Practicale schuldbelijdenis

Als men heden ten dage in onze Kerk de predikaties beluistert, de meditaties leest, de oproepen aanhoort, het kerkelijk werk aanziet, dan mist men daarin vaak één belangrijk element, n.l. de oproep tot ware practicale schuldbelijdenis.

Wel wordt er gesproken over een Christus, maar Hij is toch alleen de Gezalfde voor een volk, dat Zijn heiligende zalving nodig leert krijgen.

Wel over een Jezus, maar Hij is toch alleen Zaligmaker voor een volk, dat verlost moet worden van zonde en schuld.

Wel over de Overwinnaar, maar Hij wordt toch alleen als Overwinnaar gezien, als men aanschouwt de grote nood en dood, waaruit de Overwinnaar ons heeft verlost.

Alleen in de donkerheid van de schuldbelijdenis wordt het Licht van de verzoenende Christus aanschouwd.

Hoe zal men de vrijspraak jubelend aanschouwen, als men niet heeft gepeild de diepe schuld voor God.

Hoe zal men de overwinning zegenend begroeten, als men niet heeft gevoeld de banden des doods, de machten der hel en de gevangenis des Satans. (Psalm 116).

Alleen overwinning na de bange strijd des geloofs.

Ook Kohlbrügge zag in zijn dagen hetzelfde euvel, waaraan de Kerk toen mank ging.

In een van zijn Catechismuspredikingen (Zondag 40) waarschuwt hij er tegen:

„Vooral bij de overdenking van het allerheiligst lijden en sterven van onze Heere Jezus Christus hebben wij nadruk te leggen, op de heiligheid van Gods geboden en te erkennen, hoe groot onze zonde en ellende is, d.w.z. hoe wij allen overtreders zijn van Gods geboden met gedachten, woorden en werken.

Erkennen wij dit in ware boetvaardigheid, dan moeten wij voor God in ootmoed wandelen en wel weten, welke overtreders van de geboden Gods wij zijn, opdat wij onze toevlucht nemen tot onze Heere Jezus Christus, tot de troon der genade, om door de Heilige Geest, de Geest der wedergeboorte, bekwaam gemaakt te worden, om ons van harte te onderwerpen aan Gods geboden en overeenkomstig Zijn wil te handelen.

Als ik de boeken doorblader, die over het lijden en sterven onzes Heeren, handelen, dan zie ik, dat in de meeste, bij alle belijdenis van zonde, de heilige tien woorden der Wet uit het oog verloren worden. Er is wel een vage erkentenis en belijdenis van zonde en schuld, maar het is slechts theorie, geen practijk. Men doet het gelijk een blinde, want men weet niet wat men zegt, belijdt of beweert.

In het verkeer met de mensen, in de omgang met zovelen, zie ik menigrnaal zulk een erkentenis van zonde, en daar moet ik dan zeggen : ,,Het is geen, practijk". Het gebod leeft niet zo in het hart, dat ik moet erkennen : „Inderdaad, het is door de Heilige Geest in het hart geschreven !" Daar belijdt men wel in 't algemeen zijn zonde, maar de geboden kent men bijna niet eens, men schijnt ze in het dagelijks leven geheel en al vergeten te zijn.

En als men zichzelf de zonde vergeeft, dan ontstaat er geen waarachtige verootmoediging, dan komt het tot geen ware bekering. Al hoort en zingt en bidt men mede, al komt men tot het Heilige Avondmaal en ten Doop, — in het hart, in huis en in de omgang met de naaste, ziet 't er treurig uit".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen