GEDICHT

Gods schoonste bloemen welken dikwijls, eer de teere kelk ten volle is ontplooid. De broze blaadjes zijgen dwarr'lend neer, en worden op der winden aêm verstrooid.

Wat immer u op aard bekore — 't vliedt! Het blank der leeljen en de gloed der rozen, de teere schoonheid van 't vergeet-mij-niet, het morgenrood en 't lieflijk avondblozen, —

Schoonheid van aangezicht en fiere kracht, talent des kunstenaars, voorname gratie, genie en wijsheid, vorstelijke statie — 't zinkt alles, alles in der graven nacht.

Hoe troosteloos, o God, waar 't menschelijk leven zoo 't graf de eindpaal was van al ons streven.

Lunteren, 2 Juni '40.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen