Gedicht

wanneer in eenzaamheid ik nederlag, der matte leen begeerde rust verleende, heeft uwe lief'lijkheid den gansen dag mijn hart verheugd, zó dat van weelde ik weende.

der uren stille gang viel mij niet lang... het zachte lentelicht omscheen mijn sponde, de stilte zong m' heur wond'ren vredezang... in d' eenzaamheid heb ik uw heil hervonden.

de wolken zag ik zweven af en aan... een zoete moeheid zeegg in al mijn leden, en mijn gedachten gingen als gebeden, naar u, naar u,. . . . . en 'k mocht uw stem verstaan.

heb dank, mijn God voor die gewijde stonden: in d' eenzaamheid heb ik uw heil hervonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen