Financieël beleid

Iedereen begrijpt, dat de Kerk algemeene lasten heeft, en het behoeft niet gezegd, dat iedere gemeente het ook billijk acht daarin bij te dragen en de lasten te verdeelen. Dat is op zichzelf een zaak van gemeenschappelijke huishouding.

hoewel wij in de Kerk vóór alles aan den vorm van een collecte de voorkeur geven, kan men desnoods vrede nemen met een aanslag. Een collecte heeft altijd voor, dat men voor een bepaald doel vraagt en geeft : voor de Zending, voor een kerkgebouw, voor een predikantsplaats, enz. Met een aanslag voor een algemeen budget, dat in de jaren der bezetting buitengewoon werd uitgebreid, staat dat echter geheel anders.

Er wordt wel gezegd, dat de Kerk allerlei arbeid heeft ingezet en in allerlei nood tracht te voorzien, velerlei organen heeft geschapen —, doch zonder dit alles op zichzelf te beoordeelen ; wij laten dit hier in het midden —, heeft de leiding in de benarde jaren veelal vóór en namens de Kerk gehandeld, terwijl de Kerk in goed vertrouwen gaf.

Wie kan zich er over verwonderen, dat vele kerkeraden, die een aanslag thuis kregen, thans niet alleen gekend willen worden in de besteding der gelden, maar de voorgestelde belangen ook willen beoordeelen ?

Het kerkelijk quaestoraat is nog geen burgerlijk departement van financiën, en zelfs ook de staatkunde kent van ouds een budgetrecht.

Daarom dreigen er groote gevaren in een financieel beleid, dat men in de Kerk schijnt te willen toepassen. En dat niet in de eerste plaats, omdat het uitzicht op herstel van den algemeenen welstand niet rooskleurig is, maar, omdat de algemeene gang van zaken in het kerkelijk leven, met name bij het positief-gereformeerd belijdend volk, geen vertrouwen wekt.

Niemand zal ontkennen, dat deze menschen weten te offeren voor de geestelijke belangen en de nooden. Niemand ook zal zoo onbeschaamd zijn om hun te willen aanwrijven, nu het om het geld gaat, komt men met bezwaren.

Deze menschen zijn óok niet zoo dom om te meenen, dat de verantwoordelijke leidslieden en zij, die stuwkracht geven aan — laat mij zeggen de saneering van het kerkelijke leven — als bij tooverslag kunnen recht maken, wat gedurende meer dan een eeuw werd verdorven. Zij zijn er zich van bewust, dat zij voor ontzaglijke moeilijkheden werden geplaatst, indien zij zelfstandig voor die taak werden gezet. Zoo begrijpen zij ook, dat die moeilijkheden er ook voor hen zijn, die de verantwoordelijkheid voor de leiding dragen.

Maar dat beteekent nog niet, dat die leiding door hetgeen naar buiten treedt, vertrouwen wekt. De Generale Synode moge dit in het belang van de toekomst der Kerk wel onder het oog zien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen