Protesteren of Profeteren

Onder deze titel wijdt „Ons Kerkblad" (Prov. Kerkblad ten dienste van de Geref. Kerken, onderhoudende art. 31 K.O.) drie vervolgartikelen aan onze brochure : „Wij Gereformeerden" van de hand van de Eindredacteur ds. v. B. Het werd ons toegezonden door een onzer lezers.

De schrijver heeft het klaarblijkelijk niet gemakkelijk, omdat wij op de voortgaande verbrokkeling hebben gewezen. Hij stoot zich vooral aan enkele passages, die daarover gaan. Hjj schijnt niet te zien, dat de gereformeerden in secten uiteenvallen. Wij laten in het midden, welke aanleiding daarvoor was en is en wat daarvoor en daartegen kan worden ingebracht. Hoe de zaken erbij lagen in 1834 en in 1886. Wij hebben daarover ook onze gedachten en hebben ook wel eens aanleiding gehad om die te publiceren. Daarover gaat het echter niet en het is ook niet de bedoeling van onze brochure om daarover te handelen, of een oordeel uit te spreken. Wij hebben slechts gewezen op de feitelijke situatie van heden.

De vaderlandse kerk is uit elkander gevallen en het gereformeerd protestantisme verdeeld. Mogelijk is het een teken des tijds, dat er op wjjst, dat wij in de toekomst niet anders kunnen verwachten. Mogelijk, dat de tijd van de volkskerk voorbij is.

Hoe zal het zijn, als de dag des Heeren nabij is ? Zal dan de kerk niet in de woestijn vluchten ?

Laat ons een zinsnede uit het artikel van ds. v. B. aanhalen :

„Prof. S. kon ook weten, dat de Geref. Kerken, onderhoudende Art. 31, ook zijn opgekomen voor deze „aloude formulieren", en ook eenzelfde belofte en verklaring hebben afgelegd, maar uitgeworpen zijn door een Synode, die hetzelfde deed wat de Hervormde Kerk deed in 1834".

Ziedaar het standpunt.

Dat betekent dus, dat deze „uitgeworpenen" zich zelf als de ware gereformeerden beschouwen. En het zal ook wel zo zijn, dat degenen, die „uitgeworpen hebben", zich voor de ware gereformeerden houden.

Dat is nu juist, wat wij beweerd hebben en betreurd.

Ds. v. B. wil, dat wij beginnen met te profeteren in de Hervormde kerk, omdat wij medeverantwoordelijk  zijn voor allerlei verkeerde dingen, die hij noemt. Dit laatste betwisten wij niet, en wij kunnen ons van die medeverantwoordelijkheid niet kwijten door te zwijgen. Dat gevoelen wij wel. Maar wij zien niet in, dat wij ons aan die medeverantwoordelijkheid kunnen onttrekken door ons van de kerk af te scheiden. Wij zoeken dan ook geen scheuring.

Of wij er ook nog eens uitgeworpen zullen worden ?

Eén ding is zeker, dat niemand ons van de ware belijdenis kan beroven.

Ja, zal ds. v. B. zeggen, dat is zo persoonlijk, maar het gaat om de „belijdende" kerk.

Juist om de gereformeerd belijdende kerk. Daarom schreven wij, zoals wij schreven en daarom volgt ds. V. B. de Geref. Kerken, Art. 31.

Als wij ons nu eens uit de Hervormde kerk profeteerden, zoals ds. v. B. zou willen. Hij kan daarbij niet op de profeten des Ouden Verbonds wijzen, want die waren uit het volk, stonden in het volk en bleven bij het volk. Anders zouden ze uit het Verbond weggelopen zijn, maar dat deden zij niet.

Zien wij nu het Nederlandse volk als Verbondsvolk, dan kunnen wij vrij van de ene kerk naar de andere, want dan liggen ze alle binnen het Verbond. Maar Nederland is niet Israël en er is maar één uitverkoren volk Israël. Dus van zulk een nationaal Verbond kan geen sprake zijn, ondanks Da Costa's lied.

Nemen wij het Verbond geestelijk, het ware zaad van Abraham, dan gaat het door alle kerken heen, waar God Zijn uitverkorenen heeft. Maar dan is er geen uitverkoren kerk als instituut onder de instituten op aarde.

Niettemin vragen wij aan ds. v. B. naar het adres van de ware gereformeerde kerk in Nederland. De Gereformeerde Kerken hebben gezegd, dat zij de voortzetting der aloude Gereformeerde Kerken zijn. Hare Synoden zijn de voortzetting van 1618/19. Wat zegt nu ds. v. B. van zijn kerk. Is die nu weer de voortzetting ?

Het gaat er niet om, elkander hard te vallen en dat bedoelen wij ook niet. Maar wij kunnen toch niet beweren, dat dat alles zo goed is ?

De consequentie van het standpunt is duidelijk en wij nemen aan, dat de Gereformeerde Kerken, onderhoudende Art. 31, volkomen ter goeder trouw zijn, maar wij weigeren toch te erkennen, dat zij nu de eigenlijke en ware openbaring der Gereformeerde Kerk in Nederland zijn.

Het is een moeilijk dilemma, want als deze Gereformeerde Kerken, deze waardering niet voor zich opeisen, maar erkennen, dat andere gereformeerde kerkformaties — zij het dan meer of minder zuiver — ook nog aanspraak mogen maken op de titel kerk, dan wordt de verantwoording van de ver­brokkeling niet gemakkelijker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen