GEDICHT

Zijn laatste krachten namen schielijk af. Hij voelde 't warme leven zich ontglippen, en fluisterend bewogen zijne lippen, toen hij voor 't laatst de matte hand ons gaf.

Toen kwam er over hem een wond're vree, de smarttrek op 't gelaat zich zoet ontspande ; even omhoog hief hij de witte handen, die toen, gelaten, hij ter zijden leê. ,

En allengs sloten zich de moede oogen. als bloemen, die des avonds slapen gaan.

Nog eenmaal sloeg hij ze op in teer meedoogen: z'n lieven zag hij om de sponde staan.

, , Jézus, .... Moeder..." Zijn adem zag ik vliên... en nimmer had ik hem zóó schoon gezien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen