De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Samuël, een zoon der Wet.

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Samuël, een zoon der Wet.

FEUILLETON

4 minuten leestijd

45)

Rea merkte het eerst, dat zij door iets gewichtigs heelemaal werden in beslag genomen en dat zij daarom ditmaal niet de gewone belangstelling hadden voor de aangelegenheden van het jonge huishouden. Zij probeerde te raden, of dit gewichtige iets was van goeden en blijden aard, of dat het een nieuw ongeluk betrof. Toen viel er weer een lichtglans over de gezichten, en zij merkte duidelijk, dat een groot geluksgevoel de ouden geheel beheerschte en doorstroomde.

Zeker was het dit omslaan van het weer, dat hen zoo blij maakte ! Deze gedachte verhoogde nu nog Rea's vreugde. Werkelijk : gewichtig genoeg Was deze avond, men deed goed om er met een stil hart bij te gaan neerzitten. Zoo hadden deze jongeren het tot nu toe nog niet ingezien, en ook zij verzonken nu eveneens in een eerbiedig zwijgen.

Eindelijk echter kon Mandel's levendigheid de stilte niet meer verdragen. Ook in het Noordoosten begon het nu te lichten, men zag in die richting bij de hutten en achter de grenswallen donkere gestalten, en men hoorde alom in het rond praten. Hij ging naar de staldeur, waar de ezels en geiten achter stonden. De dieren keerden hun koppen om en trokken aan de halsters ; ook zij hadden verlangen naar de zuiver geworden lucht daar buiten. Hij streek ze over den rug en betastte hun zijden, of Samuel goed voor ze had gezorgd, en hij was tevreden. Hij overtuigde zich er van, dat alle gereedschappen goed waren opgeborgen. En aan den achtermuur van de hut verdeelde zijn jonge zwager op dat oogenblik met de schoffel een zandhoop, daar, waar later de tuin van dit huis zou moeten komen. Mandel prees zijn doen, en sprak met hem . Zoals een oude boer met zijnsgelijke pleegt te praten.

Mandel kwam nu weer den hoek van het huis om en begon te praten over de zaken van de buren, en hoe hij wou probeeren om het regenwater reeds nu, op sommige plaatsen op te vangen, en het dan langzaam over den akker te leiden.

„Wij zullen spoedig voor het Seder de mazzes zelf verbouwen, en zelf wijn krijgen, " merkte Tulpenbloesem toestemmend op. Hij had daarmee het hoogste genoemd wat te bereiken was, maar scheen toch eigenlijk aan iets anders te denken, wat hem op dat oogenblik van nog meer belang was, maar welks mededeeling hem in de keel bleef steken. Hij was Mandels uiteenzettingen nauwelijks gevolgd.

Eindelijk schepte Rea moed om het dan maar te vragen. „Wat hebben jullie ? Er is iets bijzonders met u gebeurd, iets goeds ? Laat het ons dan weten, dat wij ons met u samen verheugen."

„Zeg het hun maar," mompelde Vader tot Moeder gekeerd, en er was een lach in zijn toon. „Wie de eer najaagt, voor dien vliedt zij, maar wie haar vermijdt, dien achterhaalt zij.

De blinde haalde diep adem. „Nathans is zoo juist weggegaan — hij was bij ons." Meer kon zij voorloopig nog niet uitbrengen.

„Heeft hij een goede tijding gebracht ? " „Een goede ? Nou, of het een goede is ! Kom, zeg jij het hun, Tulpenbloesem ! Zij mogen het wel weten. Een goede tijding?"

„Neen, vrouw, zeg jij het maar. Zal toch spoedig geheel Schaloom het weten. Zeg jij het maar." „Nu, hoort dan !" Suze's stem sidderde door het donker. „Hij is hier geweest, en heeft gesproken over de nieuwe sjoel, die zij willen gaan bouwen het volgend jaar. Zij hebben daarover vergaderd, en een besluit genomen. — Hij stelle Nathans als onzen vader Jacob — ach !"

„Wat voor een besluit ? Is dat het goede nieuws ? "

„Ja, dat is het besluit. Tulpenbloesem, ga jij verder — het wordt mij te veel." In haar oude hart bracht de ontroering een hevige beweging, en zij kon geen woorden meer vinden.

Op ruwen toon bracht Sinaï de woorden uit : ,,Zij hebben een 'Thora noodig, als zij een sjoel bouwen. Nu — zullen zij dan ook niet noodig hebben een thora-rol ? Begrijpen jullie het nu ? "

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 april 1947

De Waarheidsvriend | 6 Pagina's

Samuël, een zoon der Wet.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 april 1947

De Waarheidsvriend | 6 Pagina's