De moderne mens

De moderne mens is zich zelf een probleem, zo merkt een Amerikaans hoogleraar op in één van zijn boeken.

Hoe zou het anders. Kennis van God en kennis van de mens hangen ten nauwste samen, zodat men niet zeggen kan, welke van die twee voorafgaat. Immers, zodra de mens zijn hart tot God verheft, begint hij ook zich zelf te ontdekken en zodra hij aan zich zelf ontdekt wordt, vangt ook de Godskennis aan.

Wat kon men dan anders verwachten dan dat de moderne mens, die vervreemd is van God en Zijn Woord, ook een vreemdeling wordt in eigen leven en bestaan.

Zelfs de vrucht van het Evangelie, door vroegere eeuwen genoten, vergaat in de veelheid van onderstellingen en meningen omtrent zijn eigen natuur en bestemming.

Wat blijft er over van de kracht der persoonlijkheid, een gave van de Christelijke religie, in het moderne idealisme, dat de mens doet opgaan in een proces van de algeest, om niet te spreken van het moderne naturalisme.

De moderne mens is heel zeker van zijn eigenzelf, van zijn zelf-zijn, maar hij gaat verloren in zijn eigen philosophie.

Hij is ook heel zeker van zijn goed-zijn. Van zonde wil hij niet weten. Hij is goed, zoals hij bestaat.

Wel stuit hij op onvolkomenheid en euvel, doch in stede deze toe te schrijven aan zijn val in zonde en goddeloosheid, ontleent hij zijn kracht aan de verwachting, dat hij deze in de gang der historie zal overwinnen door verbetering van de orde der saamleving, door het genie van zijn geest. Hij acht deze onvolmaaktheden eigen te zijn aan de gang der ontwikkeling als een overgang naar de volmaaktheid.

Zo leeft en streeft de moderne mens uit een geloof in zichzelf en een geloof in zijn eigen cultuur. Want, het is de mens gezet uit het geloof te leven. En, wanneer hij zijn betrouwen op God niet zet, Hem als zijn Schepper en Heere niet in erkentenis houdt, gaat hij zich verlaten op het schepsel, op zijn verstand, zijn macht, zijn geld, zijn ik.

Dat is de afgoderij van ons geslacht en het oordeel, dat rust op zijn verworpen adeldom. Naar Gods beeld geschapen. Daarin gaat de mens boven al het aardse en — boven zijn aardse bestaan uit ! En in dit alles, waarin hij boven zich zelf uitgaat, is hij aangewezen op een hogere wereld, waar God woont.

In dat alles kan de wijsheid der wereld hem niet helpen. Hier gaat het om zijn oorsprong, zijn wezen, zijn bestemming en is hem gezet uit de Godsopenbaring te leven en daarom uit het geloof te leven.

Als hij dat door genade ziet en leert, valt hij ook met heel de wereld onder zijn Schepper. Hij gaat er iets van verstaan, dat hij op een gans wonderlijke wijze geschapen is.

Het geloof wordt zijn levenskracht, in de keninis Gods vindt hij het leven.

Doch, als hij zijn Schepper niet in erkentenis houdt, en zijn verwachting opricht op het ondermaanse, hetwelk hij aangrijpt, valt hij omtrent de hoogste levensvragen in de doolhof zijner eigen overleggingen.

Het beeld van de moderne mens draagt daarvan de ontstellende kentekenen. Hij heeft een gemakkelijk geweten, zoo drukt diezelfde hoogleraar het uit. Hij kent geen zonde en wil geen zondaar voor God zijn.

Waar geen wet is, is geen overtreding, zegt de Heilige Schrift. Maar als de mens Gods wet niet in erkentenis houdt, gaat hij doen, alsof er geen overtreding is en valt van kwaad tot erger.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen