellen en zich te ontdoen van den toplast en de nevenregeering van raden en werk­groepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen