Over raden en commissies

Onder de vele brieven naar aanleiding van mijn artikelen in De Waarheidsvriend was er ook een van een onzer menschen, wien men in een vergadering had toegevoegd, dat het wel moest worden toegegeven, dat er weinig gereformeerde mannen in die raden en commissies vanwege de Synode waren gekozen, maar dat dit zijn oorzaak niet vond in het feit, dat men de gereformeerden niet wilde, maar in het feit, dat de gereformeerden zelf weigerden om zitting te nemen.

Dat argument, waarmee men onzen vriend het zwijgen op wilde leggen, is al heel gemakkelijk. Dat argument heb ik al dertig jaren lang hooren gebruiken. Ik zou dien trouwen lezer eens dezen raad willen geven, dat hij dat college maar eens voor de vraag stelle : Wie zijn er uitgenoodigd en wie hebben er geweigerd ?

Zelf heb ik zitting in vele besturen, maar ik ben daar door onze eigen menschen ingestemd. Ik ben er ook van overtuigd, dat als onze menschen er mij niet instemden, dat ik er nog dit jaar uitgestemd zou worden.

Het is niet, dat ik niet wil, maar men wil mij niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen