Samuël, een zoon der Wet.

35)

Ook begonnen zij dadelijk reeds met het graven van den eersten put. Loetz had hun dicht bij de berghelling plaatsen gewezen, waar, op niet al te groote diepte, zich een waterhoudende laag bevond, en toen zij eenige meters gegraven hadden, merkten zij, dat het in den bodem begon te sijpelen en, te druppelen. Den volgenden dag behoefden zij het graafwerk nog maar een beetje verder uit te diepen, den bodem met platte steenen uit de rots te bedekken, en de wanden met in lagen gelegde keien te stutten.

De vrouwen en kinderen begonnen ook reeds een van de akkers van de bovenop liggende steenen te zuiveren, en die aan de grenslijn tot een muur op te stapelen. Een tijdlang keerden zij nog iederen avond naar Baitjisrael terug, terwijl de mannen reeds in de eerste steenen hutten overnachtten.

Eindelijk kon de eene familie na de andere er heelemaal gaan wonen. Mandel had alle handwerkslieden iets van hun kunst afgekeken, en hij wist dus ook raad om de woningen van binnen eenigszins in te richten. Enkelen gingen met de ezels naar Haifa terug, om waren te halen, en een levendige handel met Baitjisrael kwam op. Versche levensmiddelen, geiten en droog voer voor die beesten moesten worden aangevoerd. Maar de dieren vonden ook bij het halfverdorde onkruid op de akkers nog heel wat bruikbaars. Sinaï Tulpenbloesem had een hut naast den Johannesbroodboom laten opstellen, en daaronder op twee rotsblokken een kleine bank gebouwd. Hier sloeg men bij het begin van den derden Sabbat de tent op, die als gemeenschappelijk eigendom voortaan voor de vergaderingen zou dienen. Een rij van groote steenen langs den eenen kant gaf het „vrouwengestoelte" aan. Toen Samuel een steenblok voor zijn pleegmoeder op zij rolde, kroop daar een schorpioen onder uit, en ontkwam, eer men hem kon dooden. „Hoe zag hij er uit ? " informeerde Suze.

Déze eerste was wel de plechtigste van al hun godsdienstoefeningen. Tulpenbloesem had bepaald, dat ook alle kinderen tegenwoordig zouden zijn, opdat deze dag allen in het geheugen zou blijven. Hij las de Sabbatsgebeden voor, omdat er geen Thora voorhanden was, om de Schrift voor te lezen, en omdat het in strijd zou zijn geweest met den eerbied, om die uit het hoofd op te zeggen. Daarna zong hij, het gelaat gewend naar de gemeente, het wachtwoord van het Joodsche geloof: „Hoor, Israël, de Heere uw God is een eenig Heer". En hij ging voort: „Omdat wij in het eikenbosch hebben gerust als in loofhutten, zoo wil ik het gebed van Sukkoth (Loofhuttenfeest) lezen : „Uw God, Hij make Zijn knecht weer gelukkig. Hij bevestige Zijn troon gelijk in de vorige dagen, en bouwe weder de stad op hare puinhoopen en grondveste het heiligdom. Vrijheid verkondige Hij aan het volk van Israël, vrij moge het zijn! Ziet, Zijn geweldige toorn verstrooit Zijn wederpartijders met den gloed van Zijnen adem, en Hij regeert over het volk, dat den Sabbat der schepping onderhoudt. Hij zende Zijn Gezalfde, die met den gordel der gerechtigheid en der trouw zich omgordt. Met een nieuwen geest vernieuwt Hij ons, zodat wij het oor voor Hem neigen en ons hart nier meer verharden. O Heere, moge bij U opkomen de gedachte aan onze vaderen, aan den Messias, den Zone van David, Uwen knecht, en de herinnering aan Jeruzalem, Uwe heilige staat",

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen