Overbodige weelde

Uit den aard der zaak heeft de Kerk een officieel orgaan noódig. De noodzakelijkheid van een persbureau lijkt ons echter niet zoo dringend. En zoo zouden wij verschillende raden en com­missies kunnen noemen, die, getoetst aan den eisch der noodzakelijkheid en doelmatigheid, zonder schade zouden kunnen verdwijnen.

Over deze materie heeft de Kerk zich nog weinig of niet uitgesproken, omdat zij er weinig of niet in is gemoeid. In den bezettingstijd heeft de Commissie van Overleg zich voortdurend bezig gehouden met de vragen, die toen aan de orde kwamen. De werkgroepen hebben verschillende onderwerpen ter hand genomen en ijverig bestudeerd. Vele krachten werden aan 't werk der Kerk verbonden, die voorheen op eigen initiatief deden, wat de Kenk naliet. Dat alles heeft zijn nut gehad, maar heeft ook nadeelen medegebracht. Want het particulier initiatief moge het werk der Kerk hebben aangepakt, het heeft dat niet op kerkelijke wijze kunnen doen en daarmede heeft het niet alleen de Kerk gemist, maar is er ook aan gewoon geworden het zonder en buiten de Kerk te doen.

Wij hebben althans den indruk, dat het particulier initiatief ook in de raden en werkgroepen nog welig tiert. Het heet wel alles de Kerk en men spreekt van de Kerk doet zus en de Kerk doet zoo, de Kerk kan dit niet toelaten en dat niet nalaten, doch veelal blijft de Kerk er buiten. Begonnen werd in 1940 met tal van werkgroepen : Kerk en Zending, Kerk en School, Kerk en Jeugd, enz. enz. Het eerste lid werd in zijn frequentie zoó welsprekend, dat het onwillekeurig als vanzelfsprekend verdween achter de Zending, de School, de Jeugd, etc. Men begon in den naam der Kerk en heeft zich rekenschap gegeven van de taak, in menige werkgroep is hard en degelijk gewerkt en al naar gelang de omstandigheden noopten, is gehandeld en gedaan, wat men kon. Doch toen alle aandacht op de werkorde werd gericht, heeft men den uitgroei van raden, werkgroepen en commissies in het algemeen wellicht van te zeer tijdelijke aard geacht om de Kerk daarin veel te bemoeien.

De Kerk wordt bedreigd door een overlast van initiatief in de betrokken terreinen, die ieder voor zich hef'voornaamste vindt. De één komt op voor liturgie, de ander acht vóór alles een nieuwe psalmberijming noodig, een derde spreekt van gezangen, een vierde over nieuw belijden, een vijfde komt op voor psychologie, een zesde voor sociologie, een zevende is bekommerd over de predikantsopleiding, een achtste over de kerkvoogdij, een negende over de financiën, een tiende over de schippers, en zoo kan men nog voortgaan.

Het gaat alles over de Kerk en voor de Kerk, maar de hoofdzaak is de Kerk zelf. Waar is nu die Kerk, welke is een openbaring van het lichaam van Christus ? Die Kerk, welke aangesproken wordt op haar roeping? Is zij nog de vergadering der ware Christgeloovigen, waarvan de Ned. Geloofsbelijdenis spreekt, alle hun zaligheid verwachtende in Jezus Christus, gewasschen zijnde in Zijn bloed, geheiligd en verzegeld door den Heiligen Geest? (Art. 27).

Over deze Kerk hooren wij weinig spreken. En toch gelooven wij, dat zij er nog is.

Geldt het nog als waarheid, dat de Kerk daar is, waar het Woord recht wordt gepredikt ? Het is opvallend, dat men wel veel over de Kerk spreekt, en dat deze kenmerkende uitspraken der belijdenis niet worden gehoord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen