Samuel, een zoon der Wet

Urenlang voerde de weg door een bebouwd land. Sporen van bebouwing, geheel volgens de regels, waren overal waar te nemen, al was het alleen reeds die muur van naar boven geploegde steenen, die de velden omringde. Aan den rechterkant opende zich bij tusschenpoozen een schaduwrijk zij-dal van den prachtig begroeiden Karmel, en links breidde zich, badend in volle zon, de wijde vlakte tot aan de Galileesche bergen uit.

Bij het dorpje Haritije", in de nabijheid van de groote spoorbrug, ging de weg door middel van een steenen gewelf over den Kison, en nadat de ezels aan die rivier waren gedrenkt, commandeerde Sinaï voor den eersten keer rust. Dat gebeurde in de schaduw van een mooi eikenbosch.

Mandel zorgde ervoor, dat ook de pakken van de dieren werden afgenomen, en dat zij vrij tusschen de stekelige en taaie gewassen konden rondsnuffelen, terwijl de menschen wat aten. Het zou een bijzonder zwijgzaam maal zijn geworden, als niet Suze weer verlangd had om te hooren, wat ze hier al zoo zagen. Het was alsof zij in haar gesloten innerlijk datgene, wat de anderen waarnamen, nog dieper opnam en zuiverder combineerde dan de menschen, die alles konden zien. Vaak gaf zij dien anderen licht over omstandigheden, die slechts haar innerlijk oog had begrepen, en alle dingen werden haar tot geestelijk bezit. Nu zat de kleine Mannia Zalig op haar hurken aan haar voeten, hield haar hand vast, en vertelde haar zóó levendig, wat de ezels uithaalden, dat het voor de oude was, alsof zij het zelf zag. 

Met het eten was men klaar, en al mocht dan niemand nog praten; men moest toch nog een beetje uitrusten. "Zing eens een lied voor ons, ,kleintje", zei daarom Tulpenbloesem. "Hij heeft jou een stem gegeven, en je bent nog een kind, jij moogt nog zingen. Je kent een Sukkoth-lied, dat ik eens van jou gehoord heb."

"Ik weet de woorden niet meer heelemaal," zei de kleine wat verlegen.

"Zing dan maar, wat je er nog van kent. Wij zullen de rest er ons wel bij denken. Wij zullen er ook makkelijk de loofhutten bij denken. Is het hier in ons eigen bosch niet als bij den tocht door de woestijn, toen de onzen feestvierden, en zich de eerste loofhutten maakten? Alleen met dit verschil, dat de Eeuwige hier zelf voor ons de schoonste looftakken heeft neergezet. Zing maar op, mijn kind!"

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen