Samuël, een zoon der Wet.

38)

Het was goede, donkerkleurige bodem, die op een plaats aan de oever overging in een moeras, en die ook nog met kleine steentjes was bedekt en daarmede vermengd. Nog was er niets gedaan om die steenen te verwijderen. Aan inspannenden lichamelijken arbeid was Lemberger niet gewoon ; Chaim was een klein, min, jongetje, met den aard - van zijn vader, en Fanuël met zijn sterke ledematen had de voorkeur gegeven aan de stad en aan het niet zoo groote kracht vereischend werk van verpleger! Het was werkelijik een slag voor den koopman, dat deze arbeidskracht voor hem zoodoende verloren ging. Daarom had hij aan zijn bezit ook niet het rechte genoegen en moest hij voortdurend denken aan de verschillende goede wegen en middelen om aan de kost te komen, die hem vroeger hadden opengestaan. In gedrukte stemming slenterde hij met zijn jongen om. Zijn eigenlijk talent scheen hem hier niet te pas te komen. Ja, als Fanuël zich voor de zaak geïnteresseerd had, dan had zij kunnen marcheeren I Dan zou hij naast dit werk ook nog loonende bijverdienste hebben gevonden. Maar nu ? Hij begon hardop te denken: „Ze moesten voor de rechtbank worden gebracht, die ongelukkige kerels, die ons op die gedachte hebben gebracht en die ons dit hebben aangepraat! Heb ik niet mijn brood in Rusland nog altijd gevonden ? Men beult zich af, zeker, men moet wel eens bukken en men moet zich wel eens keeren en men laat er wel eens wat bij zitten, maar tenslotte heeft men zijn profijt toch maar in zijn zak. Maar hier is het een treurig land ! Alles staat hier op zijn kop ! Hoe komen zij er bij om dat het „beloofde land te noemen ? Ze moesten zich schamen, dat te hebben verzonnen. Ik ben op zoo'n land niets gesteld ; ze behoeven het mij tenminste niet te beloven ; het is net een beloofd pak slaag! Menschen, die hier willen wonen, moeten graag willen werken met hun vuisten, met hun rug en met hun knieën! Zij moeten op die manier gewerkt hebben van kindsbeen af. Maar daarmee kunnen wij niet concurreeren. Wat zeg jij daarvan, Chaim? "

De kleine baas bleef staan en hief zijn groote, donkere oogen vol beteekenis tot zijn vader op, en zijin smal, taankleurig gezichtje nam een leepe uitdrukking aan. „Waarom niet? Misschien zullen we het toch klaarspelen, en als we een tijdlang gewerkt hebben, en als Mandel ons helpt, zullen we het op den duur wel beter naar ons zin krijgen. Op Sabbat kunnen onze beenen uitrusten. En hebben wij de zaak eerst aan den loop, en bevalt zij ons niet, — zullen we dan niet iets anders kunnen gaan doen ? Mandel, die er maar op los gaat, kan geen land genoeg naar zijn zin krijgen ; zal hij ons ons land dan niet willen afnemen ? Of anders zoo'n nieuwe gelukszoeker, die over het water hierheen komt ? Ik weet wat: wij zullen handel gaan drijven met stukken land, als Rozenstein in Rusland ! Heb ik geen gelijk ? U zult zien : wij krijgen eindelijk nog een heele bom binnen !"

Lemberger uitte een luiden kreet bij die profetie van zijn jongsten zoon, en hief zijn handen hoog in de lucht.

„Mijn jonigen, waar haal jij die kostelijke gedachten vandaan ? Je hebt groot gelijk! Moet ik me nu daar door een kind laten beschamen? Maar het gebeurt gelukkig niet, waar menschen bij zijn, en dus zal het je een zegen zijn en geen straf I" 'Hij sprong op de plaats rond als een bezetene, zóó opgewonden was hij.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen