De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Is er inderdaad plaats voor optimisme op kerkelijk gebied?

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Is er inderdaad plaats voor optimisme op kerkelijk gebied?

4 minuten leestijd

Onder Israël nam de religie een breede plaats in. Ze omvatte het geheele volk. Ook nu nog zijn er menschen, die hetzelfde begeeren voor ons volk. Ze zijn aanhangers van de leuze : Heel de kerk, heel het volk !

Of dat dan niet een schitterend ideaal is ? Wie zou het niet wenschen, dat ons gansche volk zich zou scharen om de Heilige Schrift en om de belijdenis ?

Zelfs in den bloeitijd van onze gereformeerde kerk was er slechts een klein deel van ons volk, hetwelk leefde uit Schrift en Belijdenis. Nu zijn we echter eenige eeuwen verder. Het rationalisme en het materialisme hebben de kerk ondergraven.

Bij iedere volkstelling neemt het aantal toe van hen, die zeggen, dat ze met God en Zijn Woord hebben gebroken. Wat zal de nieuwe volkstelling opleveren ? Ik houd mijn hart vast, als de cijfers van de atheïsten openbaar zullen worden.

Wat is het percentage van de bevolking, dat in een stad als Amsterdam nog naar de kerk gaat, bedroevend klein ! Zeker, 't is wel waar, dat er enkele kerken propvol zitten, maar wat beteekent dat op de tienduizenden, die er mee gebroken hebben ?

We zijn hier en daar al zoover „gevorderd", dat we er nog wel een kerk hebben, maar dan een kerk zonder volk.

We hebben dus te bedenken, dat de kerk hoe langer hoe meer in haar isolement zal komen te staan. Op grond van het getuigenis van Christus zelf en van Zijn apostelen hebben we te verwachten, dat de wereld zich als één machtige phalanx tegen de kerk zal richten.

En nu staat het wel vast, dat de poorten der hel Gods gemeente niet zullen overweldigen, maar feit is het dan toch maar, dat de kerk staat in het midden van de kokende branding.

Haar naam is „strijdende" kerk, en dat zal haar naam hier beneden blijven.

Wat echter de toestand nog droeviger maakt, is het feit, dat degenen, die nog naar de kerk gaan, jammerlijk verdeeld zijn. Dat komt, omdat de wijsbegeerte ook over de theologie is gaan heerschen. De philosophie behoorde de dienares te wezen van de theologie, maar helaas is vaak het omgekeerde het geval.

De evolutietheorie is ook op theologisch terrein binnengehaald. Waar vindt men een theologie, die niet beïnvloed is door de een of andere wijsbegeerte?

Maar Israels profeten hadden geen philosophie noodig. Ze leefden uit de openbaring Gods. Daarom had Israël geen wijsbegeerte.

En de kerk van onze eeuw heeft de wijsbegeerte ook niet van noode. Ze heeft zich niet te laten leiden door de philosophie, maar door Gods Woord en door Zijnen Heiligen Geest.

Geen wonder, dat er botsingen ontstaan binnen het kerkelijk erf tusschen hen, die willen leven naar Schrift en Belijdenis, en degenen, die bewust of onbewust zich laten leiden door het een of andere wijsgeerige stelsel.

Die verwarring op kerkelijk erf maakt de oplossing van het kerkelijk vraagstuk bijna onmogelijk. Het pogen, om de rechtschen en de linkschen tot elkaar te brengen, zal niet gelukken. En het is ook te hopen, dat het nooit zal gelukken. We zouden niets verschrikkelijker vinden dan de wegdoezeling van de verschillen.

Het zal de taak van den Gereformeerden Bond moeten blijven om steeds weer terug te roepen tot Gods Woord en tot de belijdenis.

Wanneer ik de oplossing van het kerkelijk vraagstuk dan ook van de menschelijke zijde bezie, dan moet ik zeggen, dat ik maar weinig hoop heb, dat onze kerk niet slechts met het woord, maar ook met de daad wil gaan leven naar Schrift en Belijdenis.

In de synodale sfeer hoort men wel telkens spreken van Schrift en Belijdenis, maar de benoemingen van vrijzinnigen geven ons duidelijk te zien hoe men dergelijke uitdrukkingen moet opvatten.

Nu hangt het echter gelukkig niet af van de hoop van een mensch. Alleen God van den hemel kan het ons doen gelukken.

Moge Hij blazen met Zijn Heiligen Geest in haar midden en uit haar wegnemen, wat niet is naar Zijn Woord en naar de Belijdenis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 maart 1947

De Waarheidsvriend | 6 Pagina's

Is er inderdaad plaats voor optimisme op kerkelijk gebied?

Bekijk de hele uitgave van donderdag 6 maart 1947

De Waarheidsvriend | 6 Pagina's