Het groote bezwaar

Het groote bezwaar, dat op ons kerkelijk leven drukt, is de vrijzinnigheid. De Kerk is naar haar aard confessioneel. Zij kan krachtens dien geen vrijzinnige leer op den kansel toelaten en mag dat niet doen.

Vandaar dat ieder, die het wèl meent met de saneering van het kerkelijk leven, zich voor de vraag ziet gesteld: hoe daaraan een eind te maken ?

De leiding van Gemeenteopbouw heeft ook die taak ter hand genomen, of mede ter hand genomen en klaarblijkelijk een soepelen weg gekozen : den weg van het kerkelijk gesprek. Zij heeft dien weg voorbereid en begeleid, met er krachtig op te wijzen, dat de strijd der richtingen en partijen in de Kerk on-Christelijk is. Wie zal het ontkennen ? Men moge de waarheid terugdringen, maar niemand kan beweren, dat zi] ongelijk heeft. De Kerk herontdekt. De Kerk zal weer Kerk worden, zoo klonk het parool. Elkander als Christenen bejegenen.

Het is alles wèl. De Christen is gehouden jegens een iegelijk Christelijk te handelen. Maar elkander als Christenen verstaan, beteekent in de Kerk elkander voor broeders en zusters houden in het geloof.

Heeft Gemeenteopbouw zich geen rekenschap gegeven van de moeilijkheid, allermeest voor de positieve belijders ? Wij vinden elkander weliswaar in één Kerkverband, en dat op den grondslag der gereformeerde belijdenis. Kan men nu verwachten, dat de orthodoxie degenen, die de gereformeerde religie openlijk verwerpen, voor broeders, en zusters in het gemeenschappelijk geloof houdt ? Kan zij een geest van vrijzinnigheid voor Christelijk houden, die den Christus der Schriften niet belijdt? Die weigert zich aan de Heilige Schrift te onderwerpen, omdat hij haar niet met de Kerk als Gods Woord wil erkennen? Die ook de heilsfeiten niet met de Kerk belijdt?

Weet men het beter dan de apostel, die zegt : Hieraan kent gij den Geest van God : alle geest, die belijdt, dat Jezus Christus in het vleesch gekomen is, die is uit God, en alle geest, die niet belijdt, dat Jezus Christus in het vleesch gekomen is, die is uit God niet; maar dit is de geest van den anti-christ. (1 Johannes 4 vs. 2, 3). De Kerk heeft grenzen.

Daarom heeft deze weg gefaald. Men spreekt van kerkelijk denken, maar men heeft niet kerkelijk gedacht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen