Geen dispuut-gezelschap

De kerk is de ruimte, waar God spreekt. Zoo hoort men zelfs uit den mond van hen, die beter moesten weten.

De ervaring leert, dat deze spreekwijze veeleer de beteekenis krijgt van een ruimte, waar men over God en de goddelijke dingen discussieert. Ja, het maakt den indruk, dat voor sommigen het kerkbegrip als normaal wordt gesteld in den zin van een dispuut-gezelsdhap.

Aan alle kanten is zulk een opvatting misleidend en verkeerd. Verkeerd, omdat zij aan den toestand van de empirische kerk wordt ontleend en niet aan het wezen der kerk, zooals de Heilige Schrift ons dat voorstelt.

Ten eerste, wat de beperking betreft, alsof God alleen in de ruimte der kerk zou spreken ; dit doet tekort, aan de werkelijkheid en aan de Schrift. God spreekt overal, tot allen en op velerlei wijze, maar niet alleen hooren. De kerk in den reëel geestelijken zin alleen hoort, dank zij de werking van Gods Woord en Geest. De Heilige Schrift zegt klaar en duidelijk, dat het kennelijke Gods van uit de schepselen wordt geopenbaard, maar, dat de goddelooze mensch de waarheid terug dringt. (Rom. 1 : 18, v.v.).

De kerk heeft het voorrecht als een getuige der Waarheid in de wereld te staan. Zelfs in de openbaring der kerk in de wereld spreekt God de menschheid aan.

Wie de kerk maakt tot een dispuut-gezelschap i over de Waarheid, meer nog omtrent een overigens onbekende Waarheid, maakt haar getuigenis tot een Babylonische spraakverwarring en berooft haar van haar profetische roeping, welke zij niet vervullen kan, zoo de Geest der Waarheid niet in haar midden woont, ja, zoo God in haar midden geen woning maakt.

De gewraakte spreekwijze komt dan ook op uit een aanpassing bij den verworden toestand der kerk en van het kerkelijk leven, welke instede van reformatie, slechts een instelling van religieus-cultureelen aard kan brengen en een toonbeeld van geïnstitueerde deformatie der kerk.

Verschillende besluiten der Synode, we denken aan den Kinderdoop en het huwelijk, kunnen tot de conclusie leiden, dat de Synode dat niet zou willen.

Het ontbreekt echter niet aan teekenen, die er op wijzen, dat er drijfkrachten in die richting werken. Zij, die van harte wenschen, dat de kerk zich overeenkomstig haar aard en wezen openbare, mogen bedenken, dat deze tegenstrijdigheden ten slotte op een-ernstig conflict moeten uitloopen tusschen de waarlijk confessioneelen en de anti-confessioneelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen