Het Evangelie en de moderne mens

Het Evangelie van Christus Jezus, is een Evamgelie voor zondaren, het Evangelie der verlossing.

Welk een afstand tussen het Evangelie en de moderne mens. Men spreekt over de ontkerstening van onze tijd, over de roeping der kerk, over kerk en wereld.

Maar nog eens, welk een afstand tussen het Evangelie en de moderne wereld, die van zonde niet weten wil, naar de God des Evangelies niet vraagt, de kerk mijdt, voor wie het woord „Christelijk" een afkerige klank is.

Het staat in onze dagen geheel anders met de verhouding wereld, wereldcultuur enerzijds en Evangelie, Christendom, anderzijds, als in de dagen, toen het Woord de oude wereld overwon. Ook de klassieke wereld kende geen zonde. Ook zij wist wel van kwaad en zocht het door de wijsheid der philosophie te overwinnen. En als ook deze geen uitkomst bracht, schreef zij het aan het stoffelijk bestaan toe.

Maar die oude wereld kende het Evangelie niet. Ook haar cultuur dreigde ten ondergang, doch zij had de levenskracht des Evangelies niet gekend, haar vruchten niet verteerd, zoals de moderne wereld. Daarom was het Evangelie volkomen nieuw en bovendien krachtig werkzaam in woord en daad. Het straalde uit met al de luister van de nieuwigheid des levens.

Hoe geheel anders is dat in onze wereld van heden ?

Is het een wonder, dat degenen, die dagelijks worstelen met het vraagstuk, zich al maar bezinnen op de vraag : Hoe moeten wij het aanpakken ? Wat kunnen wij doen om die moderne mens te bereiken ? Wat kan de kerk doen ?

Vandaar ook de vragen aangaande de prediking, de sacramenten, de liturgie. Het is wel eens goed, dat wü ons er rekenschap van geven, dat deze vragen niet uit hoofde van een z.g. conservatisme als een roep om overbodige nieuwigheden heel simpel van de hand kunnen worden gewezen, zelfs al is men van inzicht, dat daarmede het doel niet gediend wordt en al is men er tegen.

Het is goed te bedenken, dat die grote vraag er achter ligt : Wat kunnen wij doen ? Hoe kunnen wij de moderne mens benaderen ?

En dan rijst ook de vraag : Zal de moderne wereld nog weer tot onderwerping aan het Kruis kunnen komen ? Een vraag, die ook door anderen is gesteld.

Deze vraag brengt ons eerst recht in de moeilijkheid. Allerlei gedachten komen op. Allerlei strijd en gevaar. Als de tak van de vijgeboom teder wordt, weet ge, dat de zomer nabij komt. Er zijn zoveel tekenen, die op het einde wijzen. Zullen wij het maar niet laten lopen ? De tijd der genade is voorbij.

Of zal het misschien met onze Westerse wereld zo zijn als de Hebreënbrief schrijft over degenen, die de genade gesmaakt hebben, doch voor wie geen bekering meer kan zijn. (Hebr. 6). Is het Westen verloren, omdat het de genade Gods veracht heeft en van gehoorzaamheid niet weten wil ?

Zullen wij dan maar pogen ons zelf in deze wereld te redden, misschien in de verbeelding, dat wij het dan toch hebben en met een hoogmoedig veroordelen van degenen, die het niet hebben ?

Voor al deze redeneringen en houdingen is wel een tekst te vinden, waarop wij ons gerust kunnen stellen.

Maar is dat geloof voortkomende uit waarachtige vreze Gods ?

Een van de klachten, die wij vernemen kunnen, is, dat er zo weinig kracht uitgaat van ons Christendom. Het straalt niet uit, zegt men. Het trage en zelfgenoegzame Christendom, dat zo gauw met zijn oordeel gereed is, mag zich zelf dan ook wel onderzoeken op de waarachtigheid van geloof. Want het geloof overwint de wereld.

Het geloof wordt door onweerstaanbare en heilige drang gedreven tot de werken des geloofs. Het waarachtig geloof gaat geen doden gang door het leven, maar het werkt, het bidt, het dringt tot gehoorzaamheid, het heeft lief en het beeft voor Gods Woord en houdt het in ere.

Het waarachtig geloof spreekt van ziende in het gebod en blind voor de uitkomst en doet, en handelt, en gaat, veelal onder het tegenstribbelen van het vlees, dat gaarne gediend is door vroomklinkende uitvluchten.

Het bevel des Heeren ligt daar : Gaat heen, predikt het Evangelie aan alle creaturen. Wij hebben geen grond noch recht om dat bevel op te schorten of krachteloos te verklaren, omdat wij vinden, dat deze tijd al te boos is, en de moderne mens te ver heen in zijn goddeloze onverschilligheid en moedwillige afkeer.

Ofschoon het waar is, dat ook zelfs het kerkelijk leven wordt gekenmerkt door onmiskenbare tekenen van ontbinding, er is voor het waarachtig geloof maar één weg, de gehoorzaamheid des geloofs. Uittrekken in struiken en heggen.

De vraag kan echter nooit zijn, hoe wij het Evangelie pasklaar maken voor de moderne mens, want dan moet het Evangelie uit het Evangelie verdwijnen. De prediking zal moeten beginnen met de Wet, want uit de Wet is de kennis der zonde.

De moderne mens wil van geen zonde weten. Hij kent zich zelf niet en is zich zelf een probleem. Daarom heeft hij nodig aan de Wet Gods ontdekt te worden.

Velen, die ook zwoegen en tobben, wat moet er gedaan worden, zullen dit nu juist niet willen, omdat zij dit veel te wettisch vinden.

Of het Evangelie ombuigen naar de moderne mens, maar dan is het krachteloos, al liepen ook allen naar de kerk, die zulks doet, of de mens onder de Wet Gods, opdat hij naar het Evangelie uitgedreven wordt en leeft.

Wet en Evangelie zijn één, omdat de Wet in het Evangelie vervuld is door de liefde Gods in Chris­tus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen