De UNA SANCTA

De ene heilige Algemene Christelijke Kerk. Een merkwaardig verschijnsel van onze tijd vertoont zich in de bemoeienis om de Una Sancta. Het tekent zich af in de oecumenische beweging, welke in de loop der 19e eeuw ontstond en geleid heeft tot een Wereldraad der Kerken, (Utrecht 1938).

De verwoestingen en verwarring, door twee wereldoorlogen teweeggebracht, hebben niet nagelaten deze beweging te sterken in haar streven om de onderlinge betrekkingen der kerken te bewaren, nieuwe betrekkingen aan te knopen en tot onderling vergelijk te komen.

De Wereldraad heeft zich op de grondslag gesteld :  „Onze Heere Jezus Christus als God en Zaligmaker". Op die grondslag wil hij de deelnemende kerken vergaderen, zonder vooralsnog over de interpretatie van deze woorden te handelen. Het is n.l. de bedoeling het gesprek tussen de kerken voort te zetten of eerst recht te beginnen, en dat wel rondom de Heilige Schrift. Hoewel de Roomse Kerk zich zelf als de eigenlijke oecumenische kerk stelt en dientengevolge slechts één weg tot herstel van de ene algemene kerk kan poneren, n.l. terugkeer in haar gemeenschap, sluit de oecumenische beweging toch niet uit, dat ook met haar, zij het dan in haar leden, gesproken wordt.

Wie van deze dingen kennis neemt, zal met gemengde gevoelens worden vervuld. Als ideaal heeft de eenheid der ganse Christenheid een onmiskenibare bekoring. Eén kudde onder één Herder. Sterker dan deze bekoring spreekt ons het Woord des Heeren aan : Dat zij allen één zijn. Boven de verdeeldheid der kerken uit, desondanks en toch ook weer tot veroordeling van de gescheurdheid, is het toch ook weer zo, dat zij, die Christus door een waarachtig geloof zijn ingelijfd, waar zij ook ter wereld wonen, in Hem één zijn als leden van Zijn lichaam.

En het valt niet te ontkennen, dat de kerken in het Nieuwe Testament ondanks al haar verscheidenheid, zich van die eenheid en gemeenschap klaar bewust zijn geweest.

Zien wij echter op de controversen tussen de kerken in de wereld, en op de ontwikkeling der theologische denkbeelden, alsook op de spanningen, welke zij heeft teweeggebracht, met name binnen de kerken der reformatie en haar nevenstromingen, maar ook daarbuiten, dan rijzen daar vele vragen en twijfelingen.

De landskerken zijn uit elkander gescheurd, zoals ten onzent, of met behoud van haar reformatorische confessie in onderscheidene stukken afgeweken. Het Schriftgeloof der reformatoren is in discussie.

Kan men verwachten, dat de Wereldraad er in slagen zal de kerken terug te roepen tot de grondslag en regel van het reformatorisch geloof ?

De wereld is klein geworden en de wereldkerk is ook klein geworden.

Het ware wel te wensen, dat de gereformeerde kerken in ons kleine landje wat meer oecumenisch waren. Voorlopig alleen maar onderling, zodat zij tot één kerkverband kwamen. Het ware ook te wensen, dat de Hervormde kerk dit met kracht zocht te bevorderen, om voorts de betrekkingen met de gereformeerde kerken elders te versterken. Indien dat werd nagestreefd, zou er in de oecumenische beweging een geluid worden vernomen, dat naar wij vrezen in de huidige situatie slechts zwak of in het geheel niet doorkomt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen